ସମସ୍ତ ସ୍ତ୍ରୀମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଯେମିତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେଇପରି ଏକ ଦିବ୍ୟ ମହିଳା ତତ୍ତ୍ୱରୁ ଏକ ଅପୂର୍ବ ଦେବୀ ଉଦିତ ହେଲେ, ଯିଏ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚେଷ୍ଟରେ ଅବସ୍ଥିତ। ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ବ୍ରହ୍ମା ଛଅ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି କଠିନ ତପସ୍ୟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ସେଇ ଦେବୀଙ୍କୁ ସ୍ୱପ୍ନରେ ମଧ୍ୟ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ—ତାଙ୍କୁ ସାକ୍ଷାତ୍ ଦେଖିବା ତ ଦୂର କଥା। ସେ ହେଉଛନ୍ତି ପଞ୍ଚମୀ ଦେବୀ, ଏବଂ ରାଧା ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ସ୍ତ୍ରୀମାନ୍ୟଙ୍କ ରୂପ ତାଙ୍କର ଅଂଶ ଅଟୁଟ ପ୍ରତିବିମ୍ବ। ଏବେ ମୁଁ ତାଙ୍କର ପ୍ରଧାନ ଅଂଶଗୁଡ଼ିକୁ ବିସ୍ତାରରେ କହିବି। ଏକ ଅଂଶ ହେଉଛି, ଯିଏ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଅଂକୁରିତ କମଳ ପାଦପଦ୍ମରୁ ଉଦିତ, ନିତ୍ୟ ଓ ଜଳରୂପୀ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ସ୍ପର୍ଶ କଲେ, ସ୍ନାନ କଲେ କିମ୍ବା ପାନ କଲେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ସେ ହେଉଛନ୍ତି ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥର ମୂର୍ତ୍ତି, ବଡ଼ ଛୋଟ ସମସ୍ତ ନଦୀମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଭାରତର ତପସ୍ୱୀମାନ୍ୟଙ୍କୁ ସେ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାର ଫଳ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ଦେଇଦିଅନ୍ତି। ସେ ପବିତ୍ର, ଅହଂକାର ଶୂନ୍ୟ, ଧର୍ମିକ ଏବଂ ନାରାୟଣଙ୍କ ପ୍ରିୟା। ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଭୂଷଣର ମୂର୍ତ୍ତି, ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ଦୃଢ଼ ଦେଉଳୀ। ସେ ଫୁଲର ରସ, ସଦା ପବିତ୍ର ଓ ନିତ୍ୟ ପୁଣ୍ୟଦାୟିନୀ। କଳିଯୁଗରେ ତାଙ୍କ ଅଂଶ ଅଗ୍ନିର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ପାପର ଶୁଖିଲା ଜଳାଣୀକୁ ଦହନ କରେ। ତୀର୍ଥମାନ୍ୟ ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶ ଓ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଆତୁର, ନିଜେ ପବିତ୍ର ହେବାକୁ ଚାହାନ୍ତି। ମୁକ୍ତି ଚାହୁଁଥିବାଙ୍କୁ ସେ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାନ୍ତି, ଅନ୍ୟେ ଯାହା ଚାହାନ୍ତି ତାହା ପୂରଣ କରନ୍ତି। ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପୂଜ୍ୟା ଦେବୀ, ଭାରତବାସୀଙ୍କ ରକ୍ଷକା। ସେ ଶଙ୍କରଙ୍କ ଅତିପ୍ରିୟ ଶିଷ୍ୟା ଏବଂ ପରାଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ। ସେ ନାଗଦେବୀ, ନାଗମାତା, ଅତି ସୁନ୍ଦରୀ ଓ ନାଗରେ ଆସିନ। ନାଗରାଜଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ, ସିଦ୍ଧ ଯୋଗିନୀ ଏବଂ ନାଗମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାସ କରନ୍ତି। ସେ ତପସ୍ୟାର ମୂର୍ତ୍ତି, ତପସ୍ୟାର ଫଳଦାତ୍ରୀ ଏବଂ ନିଜେ ତପସ୍ୱିନୀ। ଭାରତର ତପସ୍ୱିନୀମାନ୍ୟ ଓ ତପସ୍ୱୀମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେ ପୂଜ୍ୟ। ସେ ବ୍ରହ୍ମତତ୍ତ୍ୱର ମୂର୍ତ୍ତି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମନିର୍ଦ୍ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ। ସେ ଆସ୍ତୀକ ଋଷିଙ୍କ ମାତା, ତପସ୍ୱୀମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ। ସମସ୍ତ ମାତାମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଷଷ୍ଠୀ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ସେ ଏକ ତପସ୍ୱିନୀ, ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତା ଏବଂ କାର୍ତ୍ତିକେୟଙ୍କ ପ୍ରିୟା। ସେ ସଦା ପୁତ୍ର ଓ ପୌତ୍ର ପ୍ରଦାନ କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ପୋଷଣ କରନ୍ତି। ସେ ପୁତ୍ରସ୍ଥାନରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯୋଗିନୀ ଭାବେ ବୃଦ୍ଧାର ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ଜନନଗୃହରେ ଷଟ୍ଷଟିଁ ଦିନରେ ଶିଶୁ ପାଇଁ ତାଙ୍କର ପୂଜା ହୁଏ। ଏହି ପୂଜା ସଦା ଶାସ୍ତ୍ରାନୁସାରେ କରିବା ଉଚିତ, ଏହା ଚିରସ୍ଥାୟୀ ଏବଂ ଉଚ୍ଚ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପାଇଁ ଅଭିଲାଷୀ। ପାଣି, ମାଟି ଓ ଆକାଶରେ, ସେ ଶିଶୁମାନ୍ୟଙ୍କ ସ୍ୱପ୍ନରେ ସରଳ ଭାବେ ଦର୍ଶନ ଦେଇଥାନ୍ତି। ପ୍ରକୃତିର ମୁଖରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ସେ ସବୁବେଳେ ମଙ୍ଗଳ ଦେଇଥାନ୍ତି। ଏହି କାରଣରୁ ପଣ୍ଡିତମାନ୍ୟ ସେଉଁଠିକୁ ମଙ୍ଗଳ ଚଣ୍ଡୀ ବୋଲି କହନ୍ତି। ସ୍ତ୍ରୀମାନ୍ୟ ଭକ୍ତିସହିତ ପଞ୍ଚ ଉପଚାରରେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି। ସେ ଦୁଃଖ, ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ, ପାପ, ଅପମଙ୍ଗଳ, କଷ୍ଟ ଓ ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ନାଶ କରନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ସେ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି, ମହାଦେବୀ ମହେଶ୍ୱରୀ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ନାଶ କରିପାରନ୍ତି। ଦୁର୍ଗାଙ୍କ ଲାଳାଟରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ, ସେ ଶୁମ୍ଭ ଏବଂ ନିଶୁମ୍ଭଙ୍କ ବିରୋଧରେ ଯୁଦ୍ଧ ମଞ୍ଚରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଦେହ କୋଟି ସୂର୍ଯ୍ୟର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଶୋଭିତ। ସେ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାନ୍ତି, ସିଦ୍ଧିର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୋଗିନୀ, କୃଷ୍ଣଭକ୍ତିରେ ନିତ୍ୟ କଳାବର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ପୁରାତନ। ସେ କେବଳ ଏକ ଶ୍ୱାସରେ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱକୁ ନାଶ କରିପାରନ୍ତି। ଏଭଳି ଦେବୀଙ୍କ ଅନନ୍ୟ ମହିମା, ତାଙ୍କ ଅଂଶ ଏବଂ ତାଙ୍କର ପୂଜା ଭାରତବାସୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସଦା ଅମର ଅଟୁଟ ରହିଛି।