ଏକ ସମୟର କଥା, ନାରଦ ତାଙ୍କ ପିତା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସମ୍ନିଧିରେ ବସିଥିଲେ। ସେଠାରେ ନାରଦ କହିଲେ, "ଯଦି ଶିଶୁମାନେ ଅଜ୍ଞାନବଶତଃ ଭ୍ରମ୍ ମାର୍ଗରେ ଚାଲିଯାନ୍ତି, ତେବେ ସେମାନଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚରଣକମଳେ ସମର୍ପିତ କରି, ଯେ ପିତା ସେମାନଙ୍କୁ ନେଇ ଆସକ୍ତିକୁ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି, ସେଠି ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଆସକ୍ତିରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଦୁଃଖ ଛଡ଼ା ଆନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ।" ନାରଦ ଆଉ କହିଲେ, "ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନରେ ମହିଳାମାନେ ତିନି ପ୍ରକାରର – ଏହା ବ୍ରହ୍ମା, ମୁହଁଘୋରା ମନ ଥିବା ଗୃହସ୍ଥମାନେ ବୁଝି ପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ଏଠି ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ମହିଳା ପରଲୋକର ଭୟରେ କିମ୍ବା ଏହି ଲୋକରେ ନିଜ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ପାଇଁ ନିତ୍ୟ ନିୟମ ରଖନ୍ତି। ବାସ୍ତବରେ ସେମାନେ ଭୋଗ୍ୟ ଓ ଭୋଗ ଆଶାରେ ରହନ୍ତି, ତାଙ୍କର କାମନା ଓ ପ୍ରେମ ଛଡ଼ା ଆଉ କିଛି ନାହିଁ। ସୁନ୍ଦର ପୋଶାକ, ଭୂଷଣ, ଭୋଗବିଲାସ ଓ ସୁଖାଦ୍ୟ ସେମାନେ ଚାହାନ୍ତି।" "ଯେ ମହିଳା ପରିବାରରେ ଦାଗ ଦେଇଥାଏ, ସେ ଚଞ୍ଚଳ ଓ ନିଜ ବଂଶକୁ ନଶ୍ଟ କରିଥାଏ। ସେ ସଦା ପୁରୁଷ ସଙ୍ଗ ଆଶା କରେ, ତାଙ୍କ ମନ କାମନାରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ। ଏଭଳି ଅପତିବ୍ରତା ସ୍ତ୍ରୀ ତାଙ୍କ ପ୍ରେମିକ ପାଇଁ ନିଜ ସ୍ୱାମୀକୁ ମାଡ଼ିବାକୁ ମଧ୍ୟ ଚାହେ। ଏଭଳି ଉତ୍ତମ, ଅଧମ ଓ ମଧ୍ୟମ ପ୍ରକୃତିର ସମସ୍ତ ମହିଳାଙ୍କ ବିବରଣୀ ଦିଆଯାଇଛି।" "ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କର ହୃଦୟ ରେଜର ଧାର ପରି ତୀକ୍ଷ୍ଣ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ମୁହଁ ଶରତ୍କାଳୀନ ପଦ୍ମ ପରି ସୁନ୍ଦର। କ୍ରୋଧରେ ସେ ବିଷ ସମାନ, ବିଶ୍ୱାସରେ ସେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିନାଶ ଆଣନ୍ତି। ସେମାନେ ସଦା ଅନିୟମିତ, ଅତ୍ୟଧିକ ସାହସି।" "ପୁରୁଷଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଅଷ୍ଟପ୍ରକାର, ଏହା ସଦା ଅବିଚଳିତ। ପୁରୁଷଙ୍କ କ୍ରୋଧ ଷଡ୍ବିଧ, ତାଙ୍କ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ଅଟୁଟ। ଏହି ଦେହ ମଳ, ମୁତ୍ର ଓ ଅଶୁଚିର ଘର, ଏଠି କଣ ଖେଳ, କଣ ଆନନ୍ଦ ପୁରୁଷ ପାଇଁ?" "ଅତିରିକ୍ତ ଆସକ୍ତି ଧନକୁ ନଷ୍ଟ କରେ, ଅତିରିକ୍ତ ଆନୁରାଗ ରୂପକୁ ନଷ୍ଟ କରେ, ଅତିବିଶ୍ୱାସ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିନାଶ ଆଣେ – ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମହିଳାଙ୍କ ସହିତ କଣ ସୁଖ ଅଛି?" "ଯେଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଧନ, ଶକ୍ତି, ଭାଗ୍ୟ ଓ କ୍ଷମତା ଅଛି, ସେଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ତ୍ରୀ ସେଠି ରୁଚି ରଖନ୍ତି; ରୋଗୀ, ଦରିଦ୍ର କିମ୍ବା ବୃଦ୍ଧ ପୁରୁଷ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଅପ୍ରିୟ ଲାଗନ୍ତି।" ଏପରି ଉପଦେଶ ଦେଇ ନାରଦ କହିଲେ, "ବ୍ରହ୍ମଣ, ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଆତ୍ମାର ଆଗମନ ସମ୍ବନ୍ଧରେ କହାଯାଇଛି। ଦୟାକରି ମୋତେ ଅନୁଗ୍ରହ କରନ୍ତୁ, ଏବଂ ଏବେ ଉପଦେଶ ଦିଅନ୍ତୁ।" ଏପରେ ନାରଦ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଅଗ୍ରେ ହାତ ଜୋଡି ଶିର ନମାଇ, ତାଙ୍କର ଚରଣକମଳକୁ ଧରିଲେ। ବ୍ରହ୍ମା, ଯିଏ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ସ୍ୱାମୀ, ସେ ତାଙ୍କ ପୁଅ ନାରଦଙ୍କୁ ଯିବାକୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ହାତ ଧରି, ବାହୁଡ଼ିଆ ଦେଇ, ପୁନିପୁନି ଚୁମ୍ବନ କଲେ। ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗୁରୁ, ନିଜ ଆତ୍ମାନନ୍ଦରେ ଲୀନ ବ୍ରହ୍ମା, ତାଙ୍କ ପୁଅର ବିଦାୟରେ ବିଷାଦ ଅନୁଭବ କଲେ, କାରଣ ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମାୟାରେ ମୋହିତ ହୋଇଥିଲେ।" ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, "ମୁଁ ଏବେ ଗୋଲୋକକୁ ଯିବି, କୃଷ୍ଣ, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣିବା ପାଇଁ।" ସେ ସହିତ ସନକ, ସନନ୍ଦ, ସନାତନ, ଯତି, ହଂସି, ଚାରୁଣି, ବୋଧୁ, ପଞ୍ଚଶିଖ, ବାଚସ୍କର, ମରୀଚି, ଅଙ୍ଗିରା, ଭୃଗୁ, ବଶିଷ୍ଠ, ବସଗ, ଶାଶ୍ୱତ ଓ ସମସ୍ତ ପୁଅମାନେ ଥିଲେ।" "ଶୁଣ, ବତ୍ସ, ମୁଁ ଏବେ ତୋତେ ବେଦରେ ଉଚ୍ଚାରିତ ଶୁଭ ବାଣୀ କହିବି। ସମସ୍ତ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଓ ମୋକ୍ଷ ଆଶା କରନ୍ତି। ବେଦ ଦ୍ୱାରା ଧର୍ମ ସ୍ଥାପିତ, ଏହାର ବିପରୀତ ଅଧର୍ମ। ବେଦ ଶିକ୍ଷା ପରେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଦକ୍ଷିଣା ଦେଉଛି।" "ଯେ ସ୍ତ୍ରୀ ପତିସେବାରେ ନିଷ୍ଠା ଓ କୁଳୀନ, ସେ ଧର୍ମପରାୟଣ; ରତ୍ନଖନିରେ କେମିତି କ୍ରିଷ୍ଟାଲ ଜନ୍ମ ନେଇପାରିବ? ଯେ ଅକୁଳୀନ ପରିବାରରେ ଜନ୍ମିଥାଏ, ସେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଦୋଷରେ ଏପରି ହୋଇଥାଏ। ନାରଦ, ସମସ୍ତ ମହିଳା ଦୁଷ୍ଟ ନୁହଁନ୍ତି, କାରଣ ସେମାନେ କମଳାଙ୍କ ଅଂଶ।