ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମନ୍ତ୍ର ଦେଇ, ପୁଣି ଏକଥା କହିଲେ। ତାଙ୍କର ଉପଦେଶ ଶୁଣି ବିରାଟ୍ ମହାପୁରୁଷ ନମ୍ରତାରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ— “ମୋର ଜୀବନ ଯେତେ ଦିନ ରହିବ, ସେ ଦିନ ହେଉ ଅତି କ୍ଷଣିକ କିମ୍ବା ଦୀର୍ଘ, ଯେଉଁମାନେ ଏହି ସଂସାରରେ ଆପଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଜୀବନ କାଳରେ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ବିନା ଜପ, ତପ, ଯଜ୍ଞ କିମ୍ବା ପୂଜାର କ’ଣ ଅର୍ଥ? ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତି ବିହୀନ, ସେମାନଙ୍କର ଜୀବନ ଅର୍ଥହୀନ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆତ୍ମା ଶରୀରରେ ବସିଛି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତି ରହିଥାଏ। ଏବଂ, ହେ ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଆପଣ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆତ୍ମା, ପ୍ରକୃତିରୁ ପରେ।” ଏପରି କହି, ସେଠାରେ ଥିବା ଶିଶୁ ନାରଦ ଶାନ୍ତ ହେଲେ। ତାପରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ, “ଅନେକ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ପ୍ରଳୟରେ ମଧ୍ୟ ତୁମର ବିନାଶ ହେବ ନାହିଁ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ ତୁମେ ମୋର ଅଂଶରୁ ବିରାଟ୍ ଭାବରେ ପ୍ରକଟ ହେବ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର କପାଳରୁ ଏକାଦଶ ରୁଦ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କାଳାଗ୍ନିରୁଦ୍ର ସଂସାର ବିନାଶ କରନ୍ତି। ମୋର ଆଶୀର୍ବାଦରେ ସଦା ତୁମେ ମୋର ଭକ୍ତିରେ ଅଚଳ ରହିବ। ମୋର ସୁନ୍ଦର ମାତା, ମୋ ଛାତିରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଛନ୍ତି।” ଏପରି କହି, ସେ ସ୍ବର୍ଗକୁ ଯାଇ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଶଙ୍କରଙ୍କ ସହ କଥା ହେଲେ। ପୁଣି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ, “ମହାବିରାଟ୍ ଓ ଛୋଟ ନିର୍ମାତାଙ୍କର ଚର୍ମରନ୍ଦ୍ରରେ ଶୁଣ। ହେ ମହାଦେବ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର କପାଳରୁ ଜନ୍ମ ନେଇବାକୁ ଯାଅ।” ଏପରି କହି, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଜଗତ୍ର ନାଥ ନିର୍ବାଚନ ହେଲେ। ବିରାଟ୍ ପୁରୁଷଙ୍କର ଚର୍ମରନ୍ଦ୍ରରେ, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଜଳମଣ୍ଡଳରେ, ଏକ କଳା, ଯୁବ, ପୀତାମ୍ବର ପରିଧାନ କରିଥିବା ପୁରୁଷ ଜଳଶଯ୍ୟାରେ ଶୟନ କରୁଛନ୍ତି। ତାଙ୍କର ନାଭିର କମଳରୁ ବ୍ରହ୍ମା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। କମଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ବ୍ରହ୍ମା, ପଦ୍ମନାଭଙ୍କର କମଳ ଡଣ୍ଡର ଶେଷ ଖୋଜିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏହିପରେ ସେ ନିଜ ଅବସ୍ଥାନକୁ ଫେରି, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ପଦପଦ୍ମରେ ଧ୍ୟାନ କଲେ। ଜଳଶଯ୍ୟାରେ, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ ବିରାଜିତ ଅବସ୍ଥାରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଗୋଲୋକରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ଗୋପ ଓ ଗୋପୀମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହିଥିଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମନସ୍ପୁତ୍ର ସନକାଦି ଚାରିଭାଇ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ବିଷ୍ଣୁ ପାତାଳରେ, ଛୋଟ ନିର୍ମାତାଙ୍କ ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ଛୋଟ ନିର୍ମାତାଙ୍କର ନାଭି କମଳରୁ ବ୍ରହ୍ମା ଏହି ସୃଷ୍ଟି ତିଆରି କଲେ। ଏପରି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଚର୍ମରନ୍ଦ୍ରରେ ଏକ ଏକ ବିଶ୍ୱ ବିଶେଷ ଭାବରେ ବିଦ୍ୟମାନ। ଏଭଳି ହେଉଛି, ହେ ବାଲକ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ପୁଣ୍ୟକଥା। ତା’ପରେ ନାରଦ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ବର୍ଣ୍ଣନା କରନ୍ତୁ, ପ୍ରକୃତିମାନେ କିପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ? କିଏ ତାଙ୍କର ପୂଜା କଲେ, କିପରି ମାନବମାନେ ଏହା ଜାଣିଲେ? ତାଙ୍କର ସ୍ତୁତି, ଧ୍ୟାନ, ଶକ୍ତି ଓ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କ’ଣ?” ନାରାୟଣ କହିଲେ, “ସୃଷ୍ଟି କାର୍ଯ୍ୟରେ ସାବିତ୍ରୀ ପଞ୍ଚପ୍ରକାର ପ୍ରକୃତି ଭାବେ ସ୍ମରଣୀୟ। ସେ ଅତି ଶ୍ରଦ୍ଧାଭକ୍ତିରେ ପୂଜିତ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଅପୂର୍ବ। ପ୍ରକୃତିର ଅଂଶ ଓ ରୂପ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ— ବାଣୀ, ବସୁନ୍ଧରା, ଗଙ୍ଗା, ଷଷ୍ଠୀ, ଓ ମଙ୍ଗଳଚଣ୍ଡିକା— ସମସ୍ତେ ମୋ ପରି ତେଜ, ରୂପ ଓ ଗୁଣରେ ସମାନ। ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପୁଣ୍ୟମୟ ଓ ଶୋଭାପୂର୍ଣ୍ଣ।” ଏଭଳି ହେଉଛି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଉପାଖ୍ୟାନ।