ସେଇ ସମୟରେ, ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଦଶ ମିଳିଅନ୍ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଏକ ଶିଶୁ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେ ଶିଶୁ ତାଙ୍କର ପିତା ଓ ମାତା ଦ୍ୱାରା ପରିତ୍ୟାଗିତ, ଜଳର ମଧ୍ୟରେ ଏକାକୀ ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆଶ୍ରୟ ହୀନ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲେ। ସେ ଶିଶୁ ସମସ୍ତ ମଧ୍ୟରୁ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଏବଂ ମହାବିରାଟ୍ ନାମକ ଦେବତା ଥିଲେ। ସେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦୀପ୍ତିର ଏକ-ଷୋଳଂଶ ଅଂଶ ଥିଲେ, ଯିଏ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମା। ତାଙ୍କର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଚର୍ମର ରୋମକୁପରେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରଖିଥାଏ। ଯେପରି ରଜୋଗୁଣର କାରଣରେ ବିଶ୍ୱମାନଙ୍କର ଗଣନା କେବେ ହେବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ, ସେହିପରି ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଅଛନ୍ତି। ଏହାଠାରୁ ଉପରେ ଅଛି ବୈକୁଣ୍ଠ, ଯାହା କୋସ୍ମିକ ଡିମ୍ବର ବାହାରେ ଅଛି। ଏହାଠାରୁ ଉପରେ ପ୍ରାୟ ପଞ୍ଚାଶି କୋଟି ଯୋଜନା ଆକାଶ ମଣ୍ଡଳ ଅଛି। ପୃଥିବୀ ସାତ ଦ୍ୱୀପ ଓ ସାତ ସମୁଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ। ଏହାଠାରୁ ଉପରେ ସାତଟି ସ୍ୱର୍ଗ ଲୋକ ଓ ବ୍ରହ୍ମଲୋକ ଅଛି। ପୃଥିବୀର ଉପରେ ଭୂର୍ଲୋକ, ତା'ପରେ ଭୁଵର୍ଲୋକ, ତା'ପରେ ତପୋଲୋକ ଓ ତା'ଉପରେ ସତ୍ୟଲୋକ ଅଛି। ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ବାହ୍ୟ ଓ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଭାବେ କୃତ୍ରିମ ଅଟେ। ପାଣିରେ ବୁଲବୁଲି ପରି, ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଏହି ବିନ୍ୟାସ ଅସ୍ଥାୟୀ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ରୋମକୁପରେ ଏକ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଅବଶ୍ୟ ଅଛି। ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଅଛନ୍ତି। ସେଠାରେ ଦିଗପାଳ, ଦିଗ୍ରକ୍ଷକ, ତାରା, ଗ୍ରହ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜଗତ ଉପାଦାନ ମଧ୍ୟ ଅଛି। ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ, ସେଇ ବିରାଟ୍ ପୁଣିପୁଣି ଉପରକୁ ଦେଖି, ଚିନ୍ତାରେ ଲୀନ ହେଲେ, ଭୋକର କଷ୍ଟରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ, ପୁଣିପୁଣି କାନ୍ଦିଲେ। ସେଠି, ବ୍ରହ୍ମା ଅମର ଆଲୋକକୁ ଦେଖିଲେ—ଏକ ହସୁଥିବା, ବାଁଶୀଧାରୀ, ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ କୃପା ଦେଇଥିବା ପ୍ରଭୁ। ସେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଦୟାର ସାଗର, ବିରାଟ୍କୁ ତା'ଉପଯୁକ୍ତ ଏକ ବର ଦେଲେ—“ହେ ଶିଶୁ, ସୃଷ୍ଟିର ଅନ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅନେକ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଆଶ୍ରୟସ୍ଥଳ ହେଅ। ରୋଗ, ମୃତ୍ୟୁ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା, ଦୁଃଖ ଓ ସମସ୍ତ କ୍ଳେଶରୁ ମୁକ୍ତ ରୁହ।” ଏହିପରି କହି, ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କର ଡାହାଣ କାନରେ ମହାଷଡ଼ଖ୍ୟରୀ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ—ଓଁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇ ଚତୁର୍ଥ ବିଭକ୍ତି ଯୁକ୍ତ ‘କୃଷ୍ଣ’ ଦୁଇ ଅକ୍ଷର ଯାଏଁ। ମନ୍ତ୍ର ଦେଇ, ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଭୋଗ ନିବେଦନର ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ନିବେଦ୍ୟ ଭୋଗ ଦେବା ଉଚିତ। ଗୁଣହୀନ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅନ୍ଧକାର ସ୍ୱରୂପ ଆତ୍ମାକୁ, ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ଦେବତାକୁ ଯେଉଁ ଭୋଗ ଦିଏ, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଉତ୍ତମ ମନ୍ତ୍ର ଦିଆଯାଉଛି। ପ୍ରଭୁ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦେଇ ପୁଣି ବିରାଟ୍ ସହ କଥା ହେଲେ। ବିରାଟ୍, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣି, କହିଲେ—“ମୋର ଆୟୁ ଯେତେ ଦିନ ରହିବ, ସେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ହେଉ କିବା ଦୀର୍ଘ ସମୟ, ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ଲୋକ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ସ୍ମରଣ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଜୀବନ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ମୁକ୍ତ ଅଟେ। ଯେଉଁଠି ଭକ୍ତି ନାହିଁ, ସେଠି ଜପ, ତପ, ଯଜ୍ଞ, ପୂଜା କୌଣସି ଉପକୃତି ନାହିଁ। କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ବିନା ଜୀବନ ଅର୍ଥହୀନ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆତ୍ମା ଶରୀରରେ ରହିଛି, ସେଉଁଠି ପ୍ରଭାବ ରହିଥାଏ। ଏବଂ ହେ ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଆପଣ ସମସ୍ତଙ୍କର ଆତ୍ମା ଏବଂ ପ୍ରକୃତିର ଉପରେ ଅଟେ।” ଏପରି କହି, ଏଠାରେ ଶିଶୁ ନାରଦ ନିରବ ହେଲେ। ତା'ପରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ—“ଅନେକ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ପ୍ରଳୟ ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ତୁମର ପତନ ହେବ ନାହିଁ।” ଏହିପରି ଅଦ୍ଭୁତ ଦିବ୍ୟ ଘଟଣା ଘଟିଲା।