ହେ ପାପରହିତ, ଯେଉଁ ଲୋକଙ୍କ ମନ ଭିତରେ କିମ୍ବା ବାହାରେ ହରିଙ୍କର ସ୍ଥିତି ନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କଠିନ ତପସ୍ୟା କ’ଣ କାମର? ଯେଉଁଠି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସେବା କରାଯାଏ, ସେଠାରେ ତପସ୍ୟାର ଶ୍ରେଷ୍ଠତମ ଫଳ ମିଳିଥାଏ। ଏହିପରି, ହେ ଋଷିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଗୃହସ୍ଥ ହେବାଉଚିତ, କାରଣ ଗୃହସ୍ଥମାନେ ସବୁବେଳେ ଆନନ୍ଦରେ ରହନ୍ତି। ମୋକ୍ଷକାମୀମାନେ ସଦା ଏପରି ଲୋକଙ୍କୁ ଦେଖିବା କିମ୍ବା ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ପାଇଁ ଆଶା କରନ୍ତି। ଏହିପରି, ହେ ମୁନି, ପୁଅଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଓ ସ୍ପର୍ଶ କରିବାରେ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ସୁଖ ଅଛି। ଜୀବନରେ ଜନ୍ମଦାତ୍ରୀ ସ୍ତ୍ରୀ ପୁଅ ପାଇଁ ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ପୁଅ ଶତ ସ୍ତ୍ରୀଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ। ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜୟ କରିବା ଉଚିତ, କିନ୍ତୁ ନିଜ ପୁଅଠାରୁ ପରାଜୟ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉତ୍ତମ। ଏହିପରି, ନିଜର ସବୁଠାରୁ ମୂଲ୍ୟବାନ ଧନ ନିଜର ପ୍ରିୟ ପୁଅଙ୍କୁ ଦିଅ। ଏପରି କଥା ନାରଦ, ଜ୍ଞାନୀ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତାଙ୍କର ପିତାଙ୍କୁ କହିଲେ। ନାରଦ କହିଲେ, "ଦୟାଳୁ ପିତା କେମିତି ନିଜ ପୁଅକୁ ଭ୍ରମ ପଥରେ ପଠାଇପାରିବେ? ସମସ୍ତ ସାଂସାରିକ ଜୀବନ ଜଳରେ ଥିବା ବୁଡ଼ିବୁଡ଼ି ପରି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅସ୍ଥାୟୀ। ହରିଙ୍କର ସେବାକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ମନ ସାଂସାରିକ କାମନାରେ ଭ୍ରମଣ କରେ। ଏହି ଭବସାଗରରେ କିଏ କାହାର ପ୍ରିୟ, କିଏ ପୁଅ, କିଏ ଆତ୍ମୀୟ—ଏହା କିଏ ଜାଣେ? ଯିଏ ଅନ୍ୟକୁ ସତ୍କାର୍ଯ୍ୟ କରାଏ, ସେଉଁଠି ସେ ମିତ୍ର, ପିତା, ଗୁରୁ। ଏଭଳି, ପ୍ରିୟଜନ, ବେଦର ସାର ଚିରପାରମ୍ପରିକ ଭାବେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଗଲା। ପ୍ରଥମେ, ମୁଁ ନର ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଯିବି।" ଏପରି କହି, ନାରଦ ତାଙ୍କର ପିତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ନିରବ ହେଲେ। ସେଉଁଠି ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ପିତାଙ୍କ ପାଖରେ କିଛି ଖ୍ଷଣ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିଲେ—ବ୍ରହ୍ମାପୁତ୍ର, ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ତାପରେ ନାରଦ କହିଲେ, "ଏହି ବିଷୟର ଜ୍ଞାନ ଓ ତାହାର ଗୁଣବର୍ଣ୍ଣନ ମୁଁ କରିବି। ତା’ପରେ, ଆପଣଙ୍କର ପ୍ରସନ୍ନତା ପାଇଁ, ମୁଁ ଏକ ସ୍ତ୍ରୀ ଚୟନ କରିବି।" ନାରଦଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପଦ୍ମଜନ୍ମା ବ୍ରହ୍ମା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହେଲେ। ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, "ଯେଉଁମାନେ ଏକାନ୍ତ ଆଶ୍ରମରେ ବସନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ମନ୍ତ୍ର ଆନନ୍ଦ ଦେଇପାରେ ନାହିଁ। ଗର୍ଭାଧାନ ସମୟରୁ ମନ୍ତ୍ର, ଗୁରୁ, ପତି ଓ ସ୍ତ୍ରୀ ମିଳିଥାଏ। ମହେଶ୍ୱର ତୁମର ଗୁରୁ, ଯେପରି ଆମର ମଧ୍ୟ ପୂର୍ବେ ଥିଲେ। ଏହିପରି ତୁମେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରାଚୀନ ଏହି ମହାପୁରୁଷଙ୍କଠାରୁ ମନ୍ତ୍ର ଓ ଜ୍ଞାନ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛ।" ଏପରି କହି, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମା ନିରବ ହେଲେ, ହେ ଶୌନକ। ଏହି ସମୟରେ, ସୌତି କହିଲେ—ଧ୍ରୁବ ଉପରେ ଏକ ମହା ଅଞ୍ଚଳ ଅଛି, ଯାହା ଲକ୍ଷ ଯୋଜନ ବ୍ୟାପୀ, ଏବଂ ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣିରେ ତିଆରି। ଏହା କୌଣସି ଆଧାର ବିନା ଶିବଙ୍କ ଯୋଗଶକ୍ତିରେ ଧାରଣ କରାଯାଉଛି, ଅଦ୍ଭୁତ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ନିବାସରେ ଭରିଆ। ଏହି ଅଞ୍ଚଳ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କର କିରଣରୁ ଶୂନ୍ୟ, ଚାରିପଟେ କେବଳ ଅଗ୍ନି ରହିଛି। ସେଠାରେ ଏକ ଶତ ହଜାର ଯୋଜନ ବ୍ୟାପୀ ଅଦ୍ଭୁତ ନଗର ଅଛି, ଯାହା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ତିନି କୋଟି ମଣିଖଚିତ୍ର ମହଳରେ ସୁଶୋଭିତ। ଏହି ନଗର ରୁବି, ମୁକ୍ତା, ମଣି ଓ ଦର୍ପଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଯାହା ଦ୍ୱିଜଜନମାନେ ସ୍ୱପ୍ନରେ ମଧ୍ୟ ଦେଖିନଥିଲେ, ଏବଂ ଏହା ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି। ସେଠାରେ କୋଟି-ଲକ୍ଷ ସିଦ୍ଧପୁରୁଷ ଓ ଶିବଙ୍କ ତିନି କୋଟି-ଲକ୍ଷ ଗଣ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଏହି ନଗର ଦେବବୃକ୍ଷରେ, ବିଶେଷକରି ପୂର୍ଣ୍ଣ ଫୁଲିଥିବା ମନ୍ଦାର ଗଛରେ ପରିବେଷ୍ଟିତ ଥିଲା। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ମୁନିର ମନ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା—ଦେବଯୋଗୀମାନଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କ ପାଖରେ ଏମିତି କୌଣସି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନାହିଁ, ଯାହା ନାହିଁ। ସେ ଦୂରରୁ ଦେଖିଲେ, ମହାଦେବ ମଣ୍ଡଳର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ବସିଛନ୍ତି, ଶାନ୍ତ, ମଙ୍ଗଳଦାୟକ ଏବଂ ଆକର୍ଷକ। ତାଙ୍କର ଜଟା ଗଳିତ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ, ଦିଗମ୍ବର, ନିର୍ମଳ, ଅନନ୍ତ ଓ ଅବିନାଶୀ। ତାଙ୍କର କଣ୍ଠ ଗାଢ଼ ନୀଳ, ନାଗରାଜ ମାଳା ଧରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ସିଦ୍ଧ, ଯୋଗୀ, ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଛନ୍ତି। ତାଙ୍କର ମୁହଁ ମଧୁର ହାସରେ ଚମକୁଥିଲା, ସଂସାରର ଆଶ୍ରୟ, ମଙ୍ଗଳ ଓ ବରଦାନ ଦେଇଥିବା। ନିକଟକୁ ଯାଇ, ମୁନି ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇଲେ, ସରୀର ରୋମାଞ୍ଚିତ ହୋଇଗଲା। ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବେଦବେତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖି, ମହାଦେବ ହସିଲେ ଏବଂ ସମ୍ମାନ ସ୍ୱରୂପ ଅଂଗଲାଗିଲେ, ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ ଏବଂ ଆସନ ଦେଇ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସମ୍ମାନ କରିଲେ।