ଏହି ଦିବ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଦ ତଳରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବଳଦ, ସୁରଭି ଗାଈ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଛୋଟ ଛୋଟ ବଛା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ହେଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ବଳଦ ଥିଲା, ଯାହାର ଶକ୍ତି ଏକ ଲକ୍ଷ ସିଂହର ଶକ୍ତି ସମାନ ଥିଲା। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଦ ନଖରୁ ଆନନ୍ଦ ଦାୟକ ହଂସମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ରାଜହଂସ ବିଶେଷ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରତାପ ଧାରଣ କରିଥିଲା। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ବାମ କାନ ର ଖୋଲାରୁ ଅନେକ ଶୁଭ୍ର ଘୋଡା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଶୁଭ୍ର ଘୋଡା ଧର୍ମ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଏବଂ ଯାନ ଭାବେ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ଡାହା କାନ ର ଖୋଲାରୁ ଦେବମାନେ ଏକ ଘୋଡା ପାଇଲେ, ଏହାକୁ ପ୍ରକୃତିଙ୍କୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସମ୍ମାନ ସହିତ ଦିଆଯାଇଲା। ଯୋଗୀ ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ଯୋଗଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ପାଞ୍ଚଟି ରଥ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ଯେଉଁ ରଥ ଏକ ଲକ୍ଷ ଯୋଜନ ଉଚ୍ଚ ଓ ଦଶ ହଜାର ଯୋଜନ ଲମ୍ବା ଥିଲା। ସେମାନେ ଭୋଗ ଓ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ଥିଲେ, ଅନେକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶୟନ ପାତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସୁସଜ୍ଜିତ ଥିଲେ। ସେମାନେ ଅଦ୍ଭୁତ ଆଳଂକାର, ରତ୍ନ ପାତ୍ର, ଅଗ୍ନିରେ ଶୁଧ୍ଧ ହୋଇଥିବା ବସ୍ତ୍ର, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ମୁକୁତା ଜାଲ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲେ। ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲାଲ ରଙ୍ଗ ରତ୍ନର ତତ୍ତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା କୌଶଳପୂର୍ବକ ତିଆରି ହୋଇଥିଲେ। ଏହି ରଥମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ରଥ କୃଷ୍ଣ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଦାନ କଲେ। ତାପରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଗୁପ୍ତ ଅଂଶରୁ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ପ୍ରାଣୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଯେଉଁମାନେ ଗୁହ୍ୟକ ନାମରେ ପରିଚିତ, କାରଣ ଏହି ଗୁପ୍ତ ଅଂଶରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଇଥିଲେ। କୁବେରଙ୍କ ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଏକ କନ୍ୟା ମଧ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ଏହାପରେ ଭୂତ, ପିଶାଚ, ଦୂତ, ଗଣ, ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଦିବ୍ୟ ପ୍ରାଣୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ଏମାନେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା, ପଦ୍ମ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ଅରଣ୍ୟ ମାଳା ଦ୍ୱାରା ସୁସଜ୍ଜିତ ଥିଲେ, ମୁକୁତ, କଣ ଓ ରତ୍ନ ଆଳଂକାର ପିନ୍ଧିଥିଲେ। କୃଷ୍ଣ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଚାରି ଭୁଜା ଦେଖାଉଥିବା ଉତ୍ତମ ସେବକ ଦାନ କଲେ। ଦୁଇ ଭୁଜା ଅନ୍ଧକାର ଚମଡ଼ ଧାରଣ କରିଥିବା, ଜପମାଳା ଧାରଣ କରୁଥିବା ଅନେକ ଉତ୍ତମ ପ୍ରାଣୀ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ଦଶଜଣୀ ସେବିକା ନିଯୁକ୍ତ ହେଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ନିବେଦନ ଆଣିଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ଦେହ ରୁମାନ୍ଚିତ, ଚକ୍ଷୁ ଜଳପୂର୍ଣ୍ଣ, କଣ୍ଠ କମ୍ପିତ ଥିଲା। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଡାହା ଚକ୍ଷୁରୁ ଭୟଙ୍କର ପ୍ରାଣୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ଯେଉଁମାନେ ନଗ୍ନ, ବଡ଼ ଆକାର, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ସମାନ ଦେଖିବାକୁ ଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ନାମ ରୁରୁ, ସଂହାର, ଏବଂ କାଳ, ଏମାନେ ଅତି ଭୟଙ୍କର ଏବଂ କଳୁଷ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ବାମ ଚକ୍ଷୁରୁ ଏକ ଭୟଙ୍କର ପ୍ରାଣୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଯେଉଁମାନେ ନଗ୍ନ, ବଡ଼ ଆକାର, ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଓ ମୁଣ୍ଡରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ହଜାର ଡାକିନୀ, ଯୋଗିନୀ ଏବଂ ତୀର୍ଥର ରକ୍ଷକ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ଦଶ ମିଳିଅନ ଦିବ୍ୟ ପ୍ରାଣୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ସମସ୍ତେ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ସୌତି କହିଲେ: କୃଷ୍ଣ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ମଣିର ମହାପ୍ରଭୁ ଏବଂ ମାଳା ଦାନ କଲେ। ସାବିତ୍ରୀକୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଲେ, ଧର୍ମକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଏକ ରୂପ ଦେଲେ। ଅନ୍ୟ ଯେଉଁମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଯୋଗ୍ୟତା ଅନୁଯାୟୀ ଦିଆଯାଇଲା। ଏହାପରେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଅଧିପତି ଏବଂ ଯୋଗୀ ଗୁରୁ ଶଂକରଙ୍କୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣି ନୀଳଲୋହିତ ହସିଲେ। ମହେଶ୍ଵର କହିଲେ: ଯାହା କେବଳ ତୁମର ପୂଜାରେ ନିବେଶିତ, ଦାସ୍ୟ ମାର୍ଗକୁ ବିପରୀତ, ଜ୍ଞାନ ର ଅବିର୍ଭାବରେ ଲୁଚିତ ତାହା ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଦ୍ୱାର କ୍ଷେତ୍ରର ରକ୍ଷକ ଅଟାଲି ଅଟାଲି ରହିଛି। ତାଙ୍କ ରୂପ ତପସ୍ୟାରେ ଲୁଚିତ, ତାହା ବଡ଼ ମୋହର ପେଟି ଭାବରେ ଅଛି।