ଯିଏ ସଦା ଏହି ଦିବ୍ୟ ଗୁଣମାନେ ଦ୍ୱାରା ଅଲଙ୍କୃତ, ସେଉଁଠି ସେ 'ଭଗବାନ୍' ବୋଲି ଚିହ୍ନିତ ହୁଅନ୍ତି। ଯୋଗୀମାନେ ସଦା ନିରାକାର ତେଜସ୍ବୀ ଆକୃତିକୁ ଏହି ଭଗବାନଙ୍କର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ବୋଲି ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି। ସେ ଅଦୃଶ୍ୟ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିବା, ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା ଏବଂ ସମସ୍ତ ତ୍ରିଭୁବନର କାରଣ। କିନ୍ତୁ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ଭକ୍ତିଶୀଳ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ଏହି ନିରାକାର ଧ୍ୟାନକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ସେମାନେ ତ ଏହି ଚକ୍ରାକାର ଆଲୋକମଣ୍ଡଳ ମଧ୍ୟରେ ବିରାଜିତ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ବ୍ରହ୍ମକୁ ଦେଖନ୍ତି। ସେଉଁଠି ଏକ ସୁନ୍ଦରତମ ଏବଂ ଅତି ଆକର୍ଷକ ଦିବ୍ୟ ଆକୃତି ଦେଖାଯାଏ। ଏହି ସ୍ୱରୂପ ନୂତନ ବର୍ଷା ମେଘ ଭଳି ଗାଢ଼ ଶ୍ୟାମ ରଙ୍ଗର, ଯିଏ ରାସ ନୃତ୍ୟର ଏକମାତ୍ର ଶ୍ୟାମ ସୁନ୍ଦର। ତାଙ୍କର ଦାନ୍ତ ଶାରୀ ମହା ପରିଷ୍କୃତ ମୁକ୍ତା ଭଳି ଚମକୁଥିବା, ଦେଖିଲେ ମନ ମୁଗ୍ଧ ହୁଏ। ତାଙ୍କର ନାକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର, ସେ ସଦା ହସୁଥିବା ଏବଂ ଭକ୍ତଙ୍କୁ କୃପା ବର୍ଷାଇଥିବା। ଦୁଇଟି ହାତରେ ବାଂଶୀ ଧରିଛନ୍ତି, ରତ୍ନ ମାଳା ଓ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ। ସମସ୍ତ ଆଇଶ୍ୱର୍ୟ ଦାତା, ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର, ଶୁଭମୟ। ବୈଷ୍ଣବମାନେ ସଦା ଏହି ନିତ୍ୟ ଦିବ୍ୟ ଆକୃତିକୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି। ଯାହା ପାଇଁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଆୟୁ ମାତ୍ର ଏକ କ୍ଷଣ ପରି ଗଣାଯାଏ। 'କୃଷ୍' ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥ ତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରିବା, ଏବଂ 'ଣ' ଅର୍ଥ ସେବା କରିବା। 'କୃଷି' ଶବ୍ଦ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉପଲକ୍ଷ କରେ, ଏବଂ 'ଣ' ଅକ୍ଷର ହେଉଛି ବୀଜର ଚିହ୍ନ। ଅନେକ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପତନ ଓ ଯୁଗର ଅନ୍ତ ପରେ ମଧ୍ୟ, ହେ ନାରଦ, ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ସେଇ କୃଷ୍ଣ ନିଜେ ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ। ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ, ସେ ଦୁଇ ଆକୃତି ଧାରଣ କଲେ। ସେ, ଚିରଅନ୍ତ ଇଚ୍ଛାର ଆଧାର, ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଗଭୀର ଆକାଙ୍କ୍ଷାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ସେ ବିରାଜିନ୍ଥିଲେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ମୁଖ ଚାନ୍ଦ୍ରମା ଭଳି, କଂକଣ ଗଳା, ଶୁଭ ନାରିର ଦ୍ୱୟ ଶୋଭା ଦେଖିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦମୟ ଏବଂ ଶ୍ରୀମୟ। ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର, ଶାନ୍ତ, ହସୁଥିବା, କ୍ଷୁଦ୍ର ଭାବେ ବାଙ୍କା ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା ଆକର୍ଷଣୀୟ। ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ହଂସ ଓ ଚକୋର ପକ୍ଷୀ ଭଳି, ସେ ଆନନ୍ଦରେ ନିରନ୍ତର ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇଥିଲେ। ମସିର ଚିହ୍ନ ଓ ଚନ୍ଦନ ରେଖା ତଳେ ଶୋଭିତ। ଚମକୁଥିବା ତାଳ ଚୂଡ଼ା ଯାସ୍ମିନ ମାଳା ଦ୍ୱାରା ସୁସଜ୍ଜିତ। ସେ ଦଶ ମିଳିଅନ୍ ଚନ୍ଦ୍ରମାର ଆଭାକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିଲେ। ଏହି ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗନା ସହିତ, ରାସ ନୃତ୍ୟର ନାୟକ କୃଷ୍ଣ ଚକ୍ରାକାର ରାସ ମଣ୍ଡଳରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଏକତାରେ ଲୀନ ହେଉଥିଲେ। ସେ, ପ୍ରେମର ସ୍ୱରୂପ ଭଳି, ବିଭିନ୍ନ ମାଧୁର୍ୟମୟ କ୍ରୀଡ଼ାରେ ଲୀନ ହେଲେ। ତାପରେ, କ୍ରୀଡ଼ାର କ୍ଷୟରେ, ଏହି ସଂସାରର ପିତା ସେ ଦେବୀଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ହେ ଧର୍ମାତ୍ମା, ସେ ଦିବ୍ୟ ମିଳନ ଶେଷରେ, ଦେବୀଙ୍କ ଦେହରୁ, ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ଲାନ୍ତ ହେଲେ। ଏହି ମହାମିଳନର କ୍ଲାନ୍ତିରୁ ତାଙ୍କର ଶ୍ୱାସ ବାହାରିଲା। ସେଇ ଶ୍ୱାସ ସମସ୍ତର ଆଧାର ହେଲା। ଶରୀରଧାରୀ ବାୟୁର ବାମ ଦିଗରୁ ପ୍ରାଣପ୍ରିୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ପ୍ରାଣ, ଅପାନ, ସମାନ, ଉଦାନ, ବ୍ୟାନ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ଘମ ଓ ଜଳରୁ ମହାଦେବ ଵରୁଣ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ତାପରେ, ସେ କୃଷ୍ଣଶକ୍ତି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦ୍ୱାରା ଏକ ଶିଶୁକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ସେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଜୀବନର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ ଦେବୀ, ତାଙ୍କ ପ୍ରାଣଠାରୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରିୟ। ଶତ ମନ୍ୱନ୍ତର ବିତିଯିବା ପରେ, ସେ ସମୟରେ ସେଇ ସୁନ୍ଦରୀ ଦେବୀ, ଏକ ଅଣ୍ଡ ଦେଖି ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଗଲେ। ସେ ତ୍ୟାଗ ଦେଖି, କୃଷ୍ଣ ଦୁଃଖରେ ଆନ୍ଦୋଳିତ ହୋଇ କ୍ରନ୍ଦନ କଲେ।