ସମସ୍ତ ଜୀବନ ଚରଣଗୁଡ଼ିକୁ ମଧ୍ୟରେ, ନିତ୍ୟ ଧର୍ମାନୁଷ୍ଠାନ କରୁଥିବା ଗୃହସ୍ଥ ଅତିଶୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବରେ ବିବେଚିତ ହୁଅନ୍ତି। ପୂର୍ବକାଳର ପିତୃଗଣ ଏବଂ ପବିତ୍ର କାଳରେ ଦେବତାମାନେ ଗୃହସ୍ଥଙ୍କର ଉତ୍କୃଷ୍ଟତାକୁ ସ୍ୱୀକାର କରିଥିଲେ। ଗୃହସ୍ଥମାନେ ସର୍ବଦା ଦିନିକିଆ, ନିମିତ୍ତିକ ଏବଂ ଆକାଙ୍କ୍ଷିତ କ୍ରିୟାଗୁଡ଼ିକୁ ସମ୍ପାଦନ କରନ୍ତି। ଏହି ଗୃହସ୍ଥ ଯଦି ଜୀବନ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି, ସେ ନିଜ ଧର୍ମର ରକ୍ଷକ ହୁଅନ୍ତି। ଏହିପରି ଗୃହସ୍ଥ ଲୋକ ମଧ୍ୟ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ମଧ୍ୟ ନାମରେ ଜୀବନ୍ତ ରହିଥାନ୍ତି, ସେ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଋଷି ନାରଦ କହିଲେ, “ଏକ ବଡ଼ ଅନ୍ୟାୟ ହେଇଛି, ଭାଗ୍ୟରେ ଅପମାନ ଆସିଛି। ତୁମ ଶାପରେ, ମୁଁ ଗାନ୍ଧର୍ବ ଏବଂ ଶୂଦ୍ର ଦେହ ପାଇଛି। ଏହି ଶାପ ଏବେ ମୁଁରୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଇଛି; ତୁମ ସମୟରେ ଏହା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବ, ହେ ନିର୍ମାତା। ସେ ପିତା, ଶିକ୍ଷକ, ନିଜ କୁଳର ଜନ, ପୁତ୍ର ଏବଂ ଧ୍ୟାନର ନାଥ। ଯଦି ସନ୍ତାନମାନେ ଅଜ୍ଞାନରେ ଭ୍ରଷ୍ଟ ମାର୍ଗକୁ ଚାଲିଯାନ୍ତି, ପିତା ତାଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚରଣରେ ସମର୍ପିତ କରି ପ୍ରେମ ଛାଡ଼ିଦିଅନ୍ତି।" "ଏହି ପରି, ପତ୍ନୀ ନେବାରେ କେବଳ ଦୁଃଖ ମିଳେ, ଶୁଭ ନୁହେଁ। ହେ ବ୍ରହ୍ମା, ଗୃହସ୍ଥ ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମହିଳାମାନେ ତିନି ପ୍ରକାରର ଅଛନ୍ତି। ଏଠାରେ ନିଜ ପରଲୋକର ଭୟରେ ଧର୍ମିକ ମହିଳା କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି; ଏହିପରି ଏଠି ନିଜ ମାନକୁ ରକ୍ଷା କରିଥାନ୍ତି। ସେ ଭୋଗ୍ୟ, ସେ ଭୋଗ ଚାହେ, ସେ ସର୍ବଦା ଚାହିଦା ଏବଂ ସ୍ନେହରେ ଚଳିତ। ସୁନ୍ଦର ପୋଷାକ, ଆଭୂଷଣ, ରସାସ୍ୱାଦ ଏବଂ ଉତ୍ତମ ଭୋଜନ ତାଙ୍କର ଆକାଙ୍କ୍ଷା।" "ଏକ କୁଳରେ ଦାଗ ଦେଇଥିବା ମହିଳା କୁଳ ନାଶକ, ଅପସ୍ତ୍ରୀ। ସେ ସର୍ବଦା ପୁରୁଷଙ୍କ ସଂଗ ଚାହି, ଚାହିଦାରେ ମନ ଭରିଥାଏ। ପ୍ରେମିକ ପାଇଁ ଅସ୍ଥିର ମହିଳା ନିଜ ସ୍ୱାମୀକୁ ମାରିବାକୁ ଚାହେ। ସମସ୍ତ ପ୍ରକାରର ମହିଳା—ଉତ୍ତମ, ଅଧମ ଏବଂ ମଧ୍ୟମ—ବିବର୍ଣ୍ଣ କରାଯାଇଛି। ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ରେଜର ