ଗୋପୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଚାରିପାଖରେ ଘେରି ରଖିଥିଲେ, ସେମାନେ ଅତି ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣିମାଳା ଓ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧାଇ ତାଙ୍କୁ ସଜାଇଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ, ଅନନ୍ତ, ଧର୍ମ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ଉପାସନା କରୁଥିଲେ। ସେ ରାସ ନୃତ୍ୟର ନାୟକ, ଦେବମାନଙ୍କର ଆନନ୍ଦସ୍ୱରୂପ, ରାଧାଙ୍କ ଅଙ୍କରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିଲେ। ଏହି ଭଗବାନ, ପରମାତ୍ମା, ସର୍ବଦା ଆମେ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ସେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଗଠିତ, ଗୁଣ ଓ ଆଶା ରହିତ, ପ୍ରକୃତିରୁ ପାରେ। ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ, ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଓ ବର ଦାତା। ଗୋପାଳକ ଭାବରେ ପରିଧାନ କରି, ଗୋପବନ୍ଧୁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ। ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଅନ୍ତର୍ଯ୍ୟାମୀ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ସର୍ବତ୍ର ବ୍ୟାପ୍ତ ଓ ପ୍ରକାଶିତ; ସମସ୍ତଙ୍କ ଆତ୍ମା ଓ ପରମ ବ୍ରହ୍ମ—ଏହି ପରି ତାଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣ ବୋଲାଯାଏ। "କୃ" ହେଉଛି ବିଶ୍ୱ ଧ୍ୱନି, "ଷ୍ଣ" ହେଉଛି ଆଦି ଶବ୍ଦ। ସେ ଅଂଶତଃ ଭାବେ ବୈକୁଣ୍ଠରେ ଚତୁର୍ଭୁଜ ଭଗବାନ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି। ସେ ଅଂଶରେ ବିଷ୍ଣୁ ଭାବେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ଏଠାରେ ଯେଉଁଠାରେ ବର୍ଣ୍ଣନା ହୋଇଛି, ସେ ସବୁ ପରମ ବ୍ରହ୍ମର ସ୍ୱରୂପ। ଏପରି କଥା କହି, ଶଙ୍କର ଶାନ୍ତ ହେଲେ, ହେ ଶୌନକ। ପ୍ରାଚୀନ, ଅକ୍ଷୟ, ଶ୍ରୀମାନ୍ ଭଗବାନ ସେ ଋଷିଙ୍କର ସ୍ତୁତିରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ତାହାପରେ ସେ ଋଷି, ଆନନ୍ଦିତ ମୁହଁ ଓ ଦୃଷ୍ଟି ସହିତ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ସୌତି କହିଲେ: ସେ ମହାମୁନି, ନାରାୟଣଙ୍କ ସହିତ ବଦରୀବନରେ ଥିଲେ। ଏହି ଅରଣ୍ୟ ବିଭିନ୍ନ ଗଛ, ଫଳ ଓ କୁହୁଡ଼ିଆ ପୁରୁଷ କୋଇଲା ଶବ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା। ସେଠାରେ ମହାମୁନିଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ହିଂସା ଓ ଭୟ ନଥିଲା। ସେଠାରେ ତିନି କୋଟି ସିଦ୍ଧ ଓ ମହାମୁନିଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଥିଲା। ସେ ମହାମୁନିଙ୍କୁ ସଭାମଧ୍ୟରେ ମନୋହର ଭାବରେ ବସିଥିବା ଦେଖିଲେ। ସେ କୃଷ୍ଣ, ଆତ୍ମା, ପ୍ରଭୁ—ଏହି ପରମ ବ୍ରହ୍ମର କଥା ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିଲେ। ହଠାତ୍ ଉଠି, ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ନାରଦଙ୍କୁ ଏକ ଅତି ସୁନ୍ଦର ମଣିମଞ୍ଚରେ ବସାଇଲେ। ସେ ଶାଶ୍ୱତ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ମୁନିକୁ କହିଲେ: "ଶଙ୍କରଙ୍କଠାରୁ ଜ୍ଞାନ ଓ ମନ୍ତ୍ର ପାଇଛି, ହେ ଯୋଗୀଶ୍ୱର! ମୁଁ ମନକୁ ତୁମ ପଦପଦ୍ମରେ ଲଗାଇ ଦେଖିଛି। ଯେଉଁଠାରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଗୁଣଗାନ ହୁଏ, ଯାହା ଜନ୍ମ, ମୃତ୍ୟୁ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଦୂର କରେ—ସେଠାରେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ, ହେ ଦେବେଶ!—ସେଠାରେ ସମସ୍ତେ ଥାନ୍ତି। ସୃଷ୍ଟି କେଉଁଠାରୁ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, କେଉଁଠାରେ ଲୟ ହୁଏ? ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, ତାଙ୍କର ସ୍ୱରୂପ କଣ, କାର୍ଯ୍ୟ କଣ?" ନାରଦଙ୍କ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି, ମହାମୁନି ହସିଲେ। ଏଠିରେ "ନାରଦଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନ" ନାମକ ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ ହେଲା। ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ଭଗବାନଙ୍କ ଅଂଘ୍ରିକମଳକୁ ବାଣୀ (ସରସ୍ୱତୀ), ଶିବା (ପାର୍ବତୀ), ଗଙ୍ଗା, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଯେପରି ଉପାସନା କରନ୍ତି, ଏହିପରି ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ସଂସାର ସମୁଦ୍ର ଅତି ଗଭୀର ଓ ଭୟଙ୍କର, ଯେଉଁଠାରେ ଦେହ ଅଗ୍ନି ଓ ସର୍ପ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପୀଡିତ। ଗୋବର୍ଧନ ଉଠାଇବାର ଯଶ ବହୁତ ଦୁର୍ଲଭ, ଭୂମିକୁ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଦାନ୍ତର ଟିପ୍ସରେ ମଧ୍ୟ ଭୂମି ଅଂଶ ଅଛି। ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗମାନେ ଯାହାର କୀର୍ତ୍ତିର ରଶ୍ମି ପ୍ରକାଶ କରେ, ସେଇ ହରି, ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗର ନିର୍ମାତା। ସେ ଗୋପୀମାନେ ମୁହଁର କମଳରେ ମଧୁପ ଭାବରେ, ରାସ ନୃତ୍ୟର ନାଥ, ଭୋଗତା ଓ ପରମ ପୁରୁଷ। ସେ ଏମିତି କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ଚକ୍ଷୁର ଏକ ଝପକିରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ତିଆରି କରିଦିଅନ୍ତି—ହେ ବାଲକ, ପୃଥିବୀରେ କିଏ ତାଙ୍କର କଥା ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ କହିପାରିବ? ଆମେ, ତୁମେ, ମନୁମାନେ ଓ ମହାମୁନିମାନେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିର ଅନେକ ଅଂଶର ଅଂଶମାତ୍ର।