ପଦ୍ମ କଳ୍ପରେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନାଭିରୁ ଉଦ୍ଭୂତ ପଦ୍ମରୁ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମା ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସୃଷ୍ଟିର ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ସମୟର ବିଭାଗ ବିବରଣା କରାଯାଇଛି। ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ସୃଷ୍ଟି କରିବା ପରେ, ବ୍ରହ୍ମା କ’ଣ କଲେ? ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠିଲା। ସୃଷ୍ଟି କରିବା ପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ମଧୁର ରସମଣ୍ଡଳକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷକ କାମନାତୃପ୍ତି ଦାୟକ ବୃକ୍ଷମାନେ ଥିଲେ। ସେଠାରେ ଚନ୍ଦନ, ଅଗରୁ, କସ୍ତୂରୀ ଓ କେଶରର ଶୋଭା ଓ ସୁଗନ୍ଧରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା। ତାଲପତ୍ର ଓ ତାଜା ଚନ୍ଦନପତ୍ରରେ ଗଠିତ ରେଶମ ତାଗା ଓ ଗଠିବା ଦ୍ୱାରା ଶୃଙ୍ଗାରିତ ଥିଲା। ସେଠାରେ ତିନି କୋଟି ମଣିମୟ ମଣ୍ଡପ ନିର୍ମିତ ଥିଲା। ଏହି ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଓ ପ୍ରେମର ଉପଭୋଗ୍ୟ ବସ୍ତୁମାନେ ଚାରିପାଖରେ ବିଛିତ ଥିଲେ। ସେଠାରେ, ସେଇ ସମସ୍ତଙ୍କ ସହିତ, ଜଗତ୍ସ୍ୱାମୀ ବ୍ରହ୍ମା ବାସ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱରୁ ଏକ କୁମାରୀ ଉଦ୍ଭବିତ ହେଲେ। ସେ ଗୋଲୋକର ରସମଣ୍ଡଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ହରିଙ୍କ ଆଗରେ ଦୌଡ଼ି ଆସିଲେ। ସେ ହେଉଛନ୍ତି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଜୀବନର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ ଦେବୀ, ସ୍ୱୟଂପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରେମମୟ ସ୍ୱରୂପା। ଏହି ଦେବୀ ଷୋଳ ଦିନିଆ ବୟସର ତରୁଣୀ, ତାଜା ଯୌବନର ଅଳଂକୃତା। ସମସ୍ତ ସୁନ୍ଦରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେ ସବୁଠୁ ସୁନ୍ଦରୀ, କମଳିତ ଅଙ୍ଗ ଓ ଗମ୍ଭୀର ରୂପମୟୀ। ତାଙ୍କ ଠୋଠ ବନ୍ଧୁଜୀବ ଫୁଲକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରି ଲାଲ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷକ। ସେ ଭୂମଣ୍ଡଳରେ ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠା। ତାଙ୍କ ମୁହଁ ଦଶ ମିଳିଅନ୍ ଶରଦ୍ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ସ୍ୱପ୍ରଭା ସମାନ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଶୁଭ୍ର ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ। ତାଙ୍କ ନାକ ରୂପରେ ଚିଲିକା ପକ୍ଷୀର ଚୁଞ୍ଚ ଅପେକ୍ଷା ଅଧିକ ଆକର୍ଷକ, ଦେଖିଲେ ମନମୋହନ। ତାଙ୍କ କାନରେ ମଣିମୟ ଚୁଡ଼ି ଶୋଭିତ। ଗୋଲାପୀ ଗାଲରେ ଟିକି ଲାଗିଥିବା ତାଙ୍କ ରୂପକୁ ଅଧିକ ମନୋହର କରିଥାଏ। ତାଙ୍କ ଘନ ଓ ଦୀର୍ଘ କେଶ ଦୀପ୍ତିମାନ, ସୁଗନ୍ଧିତ ଓ ଅତି ଶୋଭାମୟ। ତାଙ୍କ ଚାଲି ହଁସ ଓ ଚଢ଼ିକା ପକ୍ଷୀଙ୍କ ଚାଳକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରିଥାଏ। ତାଙ୍କ ଗଳାରେ ହୀରା ମାଳା, ହାତରେ ରତ୍ନମୟ କଙ୍କଣ ଓ ବାହୁବଳୟ ଶୋଭା ପାଉଛି। ଅମୂଲ୍ୟ ମଣି ଦ୍ୱାରା ସେ ଅଳଂକୃତ ଓ ତାଙ୍କ ପାଏଁ ନୂପୁର ମଧୁର ସ୍ୱର ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ। ଏହି ଦେବୀ ଚମତ୍କାର ମଣିମୟ ସିଂହାସନରେ ବସିଥିବା ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ସହ କଥା ହେଲେ। ତାଙ୍କ ଶରୀରର ରୋମକୁପରୁ ଏକାସାଥି ଅନେକ ଗୋପୀ ଉଦ୍ଭବିତ ହେଲେ, ଯାହାର ସଂଖ୍ୟା କୋଟି କୋଟି, ସଦା ଯୁବତୀ ଓ ଦୃଢ଼। ଏହିପରି, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ରୋମକୁପରୁ ଏକାସାଥି ଅନେକ ଗୋପମାନେ ଉଦ୍ଭବିତ ହେଲେ, ଯାହାର ସଂଖ୍ୟା ତିରିଶି କୋଟି, ଆନନ୍ଦ ଓ ଆକର୍ଷଣ ମୟ। ଏମିତି ଅନେକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃଷଭ, ସୁରଭି ଗାଈ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଛାଗୁଡ଼ିକ ଉଦ୍ଭବିତ ହେଲେ, ସମସ୍ତେ ମଙ୍ଗଳମୟ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗୋଟିଏ ବୃଷଭ ଥିଲେ, ଯାହାର ଶକ୍ତି କୋଟି ସିଂହ ସମାନ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଦ ନଖରୁ ଏକ ଶୁଭ୍ର ହଁସର ଶୃଙ୍ଖଳା ଉଦ୍ଭବିତ ହେଲା। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ରାଜହଁସ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଥିଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ବାମ କାନ ର ଚିରାରୁ ଗୋଟିଏ ଶୁଭ୍ର ଘୋଡ଼ା ଉଦ୍ଭବିତ ହେଲେ, ଯାହା ଧର୍ମର ରକ୍ଷା ଓ ଯାନ ହିସାବରେ ଦିଆଯାଇଥିଲେ। ଡାହାଣ କାନରୁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସଭାରେ ଅନେକ ଉଦ୍ଭବିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏକୁ ପ୍ରକୃତିଙ୍କୁ ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସମ୍ମାନରେ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ଏହାପରେ, ଯୋଗୀଶ୍ୱର କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ଯୋଗଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ପାଞ୍ଚଟି ରଥ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ଯାହା ପ୍ରତ୍ୟେକଟି ଏକ ଲକ୍ଷ ଯୋଜନ ଉଚ୍ଚ ଓ ଦଶ ହଜାର ଯୋଜନ ଦୀର୍ଘ ଥିଲା।