ଏହି ଉପଖ୍ୟାନରେ, ଏକ ଦିବ୍ୟ ରକ୍ଷା କବଚର ମହାତ୍ମ୍ୟ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯାଇଛି । ପ୍ରାଚୀରେ ସର୍ବକାନ୍ଥବାସିନୀ ଦେବୀ ସଦା ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ ବୋଲି ପ୍ରାର୍ଥନା କରାଯାଏ । ସେପରି, "ଓଁ ଐଁ ହ୍ରୀଁ ଶ୍ରୀଁ ସରସ୍ୱତୀ" — ଯିଏ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କର ଜନନୀ, ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରାଯାଏ । ତିନି ଅକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର "ଓଁ ହ୍ରୀଁ ଶ୍ରୀଁ" ଦକ୍ଷିଣପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ସଦା ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ ବୋଲି ଅନୁରୋଧ କରାଯାଏ । ଉତ୍ତରପଶ୍ଚିମରେ ସଦାମ୍ବିକା ଓ ଉତ୍ତରପୂର୍ବରେ ସର୍ବଶାସ୍ତ୍ରବାସିନୀ ଦେବୀ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ ବୋଲି ପ୍ରାର୍ଥନା ହୁଏ । ତଳ ଦିଗରେ ପୁସ୍ତକବାସିନୀ ଦେବୀ "ଐଁ ହ୍ରୀଁ" ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ ବୋଲି କହାଯାଏ । ଏହିପରି ମନ୍ତ୍ରମାଳା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କୁହାଯାଇଛି । ଏହି ମନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତରେ ଧର୍ମଙ୍କ ମୁଖରୁ ଶୁଣାଯାଇଥିଲା । ଗୁରୁଙ୍କୁ ବସ୍ତ୍ର, ଭୂଷଣ ଓ ଚନ୍ଦନ ଦ୍ୱାରା ଉଚିତ ଭାବେ ପୂଜା କରି, ଏହି ମନ୍ତ୍ରକୁ ପାଞ୍ଚ ଲକ୍ଷ ବାର ପଠନ କଲେ ଏହି କବଚ ସିଦ୍ଧ ହୁଏ । ତେଣୁ ଏହା ପଠିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ମହାବକ୍ତା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ କବି ଏବଂ ତିନି ଲୋକରେ ବିଜୟୀ ହୁଏ । କଣ୍ଵ ଶାଖାରେ ଉଚ୍ଚାରିତ ଏହି କବଚ ଆପଣଙ୍କୁ କୁହିଦେଲି । ନାରାୟଣ କହିଲେ: ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ମହାମୁନି ଯାଜ୍ଞବଲ୍କ୍ୟ ଦେବୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି ପୂଜା କରିଥିଲେ । ତାଙ୍କ ଶିକ୍ଷକଙ୍କ ଶାପରେ ସେ ଜ୍ଞାନହୀନ ହୋଇଯାଇଥିଲେ । ସେ ତପସ୍ୟା କରି କୋଣାର୍କରେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖି ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଯାଇଥିଲେ । ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଯିଏ ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗର ନାଥ, ତାଙ୍କୁ ସେଇ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥିଲେ । ଏପରେ, ଦୁଃଖିତଙ୍କ ନାଥ ତାଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହି ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯିବା ସମୟରେ, ଯାଜ୍ଞବଲ୍କ୍ୟ କହିଲେ: "ମୋ ଶିକ୍ଷକଙ୍କ ଶାପରେ ମୁଁ ସ୍ମୃତିହୀନ, ଅଜ୍ଞାନୀ ଓ ବିପନ୍ନ ହୋଇଛି । ହେ ଜ୍ଞାନଦାୟିନୀ ଦେବୀ, ମୋତେ ଜ୍ଞାନ ଦିଅ, ସ୍ମୃତି ଦିଅ, ଗ୍ରନ୍ଥ ରଚନା କରିବାର ଶକ୍ତି ଓ ଏକ ଯୋଗ୍ୟ, ସ୍ଥିର ଶିଷ୍ୟ ଦିଅ । ଯାହା ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ହରାଯାଇଛି, ତାହା ପୁଣିପୁଣି ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଦିଅ । ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମର ସ୍ୱରୂପ, ପରମ, ନିତ୍ୟ ଜ୍ୟୋତିର ଆକାର । ତୁମ୍ବିନା ସମସ୍ତ ସଂସାର ସଦା ମୃତ ଭଳି ଅଛି । ତୁମ୍ବିନା ସମସ୍ତ ଜନ ସଦା ମୌନ, ବେସୁଧ ଓ ଅସ୍ତିର । ତୁମେ ହିମ, ଚନ୍ଦନ, ଦୋଉଳ, ଚନ୍ଦ୍ର, ଶ୍ୱେତ ପଦ୍ମ ଓ କମଳ ଭଳି ଧଳା ଓ ଶିତଳ । ତୁମେ 'ବିସର୍ଗ' ଓ 'ବିନ୍ଦୁ' ଅକ୍ଷରର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ ଶକ୍ତି । ତୁମ୍ବିନା ଗଣନା ଜାଣିଥିବା ଲୋକେ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ଗଣନା କରିପାରିବେ ନାହିଁ । ତୁମେ ବ୍ୟାଖ୍ୟାର ଆକାର, ବ୍ୟାଖ୍ୟା ଦେବୀ । ତୁମେ ସ୍ମୃତି, ଜ୍ଞାନ ଓ ବୁଦ୍ଧିର ଦେହ ।" ଏଠି, ଯେଉଁଠାରେ ସନତ୍କୁମାର ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନ ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲେ, ସେଠାରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ପରମେଶ୍ୱର, ଆସିଥିଲେ । ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ବ୍ରହ୍ମା ଦେବୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ । ପୃଥିବୀ ଯେତେବେଳେ ଅନନ୍ତଙ୍କୁ ଏକମାତ୍ର ଜ୍ଞାନ ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କଲେ, କଶ୍ୟପଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ସେ ଭୟରେ ଦେବୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ । ବ୍ୟାସ ବାଲ୍ମୀକିଙ୍କୁ ପୁରାଣ-ସୂତ୍ର ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ । ତାପରେ, ଦେବୀଙ୍କ ଦୟାରେ ବ୍ୟାସ ମହାମୁନି ଏହି ଗ୍ରନ୍ଥ ରଚନା କଲେ । ପୁରାଣ-ସୂତ୍ର ଶୁଣି ବ୍ୟାସ, ଯିଏ କୃଷ୍ଣ ଯୁଗରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ଦେବୀଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କବି ହେଲେ । ତାପରେ ସେ ବେଦ ଓ ପୁରାଣର ବିଭାଗ କଲେ । କେବଳ ଏକ କ୍ଷଣ ଧ୍ୟାନ କରି, ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥିଲେ । ଦେବୀଙ୍କୁ ହଜାର ଦେବ-ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୁଷ୍କରକୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ସେ ଶବ୍ଦ ଓ ତାହାର ଅର୍ଥ ଶାସ୍ତ୍ର ଦେବତାଙ୍କୁ ପଢ଼ାଇଥିଲେ । ଏଭଳି ଦେବୀ ସରସ୍ୱତୀଙ୍କ ଦୟା ଓ ଅନୁଗ୍ରହ ଦ୍ୱାରା ଏହି ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ, କବ୍ୟ, ଶିକ୍ଷା ଓ ବୁଦ୍ଧି ଜଗତରେ ବିକାଶ ପାଇଛି ।