ଏହି କଥାରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଛି—ଏହା ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ, ଯାହା ପ୍ରାଚୀନ କାଳରୁ ପଡ଼ିଛି। କିଛି ମହାପାପୀ ଏବଂ ଶୂଦ୍ରମାନେ ଯେଉଁମାନେ ମୃତଦେହ ଦାହ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ଶ୍ରେଣୀରେ ପଡ଼ନ୍ତି। ତଥାପି, ଶ୍ରୀଲକ୍ଷ୍ମୀ କହିଲେ—ଏମିତି ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଦେଖିବା କିମ୍ବା ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ମାତ୍ରରେ, ସବୁଠାରୁ ନିମ୍ନ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁରନ୍ତ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ହରିଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରନ୍ତିନାହିଁ, ଏବଂ ଅତି ଅହଂକାରୀ, ସେମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି କିମ୍ବା ବିଲୀନ ହୁଅନ୍ତି, ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ। ଭାରତର ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଏମିତି ଲୋକଙ୍କର ଦର୍ଶନ ଓ ସ୍ପର୍ଶ ପାଇଁ ଆକାଂକ୍ଷା କରନ୍ତି। କାରଣ, ଏହି ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥମାନେ ମୋର ନୁହେଁ, ଦେବତାମାନେ କଳି, ପାଥର କିମ୍ବା ମାଟିର ନୁହେଁ। ଏହି ସମୟରେ, ସୌତି ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଲେ ଯେ, ପ୍ରମୁଖ ଋଷି ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ ଉଦ୍ଘାଟନ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ—ଏହା ଧର୍ମର ଗୁଣ ଧାରଣ କରେ, ପାପକୁ ନାଶ କରେ, ସୁଖ ଦେଉଛି ଏବଂ ଭୌତିକ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦୁହିଁ ଦେଉଛି। ଏହି ତତ୍ତ୍ୱ ମୂଳ ଏବଂ ଗୁପ୍ତ ରଖିବା ଉଚିତ; ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହା କହିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଯେତେବେଳେ ଉତ୍ତମ ବିଷ୍ଣୁ ମନ୍ତ୍ର ଗୁରୁଙ୍କ ମୁଖରୁ କାହାରି କାନରେ ପ୍ରବେଶ କରେ, ସେଇ ବ୍ୟକ୍ତିର ପୂର୍ବ ଶତଜନ୍ମ ଅପରାଧ ଜନ୍ମ ମାତ୍ରରେ ପବିତ୍ର ହୁଏ। ସେଉଁଠି, ସେଉଁଠି, ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ଜନ୍ମ ମିଳିଥିଲା, ଯେଉଁ ପ୍ରଜାତିରେ ହେଉ, ଯେଉଁ ଜନ୍ମରେ ହେଉ—ଯେଉଁମାନେ ମୋରେ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି, ପୂଜା କରନ୍ତି ଏବଂ ମୋର ଗୁଣ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋର ଗୁଣ ଶୁଣିଲେ ଆନନ୍ଦରେ ରୋମାଞ୍ଚିତ ହୁଅନ୍ତି, ତେବେ ସେମାନେ ସୁଖ, ମୋକ୍ଷ କିମ୍ବା ଚାରି ପ୍ରକାରର ସାମୀପ୍ୟ ଚାହାନ୍ତି ନାହିଁ। ଇନ୍ଦ୍ର, ମନୁ କିମ୍ବା ଦୁର୍ଲଭ ଦେବତା ପଦବୀ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ଚାହାନ୍ତି ନାହିଁ। ବ୍ରହ୍ମା ସହିତ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏବଂ ବିଶ୍ୱଗୁଡ଼ିକ ନଶ୍ୱର, କିନ୍ତୁ ଭକ୍ତମାନେ ଏହି ଭାରତରେ ଦୁର୍ଲଭ ଜନ୍ମ ପାଇ ଘୁରୁଛନ୍ତି। ଏହିପରି ତତ୍ତ୍ୱ ପଦ୍ମପୁରାଣରେ ଯଥାଯଥ ଭାବେ କହାଯାଇଛି। ଏହା ପରେ, ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ—ଗଙ୍ଗାଙ୍କ ଶାପରେ, ସେ ନିଜେ କଳିଯୁଗରେ ହରିଙ୍କ ଚରଣ ତଳରେ ରହିଲେ। ଭାରତୀ ଭାରତକୁ ଗଲେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ବ୍ରାହ୍ମୀ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ବ୍ୟାପି, ଏକ ଧାରା ଭଳି ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ସେଇ ସରସ୍ୱତୀ ଏକ ନଦୀ ଭାବେ, ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥର ରୂପରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପବିତ୍ର। ପରେ, ଭାଗୀରଥଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆନାଯାଇ, ମଙ୍ଗଳମୟ ଭାଗୀରଥୀ ପୃଥିବୀକୁ ଆସିଲେ। ସେହି ଖ୍ଷଣରେ, ଶିବ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଧରିଲେ। ପଦ୍ମା ତାଙ୍କ ରୂପରେ ବିଦାୟ ହୋଇ, ପଦ୍ମାବତୀ ନଦୀ ହେଲେ। ପରେ, ଅନ୍ୟ ଏକ ରୂପରେ ସେ ଭାରତରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ପୂର୍ବେ ସରସ୍ୱତୀଙ୍କ ଶାପ ଓ ପରେ ହରିଙ୍କ ଶାପରେ, ସେ କଳିଯୁଗର ପାଞ୍ଚ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭାରତରେ ରହିଲେ। କାଶୀ ଓ ବୃନ୍ଦାବନ ଛାଡ଼ି, ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ ଅନ୍ୟ ଦିଗରେ ଗଲେ। ଶାଳଗ୍ରାମ, ଭାରତରେ ହରିଙ୍କ ରୂପ ଓ ଜଗନ୍ନାଥ, ବୈଷ୍ଣବ ପୁରାଣ, ଶଂଖ, ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଓ ତର୍ପଣ ଆଦି, ହରିଙ୍କ ପୂଜା, ତାଙ୍କର ନାମ, କର୍ମ ଓ ଗୁଣର ସ୍ତୁତି, ନ୍ୟାୟ, ସତ୍ୟ, ଧର୍ମ, ବେଦ ଓ ଗ୍ରାମଦେବତା—ଏସବୁ ଡାହାଣ ଚଳାଚଳ ଦ୍ୱାରା ଭରିଯାଇଛି, ମିଥ୍ୟା ଓ ଚାଳାକିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ଏହା ସହିତ, ସମସ୍ତେ ଏକାଦଶୀ ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନରୁ ବଞ୍ଚିତ, ଧର୍ମହୀନ, ଚାଳାକ, କ୍ରୂର, ମିଥ୍ୟାବାଦୀ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅହଂକାରୀ। ପୁରୁଷମାନେ ବିଭକ୍ତ, ଜନାନୀମାନେ ବିବାହ ଓ ବିବାଦରେ ଏକାଉଁଠି; ସମସ୍ତେ ନାରୀଙ୍କ ଅଧୀନ ଓ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଘରେ ଅନ୍ୟାୟ ଚଳିଛି। ଘରର ମାଲିକା ହେଉଛନ୍ତି ବଉ, ପତି ସେବକଠାରୁ ମଧ୍ୟ ନିମ୍ନ। ଏହିପରି ଭାବେ, ପ୍ରାଚୀନ ଶ୍ରୀମଦ୍ବିଷ୍ଣୁ ପୁରାଣର ଏହି ଅଂଶରେ ଧର୍ମ, ପାପ, ତୀର୍ଥ, ନଦୀ, ଦେବତା ଓ କଳିଯୁଗର ଦୁଃଖଦ ଚିତ୍ରଣ ହୋଇଛି, ଯାହା ଆମକୁ ସତ୍ୟ ଓ ଭକ୍ତିର ମହତ୍ତ୍ୱ ବୁଝାଏ।