କଳିଯୁଗରେ ଲୋକମାନେ ଅନେକ ଦୁଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର ଧାରଣ କରିବେ। ହଜାର ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେତେକ ଜଣେ ବନ୍ଧ୍ୟା ହେବେ, ଏହା ବିଶେଷକରି କଳିଯୁଗର ଲକ୍ଷଣ। ମାଆ, ଜଣେ ଜଣେ ଜନନୀ, ଭାବି, ଓ ଜଣେ ଜଣେ ଘରର ଜଣେ ଜଣେ ଝିଅ—ସେମାନେ ଅଧର୍ମ ଉପାର୍ଜନ ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ଅନୈତିକ ଉପାୟରେ ଲାଗିଯିବେ। ଏହି କଳିଯୁଗରେ କେତେକ ଲୋକ ପବିତ୍ର ହରିନାମକୁ ବିକ୍ରି କରି ଜୀବିକା ଚଳାଇବେ। ପରେ, ସେମାନେ ନିଜେ ଭାବି, ନିଜ ମନରେ ଭାବି, ଅନେକ ପାପ କାମ କରିବେ। ନିଜ ଦ୍ୱାରା କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ସମସ୍ତ ନୀତି ଓ ଆଚରଣକୁ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିବେ। କେତେକ ଲୋକ ପର-ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଗମନ କରିବେ, କେତେକ ଯେଉଁଠାରେ ଚାହିଁବେ ସେଠି ଯିବେ। କଳିଯୁଗରେ କେତେକ ଜଣେ ନିଜ ଭାଇଙ୍କର ଜଣେ ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଗମନ କରିବେ। ନିଜ ଜନ୍ମକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ସେମାନେ ସବୁଠାରେ ଘୂରିବେ। ବିଶେଷକରି ଲୋକ, ସମ୍ପତ୍ତି ଓ ଗାଁଗୁଡ଼ିକୁ ନେଇ, ସମସ୍ତେ ପରସ୍ପର ହିଂସ୍ର ଓ ନରହନ୍ତା ହେଇଯିବେ। ଏହି କଳିଯୁଗରେ ଲୋକମାନେ ଲାକ, ଲୋହା, ରସ, ଓ ବିଶେଷକରି ଲୁଣର ବ୍ୟବସାୟ କରିବେ। ସମସ୍ତେ ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବେ ଏବଂ ଅଳ୍ପଚରିତ୍ର ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ସହିତ ଆସକ୍ତ ହେବେ। ବେଦୀ ଅନୁଷ୍ଠାନ ପାଇଁ ପବିତ୍ର ଉପବୀତ ନଥିବେ, ସନ୍ଧ୍ୟାବନ୍ଦନ ଓ ଶୁଚିତାର ଆଚରଣ ବିନା ବଞ୍ଚିବେ। ଚରିତ୍ରହୀନ ସ୍ତ୍ରୀ, ନାଇ, ଚଣ୍ଡାଳ, ବେଶ୍ୟା ଓ ରଜସ୍ଵଳା ମହିଳାମାନେ—ଏହିମାନେ ସମାଜରେ ଅନ୍ତର ନ ରଖି ଖାଦ୍ୟ ଭୋଜନ କରିବେ। ଖାଦ୍ୟ ଓ ଜନ୍ମକୁ ନେଇ କୌଣସି ଭେଦ ରହିବ ନାହିଁ। ଏଭଳି କଳି ଉପରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବ୍ୟାପି ଯିବାପରେ, ସମସ୍ତେ ମ୍ଲେଚ୍ଛ ସମାନ ହେଇଯିବେ। ଏହି ସମୟରେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ନାମରେ ବିଶିଷ୍ଟ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୁତ୍ର କଳ୍କି ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେବେ। ସେ ଦୀର୍ଘ ତଳୱାର ଧାରଣ କରି ଏବଂ ଦୀର୍ଘ ପାଦ ଘୋଡ଼ା ଉପରେ ଚଡ଼ି ମ୍ଲେଚ୍ଛମାନେକୁ ପୃଥିବୀରୁ ଦୂର କରିବେ ଏବଂ ପୃଥିବୀକୁ ଅଦୃଶ୍ୟ କରିଦେବେ। ଛଅ ରାତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିଶାଳ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ବର୍ଷା ହେବ, ପରେ ବାରଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେବେ। ଏଭଳି ଭାବେ, କଳି ଯୁଗ ଶେଷ ହେଲାପରେ ଏବଂ କୃତ ଯୁଗ ଆରମ୍ଭ ହେଲାପରେ, ତପସ୍ବୀ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏବଂ ବେଦ ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକମାନେ ପୃଥିବୀରେ ଥିବେ। ସମସ୍ତ ରାଜା ଓ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଦେଖାଇବେ ଏବଂ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ରହିବେ। ବ୍ୟବସାୟରେ ଲାଗିଥିବା ବୈଶ୍ୟମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ହେବେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଓ ବୈଶ୍ୟଙ୍କ ବଂଶାବଳୀ ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଯଜ୍ଞରେ ନିଷ୍ଠ ରହିବେ। ସେମାନେ ବେଦ, ସ୍ମୃତି, ପୁରାଣ ଜ୍ଞାନୀ, ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଋତୁ ଅନୁସାରେ ଆଚରଣ କରିବେ। ତ୍ରେତା ଯୁଗରେ ଧର୍ମ ତିନି ପାଦ ଉପରେ ଦଢ଼ି ରହେ, ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ ଦୁଇ ପାଦ ଉପରେ ଥାଏ। ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସପ୍ତ ଦିନ ଓ ଷୋଳ ତିଥି ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଛି। ଦୁଇ ପକ୍ଷ, ଦୁଇ ଅୟନ ଓ ଚାରି ପ୍ରହର ଦିନ ଗଠନ କରେ। ବର୍ଷ ପାଞ୍ଚ ପ୍ରକାରର ଥାଏ, ଏହି ସମୟ ଗଣନା ପ୍ରଣାଳୀ ଶୁଣ। ଏକ ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ ମାନବ ଓ ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ଦିନ ଓ ରାତି ହୁଏ; ଦେବତାଙ୍କ ଯୁଗ ସମୟ ଗଣନା କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଜାଣନ୍ତି। ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ମନ୍ବନ୍ତର ହେଉଛି ଏକାତ୍ତର ଯୁଗ। ଅଟ୍ଟାଇଶତମ ଇନ୍ଦ୍ର ପରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦିନ ଓ ରାତି ଆସେ। ସେତେବେଳେ ପ୍ରାକୃତିକ ପ୍ରଳୟ ଘଟେ, ଏବେଳେ ପୃଥିବୀ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଏ। ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ କୃଷ୍ଣ, ପରମ ପୁରୁଷଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିଳୀନ ହୋଇଯାନ୍ତି। ମୂଳ ପ୍ରଳୟ ଘଟିଲେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଅବସାନ ହୁଏ। ଏଭଳି ଭାବେ, ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଓ ଏହାର ଭିତରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁ ନଶ୍ୱର ହୁଏ। ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଥିବା ପ୍ରଳୟରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଜଳରେ ବିଲୀନ ହୋଇଯାଏ। ଏଭଳି, ଏତେ ପ୍ରକାର ସୃଷ୍ଟି ଓ ପ୍ରଳୟ ଅଛି, ଏ ସମସ୍ତ ରହସ୍ୟ ଏଭଳି ଉପଦେଶ ହୋଇଛି।