ଏକ ସମୟର କଥା, ଏକ ବଡ଼ ସଭାର ମଧ୍ୟରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରୁଥିବା ମୁଖ୍ୟ ଋଷି, ନାରଦଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ନାରଦ ତାଙ୍କର ମନ ଦେଇ କୃଷ୍ଣ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରହ୍ମ, ଆତ୍ମା ଏବଂ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଉଚ୍ଚତମ ବ୍ୟଖ୍ୟା କରୁଥିଲେ। ସେଠାରେ ଏକାଉଁଥିଲେ, ଏକ ଉତ୍ସାହରେ ଉଠି, ନାରଦଙ୍କୁ ଆଲିଂଗନ କରି, ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ପରେ ନାରଦଙ୍କୁ ଏକ ସୁନ୍ଦର ମଣିରାତ୍ନ ରାଜାସନରେ ବସାଇଲେ। ଏହାପରେ ସେ ନାରଦଙ୍କୁ, ଏ ନିର୍ମଳ ଋଷି, ନିତ୍ୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ। ନାରଦ କହିଲେ, "ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଶଙ୍କରଙ୍କଠୁ ଜ୍ଞାନ ଓ ମନ୍ତ୍ର ପାଇଛି। ମୋ ମନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଲଗିଥିବାରୁ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କର ପଦପଦ୍ମ ଦେଖିପାରିଛି। ଯେଉଁଠି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଗୁଣଗାନ କଥା ହୁଏ, ଯାହା ଜନ୍ମ, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାକୁ ଦୂର କରେ, ସେଠି ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ, ଦେବମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ପ୍ରଭୁ ଅଛନ୍ତି।" "ସୃଷ୍ଟି କେଉଁଠୁ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ଓ କେଉଁଠି ବିଲୟ ହୁଏ? ପ୍ରଭୁ, ବିଶ୍ୱର ନାୟକ, ତାଙ୍କର ସ୍ୱରୂପ କ'ଣ, କାର୍ଯ୍ୟ କ'ଣ?" ନାରଦଙ୍କ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷି ହସିଲେ। ଏଠି ଏହି ଅଧ୍ୟାୟ 'ନାରଦଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନ ନାରାୟଣଙ୍କୁ' ଶେଷ ହେଉଛି, ଯାହା ବ୍ରହ୍ମବୈବର୍ତ୍ତ ପୁରାଣର ବ୍ରହ୍ମଖଣ୍ଡରେ ସୂତ ଓ ଶୌନକଙ୍କ ଆଳୋଚନାର ଅଂଶ। ପରେ ଶ୍ରୀ ନାରାୟଣ କହିଲେ, "ପ୍ରଭୁଙ୍କର ପଦପଦ୍ମକୁ ଚିନ୍ତନ କରିବା ଉଚିତ, ଯାହା ଭାଣୀ (ସରସ୍ୱତୀ), ଶିବା (ପାର୍ବତୀ), ଗଙ୍ଗା, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବୀମାନେ ପୂଜନ କରନ୍ତି। ସଂସାରର ସମୁଦ୍ର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗଭୀର ଓ ଭୟଙ୍କର, ଯାହାର ଅଂଗ ଅଗ୍ନି ଓ ସର୍ପରେ ପୀଡିତ।" "ଗୋବର୍ଦ୍ଧନ ଉଠାଇବାରେ ତାଙ୍କର କୀର୍ତି ଅତି କ୍ଷୀଣ, ପୃଥିବୀକୁ ଉପରେ ଧରିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଦାନ୍ତର ଟିପରେ ମଧ୍ୟ ଅଳିକ ରହିଛି। ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗର ମୁଖରୁ ତାଙ୍କର କୀର୍ତିର ପ୍ରଭା ଫୁଟିଉଠି, ହରି — ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗର ସ୍ରଷ୍ଟା — ଚିହ୍ନାଯାନ୍ତି।" "ଗୋପିମାନଙ୍କର ମୁଖପଦ୍ମରେ ମଧୁମକ୍ଷିକା ଭଳି ତିନି, ରାସ ନୃତ୍ୟର ନାୟକ, ଉତ୍ତମ ପୁରୁଷ। ସେ ଏକ ଚମକରେ ବିଶ୍ୱର କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି — ଏ ଶିଶୁ, ପୃଥିବୀରେ କିଏ ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଗଣନା