ସହସ୍ର ବର୍ଷର ଶେଷରେ, ଜଳ ମାନେ ଏକ ବଡ଼ ଫେନା ଆକାର ଧାରଣ କଲା । ସେଇ ଫେନାର ଏକ ଗାତ୍ର ଛିଦ୍ରରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ବସି ରହିଛି । କିନ୍ତୁ, ସେଠି ଥିବା ଏହି ସୃଷ୍ଟି ମାତ୍ର କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଏକ ଷୋଡଶାଂଶ, ଅର୍ଥାତ୍ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପରମାତ୍ମା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଏକ ଅନ୍ଶ ମାତ୍ର । ସେ ବଡ଼ ସାଗର ଉପରେ ଏକ ପଦ୍ମପତ୍ର ପରି ଶୟାନ ଥିଲେ । ସେଇ ସମୟରେ କିଛି ଶକ୍ତି ଜଳରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଇ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହେଲେ । ସେଠାରୁ ଏକ ବିଶେଷ ମଜ୍ଜା ରୂପରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୃଥିବୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା । ଏଠାରେ ଏକ ଦ୍ୱିଜଙ୍କ ନିକଟରେ ମୋ ଜିଜ୍ଞାସା ଦୂର କରିବାକୁ ବିନମ୍ର ଅନୁରୋଧ କରାଯାଏ, "ମୋ ଶଙ୍କା ଦୂର କରି, ଏହା ଖୋଲାସା କର ।" ସୃଷ୍ଟିର ଆଦିର ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ମୁଁ କହିଛି, ମୁଁ ଚାହେଁ ଆପଣ ଏହା ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରନ୍ତୁ । ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ନାରାୟଣ ଓ ମହେଶ୍ୱର ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ବିରାଜିଥିଲେ । ବ୍ରହ୍ମା-କଳ୍ପର ଆରମ୍ଭରେ ଏହି କଥା ଉଚ୍ଚାରିତ ହୋଇଥିଲା । ବ୍ରହ୍ମା, ବରାହ ଓ ପଦ୍ମ - ଏହି ତିନି ପ୍ରକାର କଳ୍ପ ଅଛି । ସତ୍ୟ, ତ୍ରେତା, ଦ୍ୱାପର, କଳି - ଏହି ଚାରି ଯୁଗ ଅଛି । ଏକ ମନ୍ୱନ୍ତରରେ ସତ୍ତରି ଏକ ଦୈବ ଯୁଗ ଥାଏ । ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଏକ ବର୍ଷରେ ଏମିତି ତିନି ଶହ ଷାଠି ଦିନ ଥାଏ । ଏହି ସମସ୍ତ କଳ୍ପ, ଦିନ, ବର୍ଷ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟିରେ ମାତ୍ର ଏକ ଦୃତିକ୍ଷଣ । ଏହା ଛଡ଼ା ଅନେକ ଛୋଟ ଛୋଟ କଳ୍ପ ଅଛି, ଯାହା ବିନାଶ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଚକ୍ର ଭାବେ ପରିଚିତ । ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଏକ ଦିନକୁ ଏକ କଳ୍ପ ବୋଲି କୁହାଯାଏ । ଏହି ତିନି ପ୍ରମୁଖ କଳ୍ପ - ବ୍ରହ୍ମା, ବରାହ ଓ ପଦ୍ମ ଅଟୁଟ ଅଛି । ବ୍ରହ୍ମା କଳ୍ପରେ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମା ପୃଥିବୀ ତିଆରି କଲେ ଓ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ । ବରାହ କଳ୍ପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଭୂମିକୁ ଅଧୋଲୋକରୁ ଉଦ୍ଧାର କରି ଉପରେ ତୁଳିଲେ । ପଦ୍ମ କଳ୍ପରେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନାଭିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ପଦ୍ମରୁ ବ୍ରହ୍ମା ସୃଷ୍ଟି କଲେ । ଏପରି ଭାବେ, ସୃଷ୍ଟି ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ସମୟର ଏହି ବିଭାଗ କଥାଯାଇଛି । ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ପରେ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା କଣ କଲେ? ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠିଲା । ସୃଷ୍ଟି କରିବା ପରେ, ସେ ମନୋହର ରସମଣ୍ଡଳକୁ ଗଲେ । ସେଠି ଚାରିପାଖରେ ଚାମତ୍କାରିକ କାମନାରୂପୀ ବୃକ୍ଷ ଥିଲା । ସେଠି ସନ୍ଧାନ, ଅଗରୁ, ମୁଷ୍କ, କୁମ୍କୁମ ଓ ଚନ୍ଦନ ଦ୍ୱାରା ସୁସଜ୍ଜିତ ଥିଲା । ନୂତନ ଚନ୍ଦନପତ୍ର, ରେଶମ ତାନା ଓ ଗଠି ବ୍ୟବହୃତ ହୋଇଥିଲା । ତିନି କୋଟି ମଣ୍ଡପ ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣିର ତତ୍ତ୍ୱରୁ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା । ସେଠି ଭୋଗ ଓ ପ୍ରେମର ଯୋଗ୍ୟ ବସ୍ତୁ ଦ୍ୱାରା ଚାରିପାଖରେ ଘେରାଯାଇଥିଲା । ସେଠି ଯାଇ, ସମସ୍ତଙ୍କ ସହିତ ଜଗନ୍ନାଥ ରହିଲେ । ଏହି ସମୟରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱରୁ ଏକ କନ୍ୟା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ । ସେ ଗୋଲୋକର ରସମଣ୍ଡଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ହରିଙ୍କ ଆଗରେ ଦୌଡ଼ିଗଲେ । ସେ କୃଷ୍ଣ, ପରମାତ୍ମାଙ୍କର ଜୀବନ ଶକ୍ତି ଦେବୀ । ସେ ଷୋଡଶ ବର୍ଷୀୟା, ନୂତନ ଯୌବନର ଆଭାରେ ଅଳୋକିକ । ସେ ସମସ୍ତ ସୁନ୍ଦରୀ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସୁକୁମାର ଅଙ୍ଗ ଓ ଗୃତ୍ସ୍ନ ରୂପର ଧାରିଣୀ । ତାଙ୍କ ଠୋଠ ବନ୍ଧୁଜୀବା ଫୁଲକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରେ, ସେ ପୃଥିବୀରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠା । ତାଙ୍କ ମୁଖ ଦଶ ଲକ୍ଷ କାର୍ତ୍ତିକ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ପବିତ୍ର ଓ ଶୁଭ । ତାଙ୍କ ନାକ ରାଜା ପକ୍ଷୀର ଚୁଞ୍ଚାକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଦର୍ଶନରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦଦାୟକ । ସେ ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣିର ଶୋଭାପ୍ରଦ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି । ତାଙ୍କ ଗୋଲାପୀ ଗାଲେ ସିନ୍ଧୂର ଟିକି ରହିଛି, ଯାହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷକ ଦେଖାଯାଏ ।