ଏହି କଥାରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ରସନୃତ୍ୟର ନାୟକ, ରସନୃତ୍ୟ କରିବାର ମାଧ୍ୟମରେ ସମସ୍ତ ରସର ଏକମାତ୍ର ପ୍ରଭୁ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଛନ୍ତି । ରସନୃତ୍ୟରେ ଶ୍ରମିତ ହୋଇ, ସେ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଆନନ୍ଦରେ ନିଜକୁ ମନୋନ୍ଦିତ କରିଥିଲେ । ଏହି ସମୟରେ, ଜଣେ ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ଏବଂ ମଧୁର ମୁହଁରେ କଥା କହି, ଖୁସି ହୋଇ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ରହିଲେ । ଯେଉଁ ଲୋକେ ସରସ୍ୱତୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରଚିତ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳେ ପଢ଼ିଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ଅସୀମ ଫଳ ଲାଭ କରନ୍ତି । ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର, ବ୍ରହ୍ମବୈବର୍ତ୍ତ ପୁରାଣରେ, ସରସ୍ୱତୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥାପିତ ହୋଇଥିଲା, ଯିଏ ତାଙ୍କର ମନରୁ ଉଦ୍ଭବ ହେଉଛନ୍ତି, ତିନି ଚିରସ୍ଥାୟୀ ପରମାତ୍ମା । ଏଠି, ହଳଦିଆ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ହସୁଥିବା, ଚିରଯୁବା, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ବର୍ଗୀୟ ଶ୍ରୀ ଓ ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରାଜଶ୍ରୀ ଭାବେ ଦେବୀ ଦେଖାଦେଲେ । ସେ ହରି, ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ କଲେ । ଏହି ସମୟରେ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ କହିଲେ, "ମୁଁ ସତ୍ୟର ଆଧାର, ସତ୍ୟକୁ ଜାଣିଥିବା, ସତ୍ୟର ମୂଳ ଯିଏ, ସେଉଁଠି ନମସ୍କାର କରେ ।" ଏପରି କହି, ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ଏକ ସୁଖଦାୟକ ଆସନ ଉପରେ ବସିଲେ । ତା’ପରେ ସେ ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ମନରୁ ଉଦ୍ଭବିତ ହେଲେ । ତାଙ୍କର କାନ୍ତି ଗଳିଥିବା ସୁନା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଦଶ ଲକ୍ଷ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ତାଙ୍କର ତେଜ । ଲାଲ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ମଣିମାଳା ଓ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ହେଉଛନ୍ତି । ଏହି ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିମାନ ଶକ୍ତିମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ, ପ୍ରଭୁ ନିଜେ ତାଙ୍କର ଅଧିପତି । ସେଇ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ପରମ ମାତା, ପ୍ରଭୁଙ୍କର ନିଜ ଶକ୍ତିର ମୂର୍ତ୍ତି । ସେଠାରେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା, ପଦ୍ମ, ଜପମାଳା, କମଣ୍ଡଳୁ, ନାରାୟଣାସ୍ତ୍ର, ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର, ରୁଦ୍ରାସ୍ତ୍ର, ଓ ପଶୁପତାସ୍ତ୍ର—ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶେଷ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ, ଦେବୀ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଆନନ୍ଦରେ ସ୍ତୁତି କଲେ । ପ୍ରକୃତି କହିଲେ, "ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ମୋ ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇଛି, ଏବଂ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଭରିଛି । ତୁମେ ଏହାକୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଛ, ଏହା ସ୍ୱାଧୀନ ନୁହେଁ; ତୁମେ ଏକମାତ୍ର ସମସ୍ତ ଜଗତର ପ୍ରଭୁ । ସୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ତୁମେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସଂହାର ପାଇଁ ତୁମେ ସଂହାରକ; ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଏକ ଚକ୍ଷୁପଳକ ମଧ୍ୟରେ ସଂହାର ଘଟିଯାଏ । ପ୍ରଭୁ, କିଏ ତୁମର ଅପାର ଶକ୍ତିକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବେ?" "ଏହି ସମସ୍ତ ଚରାଚର, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ, ସମସ୍ତେ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରନ୍ତି । ସେଇ ପରମାତ୍ମା, ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସର୍ବପ୍ରଶଂସ୍ୟ, ଚିରାନନ୍ଦ ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରିଏ । ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ପ୍ରଶଂସା କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ । ବେଦ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ ।" ଏହିପରି କଥା କହି, ଦୁର୍ଗା ମଣିମାଳା ଶିଂହାସନ ଉପରେ ବସି ରହିଲେ । ଏହିପରି ଦୁର୍ଗାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରଚିତ, ପରମାତ୍ମା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥାପିତ ହୋଇଥିବା ସ୍ତୋତ୍ର ସମାପ୍ତ ହେଲା । ଦୁର୍ଗା, ତାଙ୍କ ଗୃହ ଛାଡ଼ି ଯାଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ କେବେ ତାହାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୁଏନାହିଁ । ଏହି ସମୟରେ, ସୌତି କହିଲେ: ଏକ ଦେବୀ, ଶୁଦ୍ଧ ସ୍ଫଟିକ ପରି ଚମକୁଥିଲେ, ସେ ଏକ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଓ ଆকৰ୍ଷକ ମୂର୍ତ୍ତିରେ ଦେଖାଯାଇଲେ । ସେ ସଫେଦ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ସମସ୍ତ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲେ । ସେ, ନିତ୍ୟ ଓ ଶାଶ୍ୱତ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ କରି, ସ୍ତୁତି କଲେ । ସାବିତ୍ରୀ କହିଲେ: "ଯିଏ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, କଳାବର୍ଣ୍ଣ, ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ ଓ ନିର୍ମଳ, ସେଇ ଏକମାତ୍ର ପରମ ।" ଏପରି କହି, ହସୁଥିବା ଦେବୀ ମଣିମାଳା ଶିଂହାସନ ଉପରେ ବସିଲେ । ତା’ପରେ ସେ ପୁନି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ । ଏଠି, ସେ ତାଙ୍କର ପାଞ୍ଚ ବାଣରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରେମିକମାନଙ୍କ ମନକୁ ଉତ୍କଳିତ କରିଥିଲେ । ଏହି ପରମ ପୁରୁଷଙ୍କ ବାମ ଦିଗରୁ, କାମଦେବଙ୍କ ପ୍ରିୟା ଓ ଏହି ସମସ୍ତ ଭୋଗ୍ୟ ନାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ରତି ଉଦ୍ଭବିତ ହେଲେ । ସେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ହସୁଥିବା ଓ ଶିଳ୍ପଶୀଳ ଦେଖିଲେ । ଏହିପରି ହରିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି, ସେ ତାଙ୍କ ସହ ହରିଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ରହିଲେ । କାମ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ବାଣ—ମୃତ୍ୟୁ, ମୂର୍ଛା, ଅଲସ୍ୟ, ଶୁଷ୍କତା—ସବୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ । ସେ ଏହି ବାଣମାନଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ଯାଞ୍ଚ କରିବାକୁ ଉପୟୋଗ କଲେ । ରତିଙ୍କୁ ଦେଖି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ବୀର୍ୟ ଭୂମିରେ ପତିତ ହେଲା ।