କରିପାରିବ?" "ତୁମେ, ଆମେ, ମନୁ ଓ ମହାର୍ଷିମାନେ — ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିର ଅନ୍ଶର ଅନ୍ଶ। ସେ ହଜାର ମୁଣ୍ଡରେ ବିଶ୍ୱକୁ ଏକ ତିଳର ଭାଗରେ ଧରିଛନ୍ତି। ଗୋଲୋକ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଶୁଦ୍ଧ କୀର୍ତି ବେଦ କିମ୍ବା ପୁରାଣରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇନାହିଁ।" "ସମସ୍ତ ଲୋକ ଓ ନିବାସରେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ରୁଦ୍ର ସଦା ଅଛନ୍ତି। ସେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ସ୍ରଷ୍ଟା, ନିତ୍ୟ ପ୍ରକୃତିକୁ ବିସ୍ଥାପିତ କରି, ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି। ପ୍ରକୃତି — ବ୍ରହ୍ମ ସ୍ୱରୂପ — ଅଲଗା ନୁହେଁ; ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିତ୍ୟ ପ୍ରଭୁ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି।" "ସେ ନାରାୟଣୀ — ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ନିତ୍ୟ ଶକ୍ତି, ପରମ ପୁରୁଷ ଓ ପରମ ଆତ୍ମାଙ୍କର। ଏବେ ଏ ଶିଶୁ, ତୁମେ ବିବାହ କରିବାକୁ ଯାଉ; ପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କର।" "ଯିଏ ନିଜ ଜନନୀକୁ ବସ୍ତ୍ର, ଭୂଷଣ, ଚନ୍ଦନ ଦେଇ ପୂଜନ କରେ, ଏବଂ ସେ ମହିଳା ରୂପରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ବିଶ୍ୱରେ ତାଙ୍କର ମାୟା ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରକଟ ହୁଅନ୍ତି।" "ଏହି ଦିବ୍ୟା ମହିଳା, ଯାହାକୁ ପୂଜିଲେ, ସେ ଦେବୀ ଜନନୀ, ପତିରେ ନିଷ୍ଠାବାନ ଓ ପିଲାମାନେ ପ୍ରତି ପ୍ରେମିକା ହୁଅନ୍ତି। ସେ ଏକା ମୂଳ ପ୍ରକୃତି, ବ୍ରହ୍ମର ପୂର୍ଣ୍ଣତା ରୂପ।" "ସେ ଜୀବନର ଶ୍ୱାସ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରୁଥିବା ଦେବୀ, ଯାହା କୃଷ୍ଣ, ପରମ ଆତ୍ମାଙ୍କର। ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ନାରାୟଣଙ୍କର ପ୍ରିୟା, ସମସ୍ତ ଶ୍ରୀର ଅବତାର। ସବିତ୍ରୀ, ବେଦମାନଙ୍କର ମା, ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ ଓ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ପ୍ରିୟା।" ଏଠି 'ପ୍ରଭୁଙ୍କର କୀର୍ତିର ନିଜ ପ୍ରକୃତି ବର୍ଣ୍ନନ' ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଉଛି, ବ୍ରହ୍ମବୈବର୍ତ୍ତ ପୁରାଣର ବ୍ରହ୍ମଖଣ୍ଡରେ ସୂତି ଓ ଶୌନକଙ୍କ ଆଳୋଚନାରେ। ପରେ, ଶ୍ରୀଗଣେଶଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରାଯାଉଛି। ସବିତ୍ରୀ, ସୃଷ୍ଟିର କାର୍ଯ୍ୟରେ, ପଞ୍ଚମୂର୍ତ୍ତି ପ୍ରକୃତି ରୂପେ ସ୍ମରଣ କରାଯାନ୍ତି। କିଏ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରକଟ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ସେ କିଏ — ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ?" "ସମସ୍ତଙ୍କ କଥା କ'ଣ, ଏବଂ ଯଥାଯଥ ଭାବରେ ପୂଜା କିପରି କରିବା?" ନାରାୟଣ କହିଲେ, "ତଥାପି, ଧର୍ମଙ୍କ ମୁଖରୁ ମୁଁ ଯେଉଁ ଅଳ୍ପ କଥା ଶୁଣିଛି, ସେଠିଏ କହିବି। 'ପ୍ର' ପ୍ରତୟ ଉତ୍କୃଷ୍ଟତାକୁ ଦର୍ଶାଏ, ଏବଂ 'କୃତି' ର ସୂଚନା ହେଉଛି — ସୃଷ୍ଟି।