ଏହିପରି ଏକ ଦିନ, ଭୂମିଦେବୀଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧନ-ଧାନ୍ୟର ଧନାଧ୍ୟା ଭୂମିର ଅଧିପତି ଭାବେ ସ୍ମରଣ କରାଯାଉଛି, ସେ ଏହି ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ରକ୍ଷକଙ୍କର ଶେଷ ଆଶ୍ରୟ। ଯେ କେହି ଏହି ଭୂମିଦେବୀଙ୍କୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜା କରି, ଏହି ଶ୍ଲୋକର ପାଠ କରେ, ସେ ଅତି ପୁଣ୍ୟର ଅଧିକାରୀ ହୁଏ। ଏହି ଶ୍ଲୋକ ପଢିଲେ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ଭୂମି ଦାନ ଦେଇଥିବା ପରି ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରେ। ଏହି ଶ୍ଲୋକ ପାଠ କରି ଜଳ କିମ୍ବା ମାଟି ଖନନ କରିଥିବା ପାପରୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ଅନ୍ୟର ଭୂମିରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିଥିବା ଦୋଷରୁ ମଧ୍ୟ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ, ଏହି ଶ୍ଲୋକ ପାଠ କରି ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ହେ ମୁନି, ଜଣେ ବିବେକୀ ଏହି ଶ୍ଲୋକ ପାଠ କରି ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି। ଏହି ସମୟରେ ନାରଦ ମୁନି ପଚାରିଲେ: ଯେଉଁ ଲୋକେ ଅନ୍ୟର ଭୂମିରେ କିମ୍ବା କୂଆଁରେ କିମ୍ବା ଏହାର ଉତ୍ପନ୍ନ ଜଳରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ଜଳ କିମ୍ବା ମାଟି ଖୋଦିବା, ବିଜ ତ୍ୟାଗ କରିବା, କିମ୍ବା ପୃଥିବୀରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଗୁରୁତର ପାପ କରନ୍ତି, ସେମାନେ କେମିତି ମୁକ୍ତି ପାଇବେ? ତେବେ ନାରାୟଣ କହିଲେ: ଏହିପରି କ୍ରିୟା କରିଥିବା ଲୋକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ ବିଶୁଦ୍ଧ ସନ୍ଧ୍ୟାବନ୍ଧନ କରି ବିଷ୍ଣୁ ମନ୍ଦିରକୁ ଯିବା ଉଚିତ। ଯେ କେହି ସମସ୍ତ ଫସଲ ସହିତ ଭୂମି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କରେ, କିମ୍ବା ଗ୍ରାମ, ଜମି, ଧାନ ଦେଉଛନ୍ତି କିମ୍ବା ନେଉଛନ୍ତି, ଏହି ଦାନକୁ ଅନୁମୋଦନ କରନ୍ତି, ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଜୀବିକା ନିଷ୍କାସନ କରନ୍ତି—ସେଉଁଠି ସେ ନିଜ, ପୁଅ, ନାତିମାନେ ମିଶି ଭୂମିହୀନ ହୁଏ, ସମୃଦ୍ଧି ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଯେଉଁ ଲୋକ ଗାଁର ରାସ୍ତା ଅଟକାଇ ଅନ୍ୟ କୃଷି କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ଗୋଶାଳା କିମ୍ବା ପୋଖରୀ ସଫା କରି ରାସ୍ତା କିମ୍ବା ଫସଲ ଦେଉଛନ୍ତି, ଅନ୍ୟର କୂଆଁରେ ପଞ୍ଚ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଇନାହିଁ ନହାନ୍ତି, ଲୁଚି ଲୁଚି ଇଛାବଶତଃ ବିଜ ପୃଥିବୀରେ ଫେଙ୍କିଦିଅନ୍ତି, ପୁରୁଷ ହୋଇ ଜଳ ତରଙ୍ଗ କରନ୍ତି କିମ୍ବା ଜଳ ଖୋଦନ୍ତି, ଅନ୍ୟର ପରିତ୍ୟକ୍ତ କୂଆଁରେ ଅବିବେକରେ ନୂତନ କୂଆଁ କରନ୍ତି, ଅନ୍ୟର ପୋଖରୀରେ ପାଙ୍କ ଫେଙ୍କିଦିଅନ୍ତି, ପିତା କିମ୍ବା ପିତୃରକ୍ଷକଙ୍କୁ ପିଣ୍ଡ ଦାନ ନକରନ୍ତି, ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଦୀପ ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅନ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି। ମୁକ୍ତା, ମାଣିକ, ହୀରା, ସୁନା, ରତ୍ନ, ଶିବଲିଙ୍ଗ କିମ୍ବା ପୂଜିତ ଶିଳା, ମନ୍ତ୍ର, ମନ୍ଦାକିନୀ ଜଳ, ଫୁଲ, ତୁଳସୀ ପତ୍ର, ମାଳା, ଫୁଲମାଳା, କପୂର, ହଳଦୀ, ଚନ୍ଦନ, ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ, କୁଶମୂଳ, ପୁସ୍ତକ କିମ୍ବା ଜନ୍ୟୂ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ରଖିଲେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ସମ ପାପର ଭାଗୀ ହୁଏ। ଯେଉଁ ଲୋକ ବ୍ୟାହ କରି ଭୂମିକୁ ଦୁଧ ଦେଇ ସଂସ୍କାର କରନ୍ତି ନାହିଁ, ଭୂକମ୍ପ କିମ୍ବା ଗ୍ରହଣ ସମୟରେ ମାଟି ଖୋଦନ୍ତି, ସେମାନେ ମହାପାପର ଅନୁଭବ କରନ୍ତି। ଏହି ପୃଥିବୀ ହରିଙ୍କ ଜଂଘାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବାରୁ ଏହାକୁ ଉର୍ବୀ କୁହାଯାଏ। ଯେଉଁ ଭୂମି ଯଜ୍ଞ, କର୍ମ ଦ୍ୱାରା କ୍ଷୟ ହୁଏ, ବିଲୟ ସମୟରେ ଅନ୍ତର୍ଭୂତ ହୁଏ, ସେଇ ଅଚଳ ଭାବରେ କଶ୍ୟପଙ୍କ କନ୍ୟା। ସେ ପୃଥୁଙ୍କ କନ୍ୟା ଭାବରେ ପୃଥ୍ୱୀ, ବିଶାଳତାରୁ ମହୀ ନାମରେ ପରିଚିତ। ଏଉଁ ସମୟରେ ନାରଦ ମୁନି ପୁନି ପଚାରିଲେ: ହେ ବେଦବିଦ୍ୟାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏବେ ଆପଣ ମୋତେ ଦେବୀ ଗଙ୍ଗାଙ୍କ କଥା କୁହନ୍ତୁ। ସେ ଦେବୀ ଗଙ୍ଗା କିପରି ଦେବତାମାନଙ୍କ ମାଧ୍ୟରୁ ଭାରତ ଭୂମିକୁ, ଭାରତପତିଙ୍କ ଚରଣ ଉପରୁ ଆସିଲେ? କେଉଁ ଯୁଗରେ, କେଉଁଠି, କିଏ ତାଙ୍କୁ ନିବେଦନ କଲେ ଓ ପୂର୍ବରୁ ପ୍ରେରଣ କଲେ?