ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ନାରୀ, ନିର୍ଗୁଣ ପତିଙ୍କୁ ସେବା କରିଥାଏ ଏବଂ ସେଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଥାଏ। ଏପରି ଧର୍ମିକ ପୁରୁଷ ଚାହିଁଲେ ଉଚ୍ଚ ବଂଶର କନ୍ୟାଙ୍କୁ ସାବଧାନରେ ବିବାହ କରିବା ଉଚିତ। ଏଠାରେ କହାଯାଉଛି, ଅଗ୍ନିରେ ବାସ କରିବା, ସର୍ପର ମୁଁହ ଭିତରେ ବାସ କରିବା, କିମ୍ବା କଂଟକ ଉପରେ ରହିବା, ଏହି ସବୁ ଅପେକ୍ଷା ଅନ୍ୟ ଏକ କଥା କଠିନ। ତୁମେ ମୋଠାରୁ ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନ କରିଛ, ଶିକ୍ଷା ଦକ୍ଷିଣା ଦେଇଛ। ମୋର ସନ୍ତାନ, ତୁମେ ଉଚ୍ଚ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛ, ଏବଂ ମାଲତୀ ତୁମର ପୂର୍ବତନ ପତ୍ନୀ। ଏଠି ମାନବ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନୁଙ୍କ ବଂଶର ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ମାଲତୀ, ଶୃଞ୍ଜୟଙ୍କ ଘରେ ଏକ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ପତ୍ନୀ। ଏହି ନୀଳକମଳ ସଦୃଶ ମାଲାକୁ ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରତ୍ନ ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କର। ପ୍ରଥମେ ଗୃହସ୍ଥ ହେବା ଉଚିତ, ପରେ ଚାହିଁଲେ ଵାନପ୍ରସ୍ଥ ହୋଇପାର। ବୈଷ୍ଣବମାନେ ହରିଙ୍କୁ ଯେପରି ଉପାସନା କରନ୍ତି, ସେହିପରି ତପସ୍ୟା ମଧ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପ୍ରଶଂସିତ। ହେ ବୈଷ୍ଣବ, ଘରେ ରୁହି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ଉପାସନା କର। ଯେଉଁଥିରେ ହରି ଭିତରେ ବା ବାହାରେ ନାହାନ୍ତି, ସେଉଁଠି ତପସ୍ୟା କ’ଣ ଉପକାର କରେ? ଯେଉଁଠି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସେବା ହୁଏ, ସେଠାରେ ତପସ୍ୟାର ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ଅଛି। ଏହିପରି, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଗୃହସ୍ଥ ହୋଇପାର; ଗୃହସ୍ଥମାନେ ସଦା ସୁଖୀ। ମୋକ୍ଷ ଚାହୁଁଥିବା ଲୋକେ ଏପରି ମହାପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଖିବା ବା ସ୍ପର୍ଶ କରିବାକୁ ଅନୁରାଗ କରନ୍ତି। ଏହିପରି, ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଓ ସ୍ପର୍ଶ କରିବାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୁଖ ମିଳେ। ଜନନୀ ପୁତ୍ର ପାଇଁ, ଏବଂ ପୁତ୍ର ଶତପତ୍ନୀଠାରୁ ବି ଅଧିକ ପ୍ରିୟ। ଗୋଟିଏ ପିତା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜୟ କରିବା ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ, କିନ୍ତୁ ନିଜ ପୁତ୍ରଠାରୁ ପରାଜୟ ପ୍ରାପ୍ତି ହିଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏହିପରି, ନିଜର ପ୍ରିୟ ପୁତ୍ର ମଧ୍ୟରେ ନିଜର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନ ରଖ। ଏପରି ଉପଦେଶ ଦେଇ, ଜ୍ଞାନୀ ନାରଦ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ କହିଲେ। ନାରଦ କହିଲେ: ଦୟାଳୁ ପିତା କେମିତି ନିଜ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଅନ୍ୟ ପଥରେ ଚାଲିବାକୁ ପ୍ରେରଣା କରିପାରିବେ? ଏହି ସଂସାର ଜଳରେ ବୁଡିଯାଇଥିବା ଫୁଲି ଥିବା ବୁଲବୁଲା ପରି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅସ୍ଥିର। ହରିଙ୍କ ସେବା ଛାଡ଼ି, ମନ ଏହି ଜଗତୀୟ ବିଷୟରେ ଭ୍ରମଣ କରେ। ଏହି ସଂସାର ସାଗରରେ କିଏ କାହା ପ୍ରିୟ, କିଏ ପୁତ୍ର, କିଏ ବାନ୍ଧବ—ଏହା କିଏ ଜାଣିପାରିବ? ଯିଏ ଅନ୍ୟକୁ ନିକ ମାର୍ଗରେ ଚାଲିବାକୁ ପ୍ରେରଣା କରେ, ସେଉଁଠି ସେ ମିତ୍ର, ସେ ପିତା, ସେ ଗୁରୁ। ଏପରି, ପ୍ରିୟ, ବେଦର ମୂଳ ଅର୍ଥ ପ୍ରଥାନୁସାରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଗଲା। ଏବେ, ପ୍ରଭୁ, ପ୍ରଥମେ ମୁଁ ନର ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଯିବି। ଏପରି କହି, ମହାମୁନି ନାରଦ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ନିରବ ହେଲେ। ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପିତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ି ରହି, ବିଶିଷ୍ଟ ମୁନି ନାରଦ କହିଲେ: ସେ ବିଷୟ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଜ୍ଞାନ ଏବଂ ତାହାର ଗୁଣବିଶେଷ ବିବର୍ଣ୍ତି—ତୁମ ପ୍ରସନ୍ନତା ପାଇଁ ଏବେ ମୁଁ ବିବାହ ରଚନା କରିବି। ନାରଦଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପଦ୍ମଜନ୍ମା ବ୍ରହ୍ମା ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: ଯେଉଁମାନେ ଏକାନ୍ତ ଆଶ୍ରମରେ ରୁହନ୍ତି, ସେମାନେ କୌଣସି ମନ୍ତ୍ରରେ ଖୁସି ନାହାନ୍ତି। ଗର୍ଭାଧାନରୁ ଏକ ମନ୍ତ୍ର, ଏକ ଗୁରୁ, ଏକ ସ୍ୱାମୀ ଏବଂ ଏକ ପତ୍ନୀ ମିଳେ। ମହେଶ୍ୱର ତୁମର ଗୁରୁ, ଯେପରି ପୂର୍ବକାଳରେ ଆମର ଥିଲେ। ଏହିପରି, ପୁରାତନ ଜ୍ଞାନ ଏବଂ ମନ୍ତ୍ର ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଲାଭ କରିଛ। ଏପରି କହି, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମା ନିରବ ହେଲେ, ହେ ଶୌନକ। ଏବେ, ସୌତି କହିଲେ: ଧ୍ରୁବ ଉପରେ ଏକ ମହାନ୍ ଅଞ୍ଚଳ ଅଛି, ଯାହା ଲକ୍ଷ ଯୋଜନ ଚଉଡ଼ା, ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣିରେ ନିର୍ମିତ। ଏହା କୌଣସି ଆଧାର ବିନା, ସମ୍ବୁଙ୍କ ଯୋଗଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଧାରିତ, ବିବିଧ ନିବାସ ଥିବା ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ସ୍ଥାନ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରମାଙ୍କର କିରଣ ନ ଥିବା, କେବଳ ଅଗ୍ନିରେ ବେଷ୍ଟିତ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଅଞ୍ଚଳ। ଏହି ଶୋଭାମୟ ନଗର ଲକ୍ଷ ଯୋଜନ ଚଉଡ଼ା, ଏଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ତିନି କୋଟି ମଣିମାଳିକିତ ମହଲ ଦ୍ୱାରା ସୁସଜ୍ଜିତ। ଏହି ସ୍ଥାନ ରୁବି, ମୁକ୍ତା, ମଣି, ଓ ଦର୍ପଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଯାହା ସ୍ଵପ୍ନରେ ମଧ୍ୟ କେହି ଦେଖିନାହାନ୍ତି, ଏବଂ ଏହି ସବୁ ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ମିତ।