ଏଠି ଉପରେ ସପ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗ ଲୋକ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକ ମଧ୍ୟ ଅଛି। ପୃଥିବୀର ଉପରେ ଅଛି ଭୂର୍ଲୋକ, ଏହାଠାରୁ ଉପରେ ଭୁଵର୍ଲୋକ ଅଛି। ଏହାଠାରୁ ଆହୁରି ଉପରେ ଅଛି ତପୋଲୋକ, ଏବଂ ସେଠାରୁ ଆହୁରି ଉପରେ ସତ୍ୟଲୋକ ଅଛି। ଏଭଳି ଭାବରେ, ବାହାର ଓ ଭିତର ଦୁଇଟି ଦିଗରୁ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ତାତ୍ତ୍ୱିକ ଓ ଅସ୍ଥାୟୀ। ପାଣିରେ ବୁଲବୁଲି ଯେପରି, ଏହି ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଗଠନ ଅସ୍ଥିର ଓ ଅନିତ୍ୟ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଲୋମକୁପରେ ଏକ ଏକ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଅଛି। ସେହି ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ବିଦ୍ୟମାନ। ଏଠି ଦିଗପାଳ, ଦିଗ୍ରକ୍ଷକ, ତାରା, ଗ୍ରହ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ଅଛନ୍ତି। ଏଉଁପରି, କାଳକ୍ରମେ, ସେଇ ବିରାଟ୍ ପୁନିପୁନି ଉପରକୁ ଦେଖିଥିଲେ ଓ ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଭୋକରେ ପୀଡିତ ହେଇ, ପୁନିପୁନି କାନ୍ଦିଲେ। ସେତେବେଳେ, ସେଠି ବ୍ରହ୍ମା ଅମର ଜ୍ୟୋତିକୁ ଦେଖିଲେ—ସେ ହସୁଥିବା, ବାଁଶୀଧାରୀ, ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ କୃପା ଦେଇଥିବା ପ୍ରଭୁ। ସେଇ ଭଗବାନ୍ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଏକ ଵର ଦେଲେ—“ହେ ବାଳକ, ପ୍ରଳୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅସଂଖ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଆଶ୍ରୟସ୍ଥଳ ହେଉ, ରୋଗ, ମୃତ୍ୟୁ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା, ଦୁଃଖ ଓ ସମସ୍ତ କ୍ଲେଶରୁ ମୁକ୍ତ ରୁହ।” ଏହିପରି କହି, ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କର ଡାହାଣ କାନରେ ମହାଷଡ଼ଅକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ—ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଓଁ ଦ୍ୱାରା ଆରମ୍ଭ ହୋଇ, ଚତୁର୍ଥ ବିଭକ୍ତିରେ ଦୁଇଟି ଅକ୍ଷର ‘କୃଷ୍ଣ’ ରେ ଶେଷ ହୁଏ। ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦେଇ, ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ନୈୱେଦ୍ୟ ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ। ଏହିପରି ନୈୱେଦ୍ୟ ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ ଏକ ଏକ ବୈଷ୍ଣବ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ। ଗୁଣଶୂନ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ, ଯିଏ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅନ୍ଧକାର ମଧ୍ୟ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି, ସେଠି ଯେଉଁ ଦେବତାକୁ ଯେଉଁ ନୈୱେଦ୍ୟ ଦିଆଯାଏ, ସେ ତାହା ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି। ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମନ୍ତ୍ର ଦେଇ, ପ୍ରଭୁ ପୁନି ତାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ବିରାଟ୍ ମହାପୁରୁଷ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—“ମୋ ଜୀବନ ଯେତେ ଦିନ ରହିବ, ଦୀର୍ଘ କିମ୍ବା କ୍ଷଣିକ, ଯେଉଁ ଲୋକେ ତୁମ୍ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସଦା ଜୀବନ୍ତାବସ୍ଥାରେ ମୁକ୍ତ। ପାଠ, ତପ, ଯଜ୍ଞ, ପୂଜାର କ’ଣ ଅର୍ଥ ରହିଲା? ଯଦି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ନାହିଁ, ତେବେ ସେ ଜୀବନ ଅର୍ଥହୀନ। ଯେପରି ଦେହରେ ଆତ୍ମା ରହିଥାଏ, ସେପରି ଶକ୍ତି ରହିଥାଏ। ଏବଂ, ହେ ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କର ଆତ୍ମା ଓ ପ୍ରକୃତିର ଉପରେ ଅଛ।" ଏଭଳି କହି, ସେଠି ଥିବା ବାଳକ ନାରଦ ନିରବ ହେଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ—“ଅସଂଖ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ପ୍ରଳୟ ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ତୁମର ପତନ ହେବ ନାହିଁ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ ତୁମେ ମୋର ଅଂଶ ଭାବେ ବିରାଟ୍ ହେଉ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର କପାଳରେ ଏବଂ ଏଗାରଟି ରୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କାଳାଗ୍ନିରୁଦ୍ର ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ନାଶ କରନ୍ତି। ମୋର ଦିଆଯାଇଥିବା ଵର ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ସଦା ମୋ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ରେହିବ। ମୋର ସୁନ୍ଦର ମାତା ମୋର ବକ୍ଷସ୍ଥଳରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଛନ୍ତି।" ଏପରେ ସେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଶଙ୍କରଙ୍କ ସହ କଥା ହେଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ—“ଶୁଣ, ବଡ଼ ବିରାଟ୍ ଓ ଛୋଟ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କର ଲୋମକୁପରେ... ଯା, ମହାଦେବ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର କପାଳରୁ ଜନ୍ମ ନେ।” ଏହିପରି କହି, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର, ସମସ୍ତ ଜଗତର ପ୍ରଭୁ, ନିରବ ହେଲେ। ବଡ଼ ବିରାଟ୍ ଙ୍କର ଲୋମକୁପରେ, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ମଧ୍ୟରେ, ଜଳମଣ୍ଡଳରେ ଏହି ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଘଟିଲା।