ଏହିପରି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଆତ୍ମାର ଆଗମନ ସମ୍ପର୍କରେ ସମସ୍ତ କଥା କହିଦିଆଯାଇଛି । ଏହାପରେ ନାରଦ ଭଗବାନଙ୍କୁ ନମ୍ର ଅନୁରୋଧ କଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ଦୟାକରି ମୋତେ ଉପଦେଶ ଦିଅନ୍ତୁ ।” ଏଭଳି କହି, ନାରଦ ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ପିତାଙ୍କ ପଦପଦ୍ମ ଧରିଲେ, ହାତ ଯୋଡି, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ଭକ୍ତିରେ ଲୀନ ହେଲେ । ପୁଅକୁ ବିଦାୟ ଦେଉଥିବା ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମା ମୁନି, ତାଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ ହାତ ଧରି, ବାକୁ ଲଗି ମୁହେଁ ମୁହେଁ ଚୁମ୍ବନ କଲେ । ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ଗୁରୁ ମଧ୍ୟରେ ଗୁରୁ, ସ୍ବୟଂସ୍ଵରୂପରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରୁଥିବା ବ୍ରହ୍ମା, ପୁଅ ସହ ବିଚ୍ଛିନ୍ନତାରେ ଦୁଃଖିତ ହେଇପଡିଲେ; ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମାୟାରେ ମୋହିତ ହେଲେ । ତେଣୁ ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, “ମୁଁ ଗୋଲୋକକୁ ଯିବି, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ବୁଝିବା ପାଇଁ ।” ସେଥିରେ ସନକ, ସନନ୍ଦ, ସନାତନ, ଯତି, ହଂସି, ଚାରୁଣି, ବୋଧୁ, ପଞ୍ଚଶିଖ, ବାଚସ୍କର, ମରୀଚି, ଅଙ୍ଗିରା, ଭୃଗୁ, ବଶିଷ୍ଠ, ବସଗ, ଶାଶ୍ୱତ ଓ ସମସ୍ତ ପୁଅମାନେ ଥିଲେ । ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, “ପୁଅ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି ବେଦରେ କହାଯାଇଥିବା ମଙ୍ଗଳମୟ ବାଣୀ କହିବି ।” ସମସ୍ତ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ, ମୋକ୍ଷ ଆଶା କରନ୍ତି । ଧର୍ମ ବେଦ ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥିର; ତାହାର ବିପରୀତ ଅଧର୍ମ । ବେଦ ଶିକ୍ଷା ପରେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଦକ୍ଷିଣା ଦିଅଯାଉଛି । ସେ ନାରୀ ନିଜ ପତିଙ୍କ ସେବାରେ ନିଷ୍ଠା ଓ ଉତ୍ତମ କୁଳର ହେଲେ ଧର୍ମାଚାରିଣୀ; ଯେପରି ରତ୍ନ ଖଣ୍ଡରୁ କ୍ରିଷ୍ଟାଲ ଜନ୍ମ ହୁଏ ନାହିଁ, ଏହିପରି ଉତ୍ତମ ଜନ୍ମରୁ ଉତ୍ତମ ଗୁଣ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ । ଯଦି କୌଣସି ନାରୀ ଦୁଷ୍ଟ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ, ତେବେ ସେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଦୋଷରୁ ଏହିପରି ହୁଏ । ତଥାପି, ନାରଦ, ସମସ୍ତ ନାରୀ ଦୁଷ୍ଟ ନୁହଁନ୍ତି, କାରଣ ସେମାନେ କମଳାଙ୍କ ଅଂଶ । ଉତ୍ତମ ନାରୀ ନିଜ ପତିଙ୍କୁ ସେବା କରନ୍ତି, ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ଯେଉଁଥିରେ କୌଣସି ଗୁଣ ନାହିଁ ବି । ଉତ୍ତମ ପୁରୁଷ ଉଚିତ ଉତ୍ତମ କୁଳର କନ୍ୟା ବିବାହ କରିବା । ଅନ୍ୟଥା ଅଗ୍ନିରେ, ସର୍ପମୁଖରେ କିମ୍ବା କଣ୍ଟକ ଉପରେ ରହିବା ଭଲ । ତୁମେ ବେଦ ଶିକ୍ଷା ଶେଷ କରି ମୋତେ ଦକ୍ଷିଣା ଦେଇଛ । ପୁଅ, ତୁମେ ଉତ୍ତମ କୁଳର ଜନ୍ମ, ମାଲତୀ ତୁମ ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର ଭାର୍ଯ୍ୟା । ଏଠାରେ ମାଲତୀ, ମନୁବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ସୃଞ୍ଜୟର ଗୃହରେ ଧର୍ମିଣୀ ଭାବେ ଅଛନ୍ତି । ତୁମେ ଏହି ପଦ୍ମସଦୃଶ ମାଲାକୁ ଉତ୍ତମ ରତ୍ନ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କର । ପ୍ରଥମେ ଗୃହସ୍ଥ ହେବା ଉଚିତ, ପରେ ବନବାସୀ ହେବା ଉଚିତ । ବୈଷ୍ଣବମାନେ ହରିଙ୍କ ପୂଜା କରିବା, ତପସ୍ୟା କରିବା ଦୁହିଁ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପ୍ରଶଂସିତ । ବୈଷ୍ଣବ ଭାବେ ଗୃହରେ ରହି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପଦପଦ୍ମରେ ପୂଜା କର । ଯେଉଁଠାରେ ହରି ଭିତରେ ବା ବାହାରେ ନାହାନ୍ତି, ସେଉଁଠାରେ ତପସ୍ୟାର କି ଉପକାର ? ଯେଉଁଠାରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସେବା ହୁଏ, ସେଉଁଠାରେ ତପସ୍ୟାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ମିଳେ । ଗୃହସ୍ଥ ହେଉ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ; ଗୃହସ୍ଥମାନେ ସଦା ଆନନ୍ଦରେ ରହନ୍ତି । ଯେଉଁମାନେ ମୋକ୍ଷ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଏପରି ଲୋକଙ୍କୁ ଦେଖିବା, ସ୍ପର୍ଶ କରିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି । ତେଣୁ, ପୁଅକୁ ଦେଖିବା, ସ୍ପର୍ଶ କରିବାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୁଖ ଅଛି । ଭାର୍ଯ୍ୟା ପୁଅ ପାଇଁ; ପୁଅ ଶତ ଭାର୍ଯ୍ୟାଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ । ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜୟ କରିବା ଉଚିତ, କିନ୍ତୁ ନିଜ ପୁଅଠାରୁ ପରାଜୟ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ । ତେଣୁ, ନିଜର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧନ ନିଜ ପ୍ରିୟ ପୁଅରେ ରଖ । ଏପରି ଉପଦେଶ ଦେଇ, ନାରଦ, ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ କହିଲେ । ନାରଦ ପଚାରିଲେ, “ଦୟାଳୁ ପିତା କିପରି ନିଜ ପୁଅକୁ ଅସତ୍ମାର୍ଗରେ ନେଇଯିବେ ? ସମସ୍ତ ସାଂସାରିକ ଜୀବନ ଜଳରେ ବୁଲବୁଲି ପରି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅସ୍ଥିର ।