ସାବିତ୍ରୀ କହିଲେ, “ଯେଉଁଠି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ରହିଛନ୍ତି, ଅନ୍ଧକାର ଅନୁଭବ ହୁଏ, ଯିଏ ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ ଓ ନିର୍ମଳ—ସେଇ ଏକମାତ୍ର ପରମ ପୁରୁଷ।” ଏପରି କହି ସାବିତ୍ରୀ ହସିବା ସହିତ ମଣିମୟ ସିଂହାସନରେ ବସିଗଲେ। ତା’ପରେ ସେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ, ଯିଏ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମା। ସେଇ କୃଷ୍ଣ ପାଞ୍ଚଟି କାମବାଣ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପ୍ରେମିକ ହୃଦୟକୁ ବିକ୍ଷୋଭିତ କରନ୍ତି। ତାଙ୍କର ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱରୁ, ଭଲ ପ୍ରେମିକାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, କାମଦେବଙ୍କ ପ୍ରିୟା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ସମସ୍ତଙ୍କର ଆଦରଣୀୟ ରତି, ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ହସୁଥିବା ଓ ସଦ୍ଗୁଣମୟ ଭାବରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ତା’ପରେ, କାମଦେବ ହରିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି, ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ସହିତ ହରିଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ରହିଲେ। କାମଦେବ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ବାଣ—ମୃତ୍ୟୁକାରୀ, ମୂର୍ଛାକାରୀ, ଉବାସକାରୀ, ଶୁଷ୍କକାରୀ—ଛାଡ଼ିଲେ। ସେ ବାଣମାନେ କେତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତାହା ପରୀକ୍ଷା କରିବାକୁ କାମଦେବ ସମସ୍ତ ବାଣ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ରତିଙ୍କୁ ଦେଖି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶୁକ୍ର ବାହାରିଆସିଲା। ଏହି ଶୁକ୍ର ଉତ୍ତାପରେ, ତାଙ୍କ ପୋଷାକ ଜଳିଗଲା ଓ ଦହନ ଅଗ୍ନି ଉପରକୁ ବଢ଼ିଗଲା। ଏହି ଅଗ୍ନି ବଢ଼ିବାକୁ ଦେଖି, କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ଲୀଳାରେ ଜଳ ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ତାଙ୍କର ମୁଁହରୁ ଏକ ତିଆଡ଼ି ପଡ଼ି ଏହି ଜଳ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ବ୍ୟାପିଗଲା। ସେଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ଅଗ୍ନିକୁ ଜଳ ନିବାଇଦିଏ। ସେଇ ଜଳରୁ ଗୋଟିଏ ପୁରୁଷ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ—ତିନିଏ ଭାବରେ ଜଣାଶୁଣା ଭଲି, ସେହି ପୁରୁଷ ହେଲେ ବରୁଣ। ଏହି ଅଗ୍ନିର ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱରୁ ଗୋଟିଏ କନ୍ୟା ଜନ୍ମ ନେଲେ। ବରୁଣଙ୍କ ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱରୁ ମଧ୍ୟ ଗୋଟିଏ କନ୍ୟା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ତା’ପରେ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଶ୍ୱାସରୁ ବିଭାବରୀ ବାୟୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ଏହି ବାୟୁଙ୍କ ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱରୁ ମଧ୍ୟ ଗୋଟିଏ କନ୍ୟା ଜନ୍ମ ନେଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ କାମବାଣର ପ୍ରଭାବରେ ଏକ ଶୁକ୍ର ସ୍ରାବ ହେଲା। ଏହା ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ ଜଳବୁଦ୍ବୁଦ୍ ଆକାର ନେଲା। ତାଙ୍କ ଦେହର ଏକ ଛିଦ୍ରରେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ବସିଛି। ଏହି ପୁରୁଷ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସୋଳଂସ ଅଂଶ ମାତ୍ର। ସେ ମହାସାଗର ଉପରେ ପଦ୍ମପତ୍ର ଭଳି ଶୋଇ ରହିଲେ। ଏହି ଜଳରୁ କିଛି ଅସୁର ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହେଲେ। ଏହି ମନ୍ଦ୍ରାରୁ ପୃଥିବୀର ଉତ୍ପତ୍ତି ହେଲା। ଏଠାରେ କଥାକୁ ସ୍ନାତକ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଥିବା ମୁନି ପଚାରିଲେ, “ମୋର ସନ୍ଦେହ ଦୂର କରି, ଏହା ସଠିକ୍ ଭାବରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରନ୍ତୁ।” ଏହି ସୃଷ୍ଟିର ଆଦିକଥା ଯେପରି ମୁଁ କହିଛି, ଏହା ସମସ୍ତ ତୁମକୁ ଜଣେଇଲି। ସୃଷ୍ଟିର ଆଦିରେ ନାରାୟଣ ଓ ମହେଶ୍ୱର ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ବ୍ରହ୍ମା-କଳ୍ପର ଆରମ୍ଭରେ ଏହି କଥା କୁହାଯାଇଥିଲା। ବ୍ରହ୍ମା, ବରାହ ଓ ପଦ୍ମ—ଏହି ତିନିଟି କଳ୍ପ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ସତ୍ୟ, ତ୍ରେତା, ଦ୍ୱାପର, କଳି—ଏହି ଚାରି ଯୁଗ। ଏକ ମନ୍ବନ୍ତରରେ ଏକାଏକାଉଣ୍ଠି ଦିବ୍ୟ ଯୁଗ ଥାଏ। ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଏକ ବର୍ଷରେ ତିନିଶଏ ସାଠି ଦିନ ଥାଏ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମୟରେ ଏହା ମାତ୍ର ଏକ ଦୃଷ୍ଟିପାତ ସମାନ। ଅନେକ ଛୋଟ କଳ୍ପ ଅଛି, ଯାହାକୁ ପ୍ରଳୟ ଆଦି ଭାବରେ କୁହାଯାଏ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଏକ ଦିନକୁ ଏକ କଳ୍ପ କୁହାଯାଏ। ତିନି ପ୍ରମୁଖ କଳ୍ପ—ବ୍ରହ୍ମା, ବରାହ ଓ ପଦ୍ମ। ବ୍ରହ୍ମା କଳ୍ପରେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ପୃଥିବୀ ଓ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ଘଟାଇଥିଲେ। ବରାହ କଳ୍ପରେ, ପୃଥିବୀ ଯେଉଁଠି ନଷ୍ଟ ଓ ପାତାଳରେ ବିଲୀନ ହୋଇଥିଲା, ତାହାକୁ ବରାହ ଆକାରରେ ଉଦ୍ଧାର କରିଥିଲେ।