ଭୃଗୁ ମହାର୍ଷି ନମ୍ର ଭାବରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—“ସର୍ବଜ୍ଞ, ସମସ୍ତ ଜନଙ୍କର ଉତ୍ପତ୍ତିକର୍ତ୍ତା, ସମସ୍ତ ଉପାସକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ପ୍ରଭୁ, ମୋତେ ଏହି ବତ୍ସଳତା କରନ୍ତୁ, ସର୍ବଜୟୀ ସରସ୍ୱତୀଙ୍କର କବଚ ବିଷୟରେ କହନ୍ତୁ।” ତାହାର ଉତ୍ତରରେ ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ—“ଏହି କବଚ ହେଉଛି ବେଦମାନ୍ୟ ଏବଂ ବେଦର ସାର, ଶ୍ରବଣ କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ, ବେଦରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ଏବଂ ବେଦେ ପୂଜିତ। ଏହି କବଚକୁ ଗୋଲୋକରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମୁଁ ବୃନ୍ଦାବନ ଅରଣ୍ୟରେ ଶୁଣିଥିଲି। ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗୁପ୍ତ ଏବଂ ପରମ, କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ସମାନ। ଏହି କବଚକୁ ଗ୍ରହଣ କରି ଏବଂ ପାଠ କରି, ବୃହସ୍ପତି ମହାପ୍ରଜ୍ଞା ହୋଇଥିଲେ। ଏହି କବଚକୁ ପାଠ କରି ଏବଂ ସ୍ମରଣ କରି, କବିଶିରୋମଣି ଭାଷାପାଟୁ ବାଲ୍ମୀକି ହୋଇଥିଲେ। କଣାଦ, ଗୌତମ, କଣ୍ୱ, ପାଣିନି ଏବଂ ଶାକଟାୟନ—ଏହି କବଚକୁ ଗ୍ରହଣ କରି ବେଦ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପୁରାଣଙ୍କୁ ବିଭାଜନ କରିଥିଲେ। ଏହିପରି ଶାତାତପ, ସଂବର୍ତ୍ତ, ବଶିଷ୍ଠ, ପରାଶର, ଋଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗ, ଭରଦ୍ୱାଜ, ଅସ୍ତୀକ ଏବଂ ଦେଵଳ ମଧ୍ୟ ଏହି କବଚ ଦ୍ୱାରା ଲାଭାନ୍ୱିତ ହୋଇଥିଲେ। ଏହି କବଚର ଦର୍ଶ୍ତା ପ୍ରଜାପତି। ଏହି କବଚ ସମସ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ ଜ୍ଞାନ ଏବଂ ସମସ୍ତ କାମନା ପୂରଣ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ। ଏଉଁ କ୍ରମରେ ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ—“‘ଓଁ ହ୍ରୀଂ ସରସ୍ୱତ୍ୟୈ ସ୍ୱାହା’—ଏହି ମନ୍ତ୍ର ସର୍ବଦା ମୋ ମୁଣ୍ଡକୁ ସୁରକ୍ଷା କରୁ। ‘ଓଁ, ସରସ୍ୱତୀ ମୋ କାନକୁ ସଦା ସୁରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ସ୍ୱାହା।’ ‘ଓଁ, ହ୍ରୀଂ, ଭାଗ୍ବାଦିନୀ ମୋ ନାକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ସୁରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ସ୍ୱାହା।’ ‘ଓଁ, ଶ୍ରୀଂ, ହ୍ରୀଂ, ବ୍ରାହ୍ମୀ ସଦା ମୋ ଦାନ୍ତପଙ୍କ୍ତିକୁ ସୁରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ସ୍ୱାହା।’ ‘ଓଁ, ଶ୍ରୀଂ, ହ୍ରୀଂ, ମୋ କଣ୍ଠ ସୁରକ୍ଷିତ ହେଉ, ଏବଂ ଶ୍ରୀଂ ସଦା ମୋ କନ୍ଧକୁ ସୁରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।’ ‘ଓଁ, ହ୍ରୀଂ, ବିଦ୍ୟାସ୍ୱରୂପିଣୀ ମୋ ନାଭିକୁ ସୁରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ସ୍ୱାହା।’ ‘ଓଁ, ସର୍ବବର୍ଣ୍ଣାତ୍ମିକା ସଦା ମୋ ଦୁଇ ପାଏଁ ସୁରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।’ ‘ଓଁ, ସର୍ବକଣ୍ଠବାସିନୀ ପୂର୍ବଦିଗରେ ସଦା ମୋତେ ସୁରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ସ୍ୱାହା।’ ‘ଓଁ, ଐଂ, ହ୍ରୀଂ, ଶ୍ରୀଂ, ସରସ୍ୱତୀ, ବୁଦ୍ଧିମତୀଙ୍କ ଜନନୀ, ସ୍ୱାହା।’ ‘ଓଁ, ହ୍ରୀଂ, ଶ୍ରୀଂ, ଏଇ ତିନି ଅକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ପଶ୍ଚିମ-ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ସଦା ମୋତେ ସୁରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।’ ‘ଓଁ, ସଦାମ୍ବିକା ଉତ୍ତର-ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ସଦା ମୋତେ ସୁରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ସ୍ୱାହା।’ ‘ଓଁ, ସର୍ବଶାସ୍ତ୍ରବାସିନୀ ଉତ୍ତର-ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ସଦା ସୁରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ସ୍ୱାହା।’ ‘ଐଂ, ହ୍ରୀଂ, ପୁସ୍ତକବାସିନୀ ତଳରୁ ସଦା ସୁରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ସ୍ୱାହା।’ ଏହିପରି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁଁ ତୁମକୁ ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ରର ସଂଗ୍ରହ କହିଦେଇଛି। ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ ଏହି କଥା ଧର୍ମଙ୍କ ମୁଖରୁ ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତରେ ଶୁଣାଯାଇଥିଲା। ଯଥାବିଧି ଗୁରୁଙ୍କୁ ବସ୍ତ୍ର, ଆଭୂଷଣ ଏବଂ ଚନ୍ଦନ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରି, ଏହି କବଚ ପାଞ୍ଚ ଲକ୍ଷ ଥର ପାଠ କଲେ ଏହା ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ। ଏହି କବଚ ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟକ୍ତି ମହାବାଦି, କବିଶିରୋମଣି ଏବଂ ତିନି ଲୋକରେ ବିଜୟୀ ହୋଇଥାଏ। କଣ୍ୱଶାଖାରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ଏହି କବଚ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଦେଲି, ହେ ମୁନି। ଏହି ସମୟରେ ନାରାୟଣ କହିଲେ—ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ ମହାମୁନି ଯାଜ୍ଞବଲ୍କ୍ୟ ସରସ୍ୱତୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଗୁରୁଙ୍କର ଶାପରେ ସେ ଜ୍ଞାନହୀନ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ତେଣୁ ସେ କଠୋର ତପସ୍ୟା କରି କୋଣାର୍କରେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ନିକଟରେ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଯିଏ ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗର ନାଥ, ତାଙ୍କୁ ଏହି ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥିଲେ। ଏହିପରି କହି, ଦୁଃଖିତଙ୍କର ନାଥ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟାନ୍ତର୍ଧାନ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ତାପରେ, ଯାଜ୍ଞବଲ୍କ୍ୟ କହିଲେ—“ମୋ ଗୁରୁଙ୍କର ଶାପରେ ମୁଁ ସ୍ମୃତିହୀନ, ଅଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ଦୁଃଖିତ। ହେ ଜ୍ଞାନଦାୟିନୀ ଦେବୀ, ମୋତେ ଜ୍ଞାନ ଦିଅ, ସ୍ମୃତି ଦିଅ, ଗ୍ରନ୍ଥ ରଚନାର ଶକ୍ତି ଦିଅ ଏବଂ ଏକ ଯୋଗ୍ୟ, ସ୍ଥିର ଶିଷ୍ୟ ଦିଅ।” ଏହିପରି ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଭକ୍ତିର ସହିତ ସଂସ୍କୃତିର ଏହି ପାଉଣ୍ଡିକଥା ଚାଲି ଥାଏ।