ଯତି, ହଂସି, ଚାରୁଣି, ବୋଧୁ, ପଞ୍ଚଶିଖ, ଭାଚସ୍କର, ମାରୀଚି, ଅଙ୍ଗିରା, ଭୃଗୁ, ବଶିଷ୍ଠ, ବସଗ, ଶାଶ୍ୱତ ଓ ସେମାନଙ୍କ ସମସ୍ତ ପୁଏମାନେ—ଏହି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଚୀନ ଋଷିମାନେ ଏଠାରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ। ଏହି ବିଦ୍ୱାନ ଋଷିମାନଙ୍କ ଉପରେ ଆଧାର କରି, ଏକ ସୁଭଦ୍ର ଶାସ୍ତ୍ରୀୟ ବାଣୀ ଶିଶୁଙ୍କୁ କହାଯାଉଛି—"ଶୁଣ, ମୁଁ ତୋତେ ବେଦରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ମଙ୍ଗଳମୟ କଥା କହିବି।" ସମସ୍ତ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଓ ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତି କୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରନ୍ତି। ଧର୍ମ ବେଦ ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥାପିତ, ତାହାର ବିପରୀତ ହେଉଛି ଅଧର୍ମ। ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନ କରିଲାପରେ, ଶିଷ୍ୟ ତାଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଗୁରୁଦକ୍ଷିଣା ଦେଇଥାଏ। ଯିଏ ସ୍ତ୍ରୀ ସଦ୍ଗୁଣବତୀ ଓ ଉଚ୍ଚ ବଂଶର ଅଟୁଟ ଦମ୍ପତ୍ନୀ, ସେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ସେବାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍। ଯେପରି ରତ୍ନଖନିରେ କ୍ରିଷ୍ଟାଲ ଜନ୍ମ ନେଇପାରେ ନାହିଁ, ସେପରି ଉଚ୍ଚ ବଂଶର ସ୍ତ୍ରୀ ଦୁର୍ଗୁଣୀ ହୋଇପାରେ ନାହିଁ। ଯଦି କିଛି ଅସଦ୍ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ସ୍ତ୍ରୀ, ତାହା ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଦୋଷରୁ ହୁଏ। ମୁଁ କହୁଛି, ଶିଶୁ, ସମସ୍ତ ସ୍ତ୍ରୀ ଦୁଷ୍ଟ ନୁହେଁ, କାରଣ ସେମାନେ କମଳାଙ୍କ ଅଂଶ। ଯିଏ ସଦ୍ବ୍ରତା ସ୍ତ୍ରୀ, ସେ ଗୁଣହୀନ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସେବା କରି, ପ୍ରଶଂସା କରିଥାଏ। ଏହିପରି, ସଦ୍ବ୍ରତ ପୁରୁଷ ଉଚ୍ଚ ବଂଶର କନ୍ୟାକୁ ବିବାହ କରିବାକୁ ଉଚିତ। ଅଗ୍ନିରେ, ସର୍ପମୁଖରେ କିମ୍ବା କଣ୍ଟକରେ ବସିବା ଉତ୍ତମ, ତଥାପି ଅନ୍ୟଥା ନୁହେଁ। ତୁମେ ମୋତେ ବେଦ ପଢିଛ, ଗୁରୁଦକ୍ଷିଣା ଦେଇଛ। ଶିଶୁ, ତୁମେ ଉତ୍କର୍ଷ ବଂଶର, ଏବଂ ମାଲତୀ ତୁମ ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର ପତ୍ନୀ। ଏଠାରେ ମାନବ ବଂଶର ମାଲତୀ, ଶୃଞ୍ଜୟଙ୍କ ଘରେ ସଦ୍ବ୍ରତା ପତ୍ନୀ ଭାବେ ଅଛନ୍ତି। ଏହି କମଳସଦୃଶ ମାଳାକୁ ତୁମେ ତୁମ ପତ୍ନୀ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କର। ପ୍ରଥମେ ଗୃହସ୍ଥ ହେଇବା ଉଚିତ, ପରେ ଅରଣ୍ୟବାସୀ ହେବା ଯୋଗ୍ୟ। ହରି ଉପାସନା ଓ ତପସ୍ୟା—ଉଭୟ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପ୍ରଶଂସିତ। ବାଇଷ୍ଣବ ମାନେ ଗୃହେ ରହି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ପୂଜା କରନ୍ତୁ। ଯେଉଁଠି ହରି ଭିତରେ ବା ବାହାରେ ନାହାନ୍ତି, ସେଠି ତପସ୍ୟାର କ’ଣ ଉପକାର? ଯେଉଁଠି କୃଷ୍ଣସେବା ହୁଏ, ସେଠି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ତପସ୍ୟା। ଏହିପରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷି, ଗୃହସ୍ଥ ହୁଅ—ଗୃହସ୍ଥମାନେ ସଦା ଶୁଖୀ। ଯେଉଁମାନେ ମୋକ୍ଷ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ସଦା ଏପରି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଲୋକଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ, ସ୍ପର୍ଶ କରିବାକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରନ୍ତି। ଏହିପରି, ପୁଏକୁ ଦେଖିବା ଓ ସ୍ପର୍ଶ କରିବାରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଶୁଖ ମିଳେ। ସ୍ତ୍ରୀ ପୁଏ ପାଇଁ, ଏକ ପୁଏ ଶତ ଜନ୍ମ ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜୟ କରିବା ଉଚିତ, କିନ୍ତୁ ନିଜ ପୁଏଙ୍କଠାରୁ ପରାଜିତ ହେବା ଉଚିତ। ଏହିପରି, ନିଜ ପୁଏକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧନ ଭାବେ ରଖିବା ଉଚିତ। ଏପରି କଥା କହି, ନାରଦ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ। ନାରଦ କହିଲେ, "ଦୟାଳୁ ପିତା କେମିତି ନିଜ ପୁଏକୁ ମୂଢ ମାର୍ଗରେ ଚାଲିବାକୁ ଦେଇପାରିବେ? ଏଇ ସଂସାର ଜଳର ବୁଡବୁଡି ଭଳି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅସ୍ଥିର। ହରି ସେବା ଛାଡି, ମନ ଜଗତୀୟ କାମନାରେ ଭ୍ରମଣ କରେ। ଏହି ସଂସାର ସାଗରରେ କିଏ କାହା ପ୍ରିୟ, କିଏ କାହା ପୁଏ କି କିଏ କାହା ଆତ୍ମୀୟ? ଯିଏ ଅନ୍ୟକୁ ନିକ ମାର୍ଗରେ ନେଇଯାଏ, ସେ ହେଉଛି ମିତ୍ର, ପିତା, ଗୁରୁ।" "ଏଭଳି, ପ୍ରିୟ, ବେଦର ମୂଳ ତତ୍ତ୍ୱ ପ୍ରମ୍ପରାନୁସାରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯାଇଛି। ପ୍ରଥମେ, ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ନର ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଯିବି।" ଏପରି କହି, ଋଷି ନାରଦ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ନିରବ ହେଲେ।