ଘରେଇ ଜୀବନ ଜିବା ଲୋକମାନେ ଯେଉଁଠି ନିଜ ଇଛା ଅନୁସାରେ ସମୃଦ୍ଧି ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧି ଦେଇଥିବା ଦେବୀ, ମୁକ୍ତି ଅନ୍ୱେଷଣ କରୁଥିବା ଜନଙ୍କୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥିବା, ସେ ଦେବୀ ହସ୍ତେ ଖୁସି ଲୋକମାନେ ଖୁସି ଦେଇଥିବା ଦେବୀ, ତପସ୍ୱୀମାନେ ମଧ୍ୟ ତପସ୍ଵରୂପା ଦେବୀ, ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟ ରୂପରେ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟର ଅନ୍ତର୍ଗତ ଦେବୀ। ଚନ୍ଦ୍ରରେ ତିନି ଶ୍ରୀମୟ ରୂପ ନେଇଛନ୍ତି, ପଦ୍ମମାନେ ମଧ୍ୟ ସେ ବିଶ୍ୱ ସବୁଠାରୁ ସୁନ୍ଦର ଦେବୀ। ଏହି ଦେବୀ ଦ୍ୱାରା ଆତ୍ମା ସକ୍ତିଶାଳୀ ହୁଏ, ଏବଂ ସେ ଦେବୀ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱରେ ସକ୍ତି ଦିଆଯାଇଛି। ସେ ହେଉଛନ୍ତି ସଂସାର ରୁକ୍ଷର ନିତ୍ୟ ବୀଜ ରୂପା। ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭୋକ, ତିପ୍ସା, କରୁଣା, ଶ୍ରଦ୍ଧା, ନିଦ୍ରା, ଅଳସ୍ୟ, କ୍ଷମା, ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଆଦି ସମସ୍ତ ଭାବ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ଏଭଳି ଦେବୀ ଅନେକ ଷ୍ଟୁତି ଗ୍ରହଣ କରି, ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଉଭୟା। ଏହି ସମୟରେ ଚାରିମୁଖା ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କର ଜୀବନୀ ସହ କୁମ୍ଭ ଧରି, ତପସ୍ୱୀ ରୂପରେ, ବିଦ୍ୟାର ଶିରୋମଣି ରୂପରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ଜୀବନୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର, ଶତ ଚନ୍ଦ୍ରର ପ୍ରଭାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ। ତିନି ରତ୍ନସିଂହାସନରେ ବସି, ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁର କାରଣ ଭାବେ ଷ୍ଟୁତିତ ହେଲେ। ଏହି ମହାନ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, କୃଷ୍ଣ ଦ୍ୱିତୀୟ ରୂପରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ। ଏକ ରୂପ ନିର୍ମଳ କ୍ରିଷ୍ଟାଲ ଭଳି, ଦଶ ମିଳିଅନ ସୂର୍ଯ୍ୟର ପ୍ରଭାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ। ଅନ୍ୟ ରୂପ ଗଳିଥିବା ସୁନା ଭଳି ରଙ୍ଗ, ଜଟାଧାରୀ, ଶୂନ୍ୟତାର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରୂପ। ସେ ଦିଗମାତ୍ର ଧାରଣ କରି, ନୀଳକଣ୍ଠ, ସର୍ପମାନେ ଅଳଙ୍କାର ଭଳି ଦେହରେ ରହିଛନ୍ତି। ପଞ୍ଚମୁଖରେ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିବା, ସେ ହେଉଛନ୍ତି ନିତ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମାଜ୍ୟୋତି। ସମସ୍ତ କାରଣର କାରଣ, ସମସ୍ତ ଶୁଭରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୃତ୍ୟୁର ମୃତ୍ୟୁ ଭାବେ ଷ୍ଟୁତିତ ହେଲେ ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁଞ୍ଜୟ ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଶ୍ରୀ ନାରାୟଣ କହିଲେ—ଠିକ୍ ସମୟରେ, ସେ ଦେବତା ଦ୍ୱିତୀୟ ରୂପ ନେଲେ। ଏହା ମଧ୍ୟରେ, ଦଶ ମିଳିଅନ ସୂର୍ଯ୍ୟର ପ୍ରଭାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଏକ ଶିଶୁ ଦେଖା ଦେଲା। ସେ ଶିଶୁ ପିତା ଓ ମାତା ଦ୍ୱାରା ତ୍ୟାଗିତ, ଜଳର ମଧ୍ୟରେ ନିରାଶ୍ରୟ ଥିଲେ। ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଥୁଳା ରୂପରେ ମହାବିରାଟ ଦେବତା ନାମରେ ପରିଚିତ। ସେ ହେଉଛନ୍ତି କୃଷ୍ଣର ଏକ-ଷୋଳଂଶ ଅଂଶର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା। ତାଙ୍କର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଚର୍ମର ଚିଦ୍ରରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଅନ୍ତର୍ଗତ। ରଜସ୍ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଜଗତର ସଂଖ୍ୟା କେବେ ଗଣନା କରିହେବ ନାହିଁ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ଅଛନ୍ତି। ତା'ଠାରେ ବାଇକୁଣ୍ଠ ଅଛି, ଯାହା ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ବାହାର ଅଞ୍ଚଳ। ତା'ଠାରେ ଏକ ବୃତ୍ତ ଅଛି, ଯାହା ପଚାଶ କୋଟି ଯୋଜନ ମାପର। ପୃଥିବୀ ସାତ ଦ୍ୱୀପ ଓ ସାତ ସମୁଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ। ତା'ଉପରେ ସାତ ଦିବ୍ୟ ଲୋକ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମଲୋକ ଅଛି। ପୃଥିବୀର ଉପରେ ଭୂର୍ଲୋକ, ତା'ଉପରେ ଭୁଵର୍ଲୋକ, ତା'ଉପରେ ତପୋଲୋକ, ତା'ଉପରେ ସତ୍ୟଲୋକ। ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଭିତରେ ଓ ବାହାରେ କୃତ୍ରିମ। ଜଳର ବୁଦ୍ବୁଦ ଭଳି, ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଅସ୍ଥାୟୀ। ପ୍ରତ୍ୟେକ କେଶର ଚିଦ୍ରରେ ଏକ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଅଛି। ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ଅଛନ୍ତି। ଦିଗପାଳ, ଦିଗର ରକ୍ଷକ, ତାରା, ଗ୍ରହ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅଛନ୍ତି। ସମୟ କ୍ରମେ, ଏହି ବିରାଟ ଦେବତା ପୁନି ପୁନି ଉପରକୁ ଦେଖି, ଚିନ୍ତାରେ ତଳିଗଲେ, ଭୋକର ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଆକୁଳ ହେଇ, ପୁନି ପୁନି କାନ୍ଦିବାରେ ଲାଗିଲେ।