ଏକ ସମୟରେ, ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଓ ଆକର୍ଷକ ରୂପରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କର ରୂପ ଶତ ଚନ୍ଦ୍ରର ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ମନୋହର ଥିଲା। ସେ ଏକ ଅତି ଚମତ୍କାର ମଣିମୟ ସିଂହାସନ ଉପରେ ବସିଥିଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର କାରଣ ବୋଲି ସ୍ତୁତିତି ହେଉଥିଲେ। ସେଇ ସମୟରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଦୁଇଟି ରୂପରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ। ଏଠାରୁ ଏକ ରୂପ କ୍ରିଷ୍ଟଳର ଭଳି ସ୍ୱଚ୍ଛ ଓ ଦଶ ମିଳିଅନ୍ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିଲା। ଅନ୍ୟ ରୂପଟି ଗଳିଥିବା ସୁବର୍ଣ୍ଣର ଭଳି ରଙ୍ଗର, ଜଟାଧାରୀ ଏବଂ ଅତିତୀର୍ଥ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେ ଦିଗମ୍ବର ଥିଲେ, କଣ୍ଠରେ ନୀଳ ଚିହ୍ନ, ଶରୀରରେ ସାପ ଭୂଷଣ ଭାବେ ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ସେ ପଞ୍ଚମୁଖୀ ହୋଇ ମନ୍ତ୍ରୋଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ସେହି ଅମର ପ୍ରଭା ଥିଲେ, ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମତ୍ୱର ଆଲୋକ। ସେ ସମସ୍ତ କାରଣର କାରଣ, ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବାଧିକ ମଙ୍ଗଳ। ମୃତ୍ୟୁର ମୃତ୍ୟୁ ଭାବେ ସ୍ତୁତିତି ହେଇ, ସେ "ମୃତ୍ୟୁଞ୍ଜୟ" ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲେ। ତାପରେ, ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ସଠିକ୍ ସମୟରେ, ସେ ପୁନି ଦୁଇଟି ରୂପରେ ହେଉଥିଲେ। ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଏକ ଶିଶୁ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ, ଯାହା ଦଶ ମିଳିଅନ୍ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିଲେ। ସେ ଶିଶୁ, ତାଙ୍କର ପିତା ଓ ମାତା ଦ୍ୱାରା ତ୍ୟାଗିତ, କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ଛାଡ଼ି, ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ଏକାକୀ ଥିଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼, ତାଙ୍କର ନାମ ମହାବିରାଟ୍ ଦେବ। ସେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ଏକ ଷୋଳଂଶ ଅଂଶର ତେଜ। ତାଙ୍କର ଶରୀରର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଚର୍ମର ଛିଦ୍ରରେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ବିଦ୍ୟମାନ। ଯେପରି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଗଣନା ରଜୋଗୁଣରେ ଅସମ୍ଭବ, ସେପରି ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବତା ଅଛନ୍ତି। ଏହାଠାରୁ ଉପରେ ଅଛି ବୈକୁଣ୍ଠ, ଯାହା ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଡିଣ୍ଡର ବାହାରେ। ତାହାଠାରୁ ଉପରେ ଅଛି ଏକ ବୃହତ୍ ସ୍ଥଳ, ଯାହାର ଆକାର ପଞ୍ଚାଶ କୋଟି ଯୋଜନା। ପୃଥିବୀ ସାତ ଦ୍ୱୀପ ଓ ସାତ ସମୁଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ। ତାହାଠାରୁ ଉପରେ ସାତ ସ୍ୱର୍ଗ ଲୋକ ଓ ବ୍ରହ୍ମଲୋକ ଅଛି। ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଭୂର୍ଲୋକ, ତାହାଠାରୁ ଉପରେ ଭୁଵର୍ଲୋକ, ତାହାଠାରୁ ଉପରେ ତପୋଲୋକ, ତାହାଠାରୁ ଉପରେ ସତ୍ୟଲୋକ। ଏପରି ଭାବରେ, ଏହି ସମସ୍ତ ବାହ୍ୟ ଓ ଅଭ୍ୟନ୍ତର ଜଗତ କୃତ୍ରିମ। ଜଳର ବୁଦ୍ବୁଦ୍ ଭଳି, ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଅସ୍ଥାୟୀ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ରୋମକୂପରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଏକ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଅଛି। ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବତା ଅଛନ୍ତି। ଏଠି ଦିଗପାଳ, ଦିଗ୍ରକ୍ଷକ, ତାରା, ଗ୍ରହ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ଅଛନ୍ତି। ତାପରେ, ସେଇ ବିରାଟ୍ ସମୟ ସହିତ, ବାରମ୍ବାର ଉପରକୁ ଦେଖି, ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଭୋକରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ, ପୁନିପୁନି କାନ୍ଦିଲେ। ସେଠାରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଅମର ପ୍ରଭାକୁ ଦେଖିଲେ—ସେ ହସୁଥିଲେ, ବାଁଶୀ ଧରିଥିଲେ, ଭକ୍ତଙ୍କୁ କୃପା ଦେଉଥିଲେ। ସେ ତୁଷ୍ଟ ହେଇ, ଦୟାବାନ୍ ଭଗବାନ୍ ଏକ ଉଚିତ ଵର ଦେଇଲେ: "ହେ ଶିଶୁ, ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଆଶ୍ରୟ ହେଉ, ପ୍ରଳୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରୋଗ, ମୃତ୍ୟୁ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା, ଦୁଃଖ ଓ ସମସ୍ତ କ୍ଲେଶରୁ ମୁକ୍ତ ରୁହ।" ଏପରି କହି, ସେ ତାଙ୍କର ଡାହାଣ କାନରେ ମହାଷଡ଼ଅକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ, ଯାହା "ଓଁ" ରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇ, ଚତୁର୍ଥ ବିଭକ୍ତିରେ "କୃଷ୍ଣ" ଦୁଇ ଅକ୍ଷରରେ ଶେଷ। ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦେଇ, ପରମେଶ୍ୱର ନୈୱେଦ୍ୟ ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ ଏକଏ ଭାବେ ବୈଷ୍ଣବ ଭୋଗ ନୈୱେଦ୍ୟ ରୂପେ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ। ନିର୍ଗୁଣ ଆତ୍ମା, ଯିଏ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅନ୍ଧକାର ଭିତରେ ମଧ୍ୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ତାଙ୍କୁ ଯେଉଁ ଭାବରେ ଯେଉଁ ଦେବତାକୁ ନୈୱେଦ୍ୟ ଅର୍ପଣ କରାଯାଏ, ସେହି ଭାବରେ ସେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି।