ବ୍ରହ୍ମା ତଥା କହିଲେ, “ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁମାନେ ଏକାନ୍ତ ଆଶ୍ରମରେ ବସନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ମନ୍ତ୍ର ସଫଳତା ଆଣିପାରେ ନାହିଁ। ଜନ୍ମ ସମୟରୁ ମନୁଷ୍ୟ ମନ୍ତ୍ର, ଗୁରୁ, ସ୍ୱାମୀ ଓ ସ୍ତ୍ରୀ ପାଇଥାଏ। ଆମେ ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ଯେପରି ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଗୁରୁ ଭାବେ ପାଇଥିଲୁ, ସେପରି ତୁମେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଗୁରୁ ଭାବେ ପାଇଛ। ଏଭଳି ଭାବେ ପ୍ରାଚୀନ ମହାପୁରୁଷଙ୍କଠାରୁ ତୁମେ ମନ୍ତ୍ର ଓ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରିଛ।” ଏହିପରି କହି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମା ନିରବ ହେଇଯାଇଲେ, ହେ ଶୌନକ। ତାପରେ ସୌତି କହିଲେ, “ଧ୍ରୁବ ତାରା ଉପରେ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିଶାଳ ଅଞ୍ଚଳ ଅଛି, ଯାହା ଲକ୍ଷ ଯୋଜନ ବ୍ୟାପୀ ଓ ଅମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନରେ ଗଢ଼ା। ଏହି ଅଞ୍ଚଳ କୌଣସି ଆଧାର ଛାଡ଼ି ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଯୋଗଶକ୍ତିରେ ଉପରେ ରହିଛି, ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ବିଭିନ୍ନ ନିବାସରେ ଶୋଭିତ। ଏଠାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ଚନ୍ଦ୍ରର କିଛି ପ୍ରଭା ନାହିଁ, କେବଳ ଅଗ୍ନିରେ ଘିରିଥିବା ଏହି ଅଞ୍ଚଳ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଲୌକିକତାରେ ଅଛି। ସେଠାରେ ଏକ ଶୋଭାମୟ ନଗର ଅଛି, ଯାହା ଲକ୍ଷ ଯୋଜନ ବ୍ୟାପୀ ଓ ତିନି କୋଟି ରତ୍ନମଣି ଖଚିତ ଇନ୍ଦ୍ର ମହଲ୍ ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ। ଏହି ନଗର ରୁବି, ମୁକ୍ତା, ମଣି, ଦର୍ପଣ ଓ ଅନେକ ଅଦ୍ଭୁତ ବସ୍ତୁରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଯାହାକି ସ୍୵ପ୍ନରେ ମଧ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେନାହିଁ; ଏହାକୁ ବିଶ୍ୱକର୍ମା ନିଜେ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି। ଏଠି ଶତ କୋଟି ଓ ଲକ୍ଷ ଶିଦ୍ଧ ପୁରୁଷ ଏବଂ ତିନି କୋଟି ଲକ୍ଷ ଶିବଙ୍କ ଗଣ ଉପସ୍ଥିତ ଥାନ୍ତି। ଏଠି ଦିବ୍ୟ ବୃକ୍ଷ, ବିଶେଷକରି ମନ୍ଦାର ଫୁଲରେ ଭରିଥିବା ଚାରିପାଖରେ ଘେରି ରହିଛି। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ମୁନିର ମନ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା; ଦେବ ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କଠାରେ କଣ ଅଦ୍ଭୁତ ନାହିଁ? ଦୂରରୁ ଶିବଙ୍କୁ ମଧ୍ୟମଣ୍ଡଳରେ ବସିଥିବା ଦେଖିଲେ—ସେ ଶାନ୍ତ, ମଙ୍ଗଳଦାୟକ ଓ ଆକର୍ଷଣୀୟ। ତାଙ୍କର ଜଟା ଗଳିତ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପରି ଅଲୋକିକ, ଦିଗ୍ବାସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ଶୁଦ୍ଧ, ଅନନ୍ତ ଓ ଅବିନାଶୀ। ତାଙ୍କର କଣ୍ଠ ଗାଢ଼ ନୀଳ, ମହାନାଗ ମାଳା ଅଲଙ୍କୃତ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୋଗୀ, ସିଦ୍ଧ ଓ ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜିଥାନ୍ତି। ତାଙ୍କର ମୁହଁ ମଧୁର ହସରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଆଶ୍ରୟ, ମଙ୍ଗଳ ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦାତା। ମୁନି ନିକଟକୁ ଯାଇ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇଲେ; ତାଙ୍କର ଦେହ ସମ୍ମାନ ଓ ଭକ୍ତିରେ କୁମ୍ଭୀପକ୍ଷ ହୋଇଗଲା। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁତ୍ର, ବେଦଜ୍ଞ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏହି ମୁନିଙ୍କୁ ଦେଖି, ଶିବ ହସିଲେ ଓ ଅତି ଆଦରରେ ଗଳାଗଲି, ଆଶୀର୍ବାଦ ଓ ଆସନ ଦେଲେ। ଅମୂଲ୍ୟ ମଣି ଖଚିତ ସୁନ୍ଦର ସିଂହାସନରେ ଶିବ ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗଣମାନେ ସହିତ ବସିଥିଲେ। ନାରଦ, ଗନ୍ଧର୍ବ ରାଜାଙ୍କ ରଚିତ ମଙ୍ଗଳ ଷ୍ଟୁତି ଗାଇ, ନିଜ ମନର ଅଭିଲାଷା ଶିବଙ୍କ ପାଖରେ ପ୍ରକାଶ କଲେ। ଏଉଁପରି ନାରଦଙ୍କ କୈଳାସ ଯାତ୍ରା ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ତାପରେ ସୌତି କହିଲେ, “ଦିବ୍ୟ ଋଷି ନାରଦ ହରଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ ଓ ଜ୍ଞାନ ଦେବାକୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ। ସେ ଷ୍ଟୁତି, କବଚ, ମନ୍ତ୍ର, ଧ୍ୟାନ ଓ ପୂଜା ପ୍ରକ୍ରିୟା ଚାହିଲେ। ଏପରି ସମସ୍ତ ଲାଭ କରି, ମୁନି ନିଜ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କଲେ। ନାରଦ କହିଲେ, ‘ନିଜ କର୍ମ ପ୍ରତି ସତତା ରଖିଲେ ଅବିରତ ଫଳ ମିଳେ।’ ତାପରେ ଶ୍ରୀମହେଶ୍ୱର କହିଲେ, “ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଶୁଦ୍ଧ, ନିର୍ମଳ ହଜାର ପତ୍ର ଅଞ୍ଜଳି ମଧ୍ୟରେ, ଯେଉଁଠାରେ କ୍ଲାନ୍ତି ନାହିଁ—ସେଠି ଗୁରୁଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ଶାନ୍ତ, ପ୍ରସନ୍ନ ଓ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ମୁହଁରେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ହୃଦୟର ଶୁଦ୍ଧ ଶ୍ୱେତ ପଦ୍ମରେ ଧ୍ୟାନ କରି ପୂଜିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁ ଦେବତା ପାଇଁ, ଯେଉଁ ଧ୍ୟାନ ଓ ରୂପ, ତାହା ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ପ୍ରଥମେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ନମସ୍କାର ଓ ନିୟମିତ ବିଧିରେ ପୂଜା କରିବା ଚାହିଁ। ଦେବତା ଯାହାକୁ ଗୁରୁ ଦେଖାଇଥିବେ, ମନ୍ତ୍ର ପୂଜା ପ୍ରଣାଳୀ ଓ ଜପ, ସେସବୁ ଅନୁସରଣ କରିବା ଦରକାର। ଗୁରୁ—ସେହି ହେଉଛନ୍ତି ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଦିବ୍ୟ ମହେଶ୍ୱର। ଗୁରୁ ହେଉଛନ୍ତି ବାୟୁ, ବରୁଣ; ଗୁରୁ ମାଆ, ବାପା ଓ ବନ୍ଧୁ। ଯେତେବେଳେ ଚାହିତା ଦେବତା କ୍ରୁଧ୍ଧ, ଗୁରୁ ମାନେ ଏକମାତ୍ର ରକ୍ଷା କରିପାରନ୍ତି। ଯାହାଙ୍କ ଗୁରୁ ପ୍ରସନ୍ନ, ସେ ସବୁଠାରେ ବିଜୟୀ। ଯିଏ ମୂଢ଼ତାବଶତଃ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜି ଗୁରୁଙ୍କୁ ମାନ୍ୟ କରେନାହିଁ, ସେ ମୂର୍ଖ।” ଏହିପରି ଶ୍ରୀଶିବଙ୍କ ଉପଦେଶ ଏବଂ ନାରଦଙ୍କ ଅଭିଲାଷା ପୂରଣ ହେଲା।