ସଉତି କହିଲେ— ନାରଦ ଋଷି କୈଳାସ ଯାତ୍ରା କରିବା ପରେ ତିନି ଦେଖିଲେ, ସେଠି ଅନେକ କୋଟି ଏବଂ ଲକ୍ଷ ସିଦ୍ଧପୁରୁଷ, ଏବଂ ତିନି କୋଟି ଏବଂ ଲକ୍ଷ ଶିବଙ୍କ ନିଜ ଗଣ ଉପସ୍ଥିତ ଅଛନ୍ତି। ସେ ସ୍ଥାନଟି ସଦା ଦିବ୍ୟ ବୃକ୍ଷ, ବିଶେଷକରି ଫୁଲେଇଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ଦାର ଗଛମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଥିଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ନାରଦଙ୍କ ମନ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା— ଦେବଯୋଗୀମାନଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କ ପାଖରେ କ’ଣ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନାହିଁ? ଦୂରରୁ ନାରଦ ଦେଖିଲେ, ଶିବ ମହାଦେବ ସଭା ମଧ୍ୟରେ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ବସିଛନ୍ତି; ତାଙ୍କର ଉପସ୍ଥିତି ମଙ୍ଗଳମୟ ଏବଂ ଆକର୍ଷକ। ତାଙ୍କ ଜଟା ଗଳିଥିବା ସୁନା ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ, ଦିଗମ୍ବର, ପବିତ୍ର, ଅନନ୍ତ ଏବଂ ଅବିନାଶୀ। ତାଙ୍କ କଣ୍ଠ ଗାଢ଼ ନୀଳ, ସର୍ପରାଜା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଏବଂ ସିଦ୍ଧ, ଯୋଗୀ, ମୁନିମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଛନ୍ତି। ତାଙ୍କର ମୁହଁ ହସର ଦ୍ୱାରା ଚମକୁଥିଲା— ସେ ଚରମ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଆଶ୍ରୟ, ମଙ୍ଗଳ ଓ ଵରଦାତା। ନାରଦ ନିକଟକୁ ଯାଇ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ; ତାଙ୍କ ଦେହ ରୋମାଞ୍ଚିତ ହେଲା। ଶିବ ଏହି ବେଦବିଦ୍ ମୁନି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁତ୍ର, ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରଦଙ୍କୁ ଦେଖି ହସିଲେ। ଶିବ ନାରଦଙ୍କୁ ଆଦରଦେଇ ଆଳିଙ୍ଗନ, ଆଶୀର୍ବାଦ ଏବଂ ଆସନ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ। ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଖଚିତ ଶୁଭ୍ର ସିଂହାସନ ଉପରେ ଶିବ ତାଙ୍କ ଗଣମାନେ ସହ ବସିଥିଲେ। ନାରଦ ଏହି ସମୟରେ ଗନ୍ଧର୍ବରାଜଙ୍କ ରଚିତ ଶୁଭ ଏବଂ ମଙ୍ଗଳମୟ ସ୍ତୁତି ଗାଇଲେ। ତା’ପରେ ନାରଦ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଶିବଙ୍କ ପାଖରେ ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ ଏବଂ ନିଜ ମନସ୍କାମନା ପୂରଣ କରିଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ, ‘ନାରଦଙ୍କ କୈଳାସ ଯାତ୍ରା’ ନାମକ ପ୍ରସଙ୍ଗ ସମାପ୍ତ ହେଲା। ଏହା ପରେ ସଉତି କହିଲେ— ଦିବ୍ୟ ଋଷି ନାରଦ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ ଓ ଜ୍ଞାନ ଦେବାକୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ। ସେ ମନ୍ତ୍ର, କବଚ, ଧ୍ୟାନ, ପୂଜାପଦ୍ଧତି ଓ ସ୍ତୋତ୍ର ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ। ଏଭଳି ଶିବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଲାଭ କରି, ନାରଦ ମୁନି ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ। ନାରଦ କହିଲେ: "ନିଜ କର୍ମକୁ ନିରନ୍ତର କରିବା ଦ୍ୱାରା ଚିରସ୍ଥାୟୀ କଳ୍ୟାଣ ମିଳେ।" ତେବେ ମହେଶ୍ଵର କହିଲେ: "ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଶୁଭ୍ର, ନିର୍ମଳ ହଜାର ପତ୍ର ଅଟା ଯାହା କ୍ଲାନ୍ତିହୀନ, ତାହାରେ ରାତିର ଆଶ୍ରୟ ତ୍ୟାଗ କରି ଗୁରୁଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ଶାନ୍ତ, ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଏବଂ ଆନନ୍ଦିତ ମୁହଁରେ ଏହିପରି ଧ୍ୟାନ କରି, ହୃଦୟର ଶୁଭ୍ର ପଦ୍ମରେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ପୂଜା କର। ଯେ କୌଣସି ଦେବତା, ଏହି ଦେବତାଙ୍କ ଧ୍ୟାନ ଓ ରୂପ ଯାହାଉପରେ ଆସିଛି, ସେହି ଭାବରେ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ପ୍ରଥମେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କର, ନମସ୍କାର କର, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ପୂଜା କର। ଦେବତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ର ଓ ପୂଜା ପଦ୍ଧତି ଗୁରୁ ଦ୍ୱାରା ଦର୍ଶିତ, ଏହି ସବୁ ଅନୁସରଣ କର। ଗୁରୁ— ସେଇ ହେଉଛନ୍ତି ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଦିବ୍ୟ ମହେଶ୍ଵର, ବାୟୁ, ଵରୁଣ, ମାତା, ପିତା ଓ ବନ୍ଧୁ। ଯଦି ଚାହିତ ଦେବତା କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି, ଗୁରୁ ଏକମାତ୍ର ରକ୍ଷାକ୍ଷମ। ଯେଉଁଠି ଗୁରୁ ପ୍ରସନ୍ନ, ସେଉଁଠି ପ୍ରତି ପଦେ ବିଜୟ। ଯେ ମୂଢ଼ ଜନ ଗୁରୁଙ୍କ ସମ୍ମାନ ବିନା ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ସେ ଅବିବେକୀ। ସାମବେଦରେ ଭଗବାନ୍ ହରି ଏହିପରି କଥା କହିଛନ୍ତି। ଏଭଳି ଆବଶ୍ୟକ ଧ୍ୟାନ ଓ ସ୍ତୁତି କରି, ଉପାସକ ଏହି ସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକୁ ଏଡ଼ିବା ଉଚିତ: ଜଳ, ଜଳ ନିକଟ, ପୋଖରୀ, ଜୀବ ଥିବା ସ୍ଥାନ, ଚାଷ ହେଉଥିବା ଜମି, ଗୋଶାଳା, ଗ୍ରାମ ମଧ୍ୟ, ଘର ନିକଟ, ଖେଳସ୍ଥଳ, ଘନ ଜଙ୍ଗଲ, ଖଟିଆ ତଳ, ଦୁର୍ବା-କୁଶ ଥିବା ସ୍ଥାନ, ମିର୍ଗିଲା ତଳ। ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ବିନା ଶୁଭ୍ର ସ୍ଥାନ ଚୟନ କରିବା ଉଚିତ। ଦିନେ ଉତ୍ତର ମୁହଁ କରି ପ୍ରକୃତିକ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଚୁପ୍ଚାପ ଏମିତି କରିବା ଉଚିତ ଯେ ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ପ୍ରସାରିତ ହେଉ ନାହିଁ। ଏହିପରି ଶିବଙ୍କ ଉପଦେଶ ନାରଦ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ, ତାଙ୍କର ମନସ୍କାମନା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା।