ଏକ ସମୟର କଥା, ହେ ଦେବତାମନ୍ୟଙ୍କର ନାଥ, ଜଵଳନ୍ତ ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କର ପୋଷାକକୁ ଦହିଦେଲା ଏବଂ ସେଇ ଅଗ୍ନି ଦେବତା ମଧ୍ୟରେ ବିଶେଷ ଉତ୍ତେଜିତ ହେଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଲୀଳା ଦ୍ୱାରା ଜଳ ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ତାଙ୍କର ମୁଁହରୁ ଗୋଟିଏ ତିଣି ବିନ୍ଦୁ ପଡିଲା ଏବଂ ସେହି ବିନ୍ଦୁରୁ ଉପଜିଥିବା ଜଳ ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ବେଢ଼ି ଦେଲା। ଏହି ଦିନଠାରୁ ଅଗ୍ନିକୁ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ନିବାଇଯାଏ। ସେହି ଜଳରୁ ଏକ ମାତ୍ର ପୁରୁଷ ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ, ଯିଏକି ବରୁଣ ନାମରେ ପରିଚିତ। ଏହି ଅଗ୍ନିର ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱରୁ ଏକ କନ୍ୟା ଦେଖାଦେଲେ। ଏହି ଜଳର ନାଥ ବରୁଣଙ୍କ ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱରୁ ମଧ୍ୟ ଏକ କନ୍ୟା ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଶ୍ୱାସରୁ ପବନ ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ। ସେହି ପବନଙ୍କ ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱରୁ ମଧ୍ୟ ଏକ କନ୍ୟା ଜନ୍ମ ନେଲେ। ତାପରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ରତିବାଣରେ ଏକ ବୀଜ ଉତ୍ସର୍ଗ ହେଲା। ଏହି ବୀଜ ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ ଜଳର ବୁଲବୁଲି ରୂପେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା। ଏହି ବୁଲବୁଲିର ଏକ ତ୍ୱକ୍ର ଛିଦ୍ରରେ ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ବିଦ୍ୟମାନ। ଏହି ବୁଲବୁଲି ମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପରମ ଆତ୍ମାଙ୍କ ଶୋଳ ଅଂଶର ଏକ ଅଂଶମାତ୍ର। ସେ ଏହି ବିଶାଳ ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ପଦ୍ମପତ୍ର ଭଳି ଶୟନ କଲେ। ସେହି ସମୟରେ ଜଳରୁ କିଛି ପ୍ରାଣୀ ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ, ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ସେହି ବୁଲବୁଲିର ମଜ୍ଜାରୁ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ଏଠି ପରେ, ଜିଜ୍ଞାସୁ ଋଷି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ମୋର ସନ୍ଦେହ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ, ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ବିବରଣୀ ମୋତେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କର। କୃପା କରି ଏହି ଆଦି ସୃଷ୍ଟିର ସମସ୍ତ କଥା ବିସ୍ତୃତ କର।” ଏହା ପରେ କହାଯାଏ, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ନାରାୟଣ ଏବଂ ମହେଶ୍ୱର ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେଲେ। ବ୍ରହ୍ମା କଳ୍ପର ଆରମ୍ଭରେ ଏହି କଥା ଉଚ୍ଚାରିତ ହେଲା। ବ୍ରହ୍ମା, ବରାହ ଓ ପଦ୍ମ—ଏହି ତିନି କଳ୍ପ ଅଛି। ସତ୍ୟ, ତ୍ରେତା, ଦ୍ୱାପର, କଳି—ଏହି ଚାରି ଯୁଗ ଅଛି। ଏକ ମନ୍ବନ୍ତରରେ ଏକାଅଠାଉଣି ଦିବ୍ୟ ଯୁଗ ଥାଏ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଏକ ବର୍ଷରେ ତିନି ଶହେ ଷାଠି ଦିନ ଅଛି। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା କେବଳ ଏକ ନେତ୍ରପାଟ ଅଟକିବା ସମୟ। ଏହା ସହିତ, ଅନେକ ଉପକଳ୍ପ ଅଛି, ଯାହାକୁ ପ୍ରଳୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଚକ୍ର ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଏକ ଦିନକୁ ଏକ କଳ୍ପ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଏ। ତିନି କଳ୍ପ—ବ୍ରହ୍ମା, ବରାହ, ପଦ୍ମ ନାମକ। ବ୍ରହ୍ମା କଳ୍ପରେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ପୃଥିବୀ ଓ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ବରାହ କଳ୍ପରେ, ସେ ନିମ୍ନଭୂମିରେ ହରାଇଯାଇଥିବା ପୃଥିବୀକୁ ଉଠାଇଲେ। ପଦ୍ମ କଳ୍ପରେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନାଭିରୁ ଉଦ୍ଭୂତ ପଦ୍ମରୁ ସୃଷ୍ଟି ହେଲା। ଏହି ସମୟ ଗଣନା ସୃଷ୍ଟି ବିବରଣୀ ସନ୍ଦର୍ଭରେ ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଇଛି। ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି କରିବା ପରେ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା କ’ଣ କଲେ? ଏହା ମୋତେ କୁହ। ସେ ସମସ୍ତ କଥା ସୃଷ୍ଟି କରି ରସମଣ୍ଡଳର ଆନନ୍ଦ ଚକ୍ରକୁ ଗଲେ। ଏଠି ସମସ୍ତ ଚାହିଦା ପୂରଣ କରୁଥିବା ମନୋହର ଚାୟାଵୃକ୍ଷମାନେ ଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷକ ପରିବେଶ ରହିଥିଲା। ସେଠାରେ ଚନ୍ଦନ, ଅଗରୁ, କସ୍ତୂରୀ ଏବଂ କୁମ୍କୁମର ଶୋଭା ଥିଲା। ନୂତନ ଚନ୍ଦନପତ୍ର, ରେଶମ ତାନ୍ତୁ ଓ ଗଠି ବ୍ୟବହାର କରାଯାଇଥିଲା। ତିନି କୋଟି ମଣ୍ଡପ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନର ସାର ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିଲା। ଏଠି ସମସ୍ତ ଭୋଗବସ୍ତୁ ଓ ପ୍ରେମର ଉପକରଣ ସହିତ ପରିବେଷ୍ଟିତ ଥିଲା। ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ଯାଇ, ସେଇ ଜଗତ୍ନାଥ ତାଙ୍କ ସହ ଏଠି ବାସ କଲେ।