ସେ ମହାଶକ୍ତିଙ୍କର କାଞ୍ଚା ରୂପ ଗଢିତ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ସଦୃଶ ଦେହ ପ୍ରଭାମୟ, ତାଙ୍କର ତେଜସ୍ୱିତା କୋଟି ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ସମାନ। ଲାଲବର୍ଣ୍ଣ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧି, ରତ୍ନମାଳା ଓ ମଣିମୟ ଆଭୂଷଣରେ ଅଳଙ୍କୃତ, ସେ ଦେବୀ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଖ୍ୟ ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ ଭାବେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ। ସେଇ ଜଗନ୍ମାତା, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ମା, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ନିଜ ଶକ୍ତିର ରୂପ। ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା, ପଦ୍ମ, ମାଳା, କମଣ୍ଡଳୁ, ଏବଂ ନାରାୟଣ, ବ୍ରହ୍ମା, ରୁଦ୍ର, ପଶୁପତି ଅସ୍ତ୍ର ଆଦି ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ସେଇ ଦୁର୍ଗା, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆନନ୍ଦରେ ପୂଜା କଲେ। ପ୍ରକୃତି କହିଲେ: “ମୋ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ସହିତ ଏହି ବିଶ୍ୱ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରଖେ, ଏହି ବିଶ୍ୱ ଶକ୍ତିରେ ବ୍ୟାପ୍ତ। ଏହା ତୁମେ ସୃଷ୍ଟି କରିଛ, ଏହା ସ୍ୱାଧୀନ ନୁହେଁ; ତୁମେ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତର ପ୍ରଭୁ। ସୃଷ୍ଟିରେ ତୁମେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ବିନାଶରେ ତୁମେ ବିନାଶକର୍ତ୍ତା; ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଏକ ଚକ୍ଷୁପ୍ଲୁଟରେ ବିନାଶ ଆସିଯାଏ। ହେ ପ୍ରଭୁ, କିଏ ତୁମର ଅପାର ଶକ୍ତିକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବ? ଚରାଚର ଜଗତର ସମସ୍ତ ଜୀବ, ବ୍ରହ୍ମା ଆଦି ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ, ସେଇ ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ସେଇ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ ଏବଂ ନିତ୍ୟ ଆନନ୍ଦମୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ନମନ କରେ। ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିପାରିନାହାନ୍ତି, ବେଦ ଓ ମହାପଣ୍ଡିତମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିନାହାନ୍ତି।” ଏପରି କହି, ଦୁର୍ଗା ରତ୍ନମୟ ସିଂହାସନରେ ବସି ଥିଲେ। ଏହିପରି ଦୁର୍ଗାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ଉପହାର ଦିଆଯାଇଥିବା ଷ୍ଟୁତି ଏଠି ସମାପ୍ତ ହୁଏ। ଦୁର୍ଗା, ଏକଥା କହି ପରେ, ତାଙ୍କ ଗୃହ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଯାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେ କଦାଚିତ୍ ତାଙ୍କ ଗୃହରୁ ବିଲଗ ହୁଅନ୍ତିନାହିଁ। ଏହା ପରେ, ସୌତି କହିଲେ: ଶୁଧ୍ଧ ସ୍ଫଟିକ ସଦୃଶ ଚମକୁଥିବା ଏକ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଦେବୀ ଦେଖାଦେଲେ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ଏବଂ ଧଳା ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ସେ ପରମ ନିତ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କରି ଷ୍ଟୁତି କଲେ। ତାହାପରେ ସାବିତ୍ରୀ କହିଲେ: “ଯିଏ ସମସ୍ତରୁ ଉଚ୍ଚ, ଅଚଳ, ନିର୍ମଳ ଏବଂ ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ।” ଏପରି କହି, ହସୁଥିବା ଦେବୀ ରତ୍ନମୟ ସିଂହାସନରେ ବସିଲେ। ଏହା ପରେ, ସେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ଏହି କ୍ଷଣରେ କାମଦେବ ତାଙ୍କ ପଞ୍ଚବାଣରେ ସମସ୍ତ ଭକ୍ତମନ୍ଦିର ଚିତ୍ତକୁ ଉତ୍କଳିତ କରିଦେଲେ। ସେଇ ପୁରୁଷଙ୍କ ବାମ ଦିଗରୁ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷାନ୍ବିତ ନାରୀ, କାମଙ୍କ ପ୍ରିୟା ଉପଜିଲେ। ସେଇ ରତି, ସମସ୍ତଙ୍କର ପ୍ରିୟା, ହସୁଥିବା ଏବଂ ଶୀଳବତୀ ଦେଖାଗଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ହରିଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ହରିଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି ସେଠି ରହିଲେ। କାମଦେବ ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ବାଣ—ମୃତ୍ୟୁ, ମୂର୍ଛା, ଅଳସ୍ୟ, ଶୋଷଣ ଆଦି—ଛାଡ଼ିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ପରୀକ୍ଷା ପାଇଁ ଏହି ବାଣଗୁଡ଼ିକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ରତିଙ୍କୁ ଦେଖି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶୁକ୍ର ବିସ୍ରଜିତ ହେଲା। ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ତେଜସ୍ୱୀ ଅଗ୍ନିରୂପେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ପୋଷାକକୁ ଦହିଦେଲା। ଏହି ତେଜସ୍ୱି ବୃଦ୍ଧିକୁ ଦେଖି, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ନିଜ ଲୀଳାରେ ଜଳ ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ତାଙ୍କ ମୁଁହରୁ ଝରିଥିବା ଏକ ବିନ୍ଦୁରୁ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱ ଜଳରେ ବିପ୍ଲବିତ ହେଲା। ଏହି ଦିନଠାରୁ ଅଗ୍ନିକୁ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ନିବାଇଯାଏ। ସେଇ ଜଳରୁ ଏକ ପୁରୁଷ ଉପଜିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଭାରୁଣା ଭାବେ ପରିଚିତ। ଅଗ୍ନିଙ୍କ ବାମ ପାଖରୁ ଏକ କନ୍ୟା ଉପଜିଲେ। ଜଳପତିଙ୍କ ବାମଦିଗରୁ ମଧ୍ୟ ଏକ କନ୍ୟା ଉପଜିଲେ। ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ଶ୍ୱାସରୁ ପବନ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ସେଇ ପବନଙ୍କ ବାମଦିଗରୁ ମଧ୍ୟ ଏକ କନ୍ୟା ଉପଜିଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆକାଂକ୍ଷାବାଣରେ ଏକ ଶୁକ୍ର ବିସ୍ରଜିତ ହେଲା। ଏହିପରି ଦିବ୍ୟ ଲୀଳା ଏହି ଶ୍ରୀମଦ୍ବ୍ରହ୍ମୱୈବର୍ତ୍ତ ପୁରାଣର ଏହି ଅଂଶରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ।