ନାରାୟଣ କହିଲେ— ପରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ଏବଂ ପୂର୍ବରୁ ପୃଥୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ, ଏହି ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରାଯାଇଥିଲା। ତାପରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରମୁଖ ଋଷିମାନେ, ମନୁମାନେ, ନାରଦ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ। "ଓଁ ହ୍ରୀଁ ଶ୍ରୀଁ ବାଁ, ବସୁଧାକୁ ସ୍ୱାହା"—ଏହି ମନ୍ତ୍ରରେ ଦେବୀଙ୍କ ପୂଜା କରାଯାଏ। ସେ ଦେବୀ ଧଳା ଚମ୍ପକ ଫୁଲ ପରି ଧଳିଆ ଓ ଶତଚନ୍ଦ୍ର ତୁଳ୍ୟ ତେଜସ୍ୱୀ। ଅନେକ ମଣିମାଣିକ୍ୟର ଧାରଣା କରିଥିବା, ମଣିମାଣିକ୍ୟର ଧନ ଭରିଥିବା, ଏବଂ ମଣିମାଣିକ୍ୟର ସମ୍ପଦର ଅଧିକାରିଣୀ—ଏହି ଦେବୀଙ୍କୁ ସମସ୍ତେ ଏହି ଧ୍ୟାନରେ ବିଶେଷ ଭାବେ ପୂଜା କରିଥିଲେ। ଏହି ସମ୍ବନ୍ଧରେ ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ— ବିଜୟ ଓ ପରାଜୟରେ, ବିଜୟର ମୂଳରେ, ବିଜୟର ସ୍ୱଭାବରେ, ବିଜୟ ଦାତ୍ରୀ ରୂପେ ଏହି ଦେବୀ ଅଛନ୍ତି। ହେ ସମସ୍ତର ଆଧାର, ସମସ୍ତର ବୀଜ, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ଧାରଣା କରିଥିବା ମାଟି ଦେବୀ! ସମସ୍ତ ଧାନ୍ୟର ଆଧାର, ସମସ୍ତ ଧାନ୍ୟର ସମୃଦ୍ଧି ଓ ବିତରଣ କରିଥିବା ଦେବୀ! ହେ ଶୁଭଦାୟିନୀ, ଶୁଭର ଆଧାର, ଶୁଭର ମୂର୍ତ୍ତି, ଶୁଭ ଦାତ୍ରୀ! ହେ ପୃଥିବୀ, ସମସ୍ତ ଧନ-ଧାନ୍ୟର ଅଧିକାରିଣୀ, ଭୂମିର ରକ୍ଷକମାନଙ୍କର ଶେଷ ଆଶ୍ରୟ! ଏହି ଦେବୀଙ୍କୁ ଯିଏ ପୂଜା କରି, ଏହି ମହାପୁଣ୍ୟମୟ ସ୍ତୋତ୍ର ପଢ଼େ, ସେ ଜଣେ ଭୂମି ଦାନ କରିବାର ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରେ। ନିଶ୍ଚୟ, ଜଳ କିମ୍ବା ମାଟି ଖୋଦିଲେ, ମନୁଷ୍ୟ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରେ। ଅନ୍ୟର ଭୂମିରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କଲେ ଯେପରି ପାପ ହୁଏ, ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ପଢ଼ିଲେ ତାହାରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ—ଏହାର କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ହେ ମୁନି, ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ପଢ଼ିଲେ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି। ତେବେ, ନାରଦ ପଚାରିଲେ—ଅନ୍ୟର ଭୂମିରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କଲେ, କିମ୍ବା କୌଣସି କୁଆଁ, କିମ୍ବା କୌଣସି କୁଆଁରୁ ନିଷ୍ପନ୍ନ କିଛି ଜିନିଷ, କିମ୍ବା ଜଳ କିମ୍ବା ମାଟି ଖୋଦିଲେ, କିମ୍ବା ବିଜ ଫେଙ୍ଗି ଦେଇଲେ, କିମ୍ବା ପୃଥିବୀରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଯେକୌଣସି ଗୁରୁତର ପାପ କରିଲେ— ନାରାୟଣ କହିଲେ—ସେ ମଣିଷ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ ସନ୍ଧ୍ୟାକାଳରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମନ୍ଦିରକୁ ଯିବା ଉଚିତ। ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଧାନ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୂମି ଦାନ କରେ, ଯିଏ ଗାଁ, ଭୂମି କିମ୍ବା ଧାନ ଦେଇଥାଏ କି ନେଇଥାଏ, ଯିଏ ଏହି ଦାନକୁ ଏହି ସମୟରେ ଅନୁମୋଦନ କରେ, ଯିଏ ନିଜ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟର ଦିଆ ବ୍ରାହ୍ମଣର ଜୀବିକା ନଷ୍ଟ କରେ, ସେ ଓ ତାଙ୍କର ପୁଅ, ନାତି ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଭୂମିହୀନ ହୋଇ ସମୃଦ୍ଧି ହରାଇଯାନ୍ତି। ଯିଏ ଗୋମାତାଙ୍କର ପଥ ଅପସାରଣ କରି ତାହାଠାରେ ଧାନ୍ୟ ଦିଏ, ଯିଏ ଗୋଶାଳା କିମ୍ବା ପୋଖରୀ ସଫା କରି ତାହାର ପଥ କିମ୍ବା ଧାନ୍ୟ ଦିଏ, ଯିଏ ଅନ୍ୟର କୁଆଁରେ ପଞ୍ଚ ହୋମ ଦିଆ ଛାଡ଼ି ସ୍ନାନ କରେ, ଯିଏ ଲୋଭରେ ଗୁପ୍ତଭାବେ ବିଜ ପୃଥିବୀରେ ଫେଙ୍ଗି ଦିଏ, ଯିଏ ପୁରୁଷ ହୋଇ ଜଳରେ ତରଙ୍ଗ କରେ କିମ୍ବା ଜଳ ଖୋଦେ, ଯିଏ ଅଜ୍ଞାନରେ ଅନ୍ୟର ପୁରୁଣା କୁଆଁରେ ନୂଆ କୁଆଁ କରେ, ଯିଏ ଅନ୍ୟର ପୋଖରୀର କାଦି ଉଠାଇ ବାହାରେ ଫେଙ୍ଗି ଦିଏ, ଯିଏ ନିଜ ବାପା କିମ୍ବା ପିତୃନିୟମକୁ ପିଣ୍ଡ ଦିଏ ନାହିଁ, ଯିଏ ଭୂମିରେ ଦୀପ ରଖେ ସେ ସାତ ଜନ୍ମ ଅନ୍ଧ ହୋଇ ରହିଥାଏ। ମୁକ୍ତା, ମାଣିକ, ହୀରା, ସୁନା, ଓ ରତ୍ନ—ଏହି ସବୁ ଭୂମିରେ ରଖିଲେ, କିମ୍ବା ଶିବଲିଙ୍ଗ କିମ୍ବା ପୂଜିତ ଶିଳା ଭୂମିରେ ରଖିଲେ, କିମ୍ବା ସ୍ତୋତ୍ର, ମନ୍ତ୍ର, ପାଥରର ଜଳ, ଫୁଲ କିମ୍ବା ତୁଳସୀ ପତ୍ର, ମାଳା, ପୁଷ୍ପମାଳା, କପୁର, ହଳଦୀ, ଚନ୍ଦନ, ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ, କୁଶ ମୂଳ, ପୁସ୍ତକ କିମ୍ବା ଉପବୀତ—ଏହି ସବୁ ଭୂମିରେ ରଖିଲେ ମହାପାପ ହୁଏ। ଏହିପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିବା ମଣିଷ ପାଇଁ ଏହି ଦେବୀସ୍ତୋତ୍ର ପଢ଼ିବା ଓ ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ମାନେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ। ଏହି ଉପାୟ ଦ୍ୱାରା ମନୁଷ୍ୟ ଆତ୍ମାର ଶୁଦ୍ଧି ଓ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରିଥାଏ।