ସବିତ୍ରୀଙ୍କୁ ପ୍ରଥମେ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରାଯାଇଥିଲା। ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଦେବ ମା ସରସ୍ୱତୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ। ଗୋଲୋକରେ, ରାସ ମଣ୍ଡଳ ମଧ୍ୟରେ ରାଧାଙ୍କୁ ପ୍ରଥମେ ପୂଜା କରାଯାଇଥିଲା, ଗୋପୀ, ଗୋପ, କନ୍ୟାମାନେ ଓ କିଶୋରମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ। ପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତା, ଋଷି ଓ ମନୁମାନେ ମା ରାଧାଙ୍କୁ ସଦା ପୂଜା ଓ ସମ୍ମାନ କରିଥିଲେ, ଫୁଲ, ଧୂପ ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ। ପୃଥିବୀରେ ସୁୟଜ୍ଞ ମାଧ୍ୟମରେ ମା ରାଧାଙ୍କୁ ପ୍ରଥମେ ପୂଜା କରାଯାଇଥିଲା। ପରେ, ତିନି ଲୋକରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆତ୍ମାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଅନେକ ମୂର୍ତ୍ତିମାନ୍ ଭାବରେ ଭାରତ ଭୂମିରେ ପୂଜା କରାଯାଇଥିଲା। ଏଭଳି, ପ୍ରକୃତିଙ୍କର ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡିକ ବିଷୟରେ ସମସ୍ତ କଥା ଆପଣଙ୍କୁ କୁହାଯାଇଛି। ଏହା ପରେ ନାରଦ ଜି କହିଲେ: "ବ୍ୟାସଙ୍କର ଜ୍ଞାନରୁ ବୁଝିବା ପାଇଁ ଆପଣ ଆମକୁ କଥା କହିବା ଉଚିତ। ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ପ୍ରଥମ ସୃଷ୍ଟି କିପରି ହେଲା? ସେ ତିନି ଶକ୍ତି ମାଧ୍ୟମରେ କିପରି ଜୀବମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ? ତାଙ୍କର ଜନ୍ମ, ଧ୍ୟାନ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୂଜା ପ୍ରଣାଳୀ ବିଷୟରେ କଥା କହନ୍ତୁ।" ତାପରେ ଶ୍ରୀ ନାରାୟଣ କହିଲେ: "ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଗୋକୁଳ ଶାଶ୍ୱତ, ଗୋଲୋକ ମଧ୍ୟ ଶାଶ୍ୱତ। ବୈକୁଣ୍ଠ ତାହାର ଅଂଶ, ଏହା ମଧ୍ୟ ଶାଶ୍ୱତ। ଯେପରି ଅଗ୍ନିରେ ଜ୍ୱାଳା, ଚନ୍ଦ୍ରରେ ଶୀତଳତା, ପଦ୍ମରେ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ, ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଅଛି, ସେପରି ସୋନା ବିନା ସୋନାକାରି ଦାନା ତିଆରି କରିପାରିବେନି। ଏଭଳି, ସେ ମା ବିନା ବ୍ରହ୍ମା ଜଗତ ସୃଷ୍ଟି କରିପାରିବେନି। 'ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ' ଅର୍ଥ ଶାସନ, 'ଶକ୍ତି' ଅର୍ଥ ଶକ୍ତି; 'ଭଗ' ଅର୍ଥ ସମୃଦ୍ଧି, ଜ୍ଞାନ, ଧନ, ଖ୍ୟାତି। ଯିଏ ସମୟରେ ଏହି ସମସ୍ତ ଗୁଣ ଥାଏ, ସେ 'ଭଗବାନ' କୁହାଯାନ୍ତି। ଯୋଗୀମାନେ ସଦା ନିରାକାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାକୁ ତାଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ଆକାର ଭାବେ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି। ସେ ଦୃଶ୍ୟ ନୁହେଁ, ସମସ୍ତ ଦେଖନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଜାଣନ୍ତି, ସମସ୍ତର କାରଣ। କିନ୍ତୁ ବୈଷ୍ଣବମାନେ, ଭକ୍ତି ଓ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦୃଷ୍ଟି ସହିତ, ଏହି ନିରାକାର ଧ୍ୟାନକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ସେମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବ୍ରହ୍ମକୁ ଏକ ଆଲୋକ ମଣ୍ଡଳ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆକାରରେ ଦେଖନ୍ତି, ଯେଉଁ ଆକାର ଅତି ଶୁଭ୍ର, ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ। ଏହା ଏକ ନୂତନ ବର୍ଷାଘଟା ମେଘର ରଙ୍ଗର, ରାସ ନୃତ୍ୟର ଏକା ଶ୍ୟାମ ଓ ଲାଗି ମନୋହର ଆକାର। ତାଙ୍କର ଦାନ୍ତ ଶ୍ବେତ ମୁକ୍ତା ପଙ୍କ୍ତିର ଭଳି ଚମକେ, ଦେଖିବାରେ ଆକର୍ଷଣୀୟ। ତାଙ୍କର ନାକ କମଳ, ସଦା ହସୁଥିବା, ଭକ୍ତମାନେ ଉପରେ ଦୟା ବର୍ଷାନ୍ତି। ଦୁଇଟି ହାତରେ ବାଂଶୀ ଧରିଥିବା, ରତ୍ନ ମାଳା ତଥା ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ। ସମସ୍ତ ଶାସନ ଶକ୍ତି ଦେଇଥିବା, ସ୍ୱୟଂନ୍ତ୍ର, ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଗୁଣର ଧାରୀ। ବୈଷ୍ଣବମାନେ ସଦା ଏହି ଶାଶ୍ୱତ ଦିବ୍ୟ ଆକାରକୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି। ଯାହା ପାଇଁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଆୟୁ ମାତ୍ର ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଭାବିବାରେ ନିମନ୍ତିତ। 'କୃଷ୍' ଅର୍ଥ ତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି, 'ଣ' ଅର୍ଥ ସେବା; 'କୃଷି' ଅର୍ଥ ସମସ୍ତ, 'ଣ' ଅର୍ଥ ବୀଜ ଚିହ୍ନ। ଅନେକ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ପତନ ଓ ଅନେକ ଯୁଗ ଅତିକ୍ରମ ହେବା ପରେ ମଧ୍ୟ, ନାରଦ, ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ଏକମାତ୍ର କୃଷ୍ଣ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଚାହିଲେ। ସେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ଆକାର ଧାରଣ କଲେ। ଅମର ଅଭିଲାଷାର ଆଧାର ହୋଇ, ସେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଅତି ଆକାଂକ୍ଷାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠା, ତାଙ୍କର ମୁହଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚନ୍ଦ୍ରର ଭଳି, ଗଳ ଶଙ୍ଖର ଭଳି ମନୋହର।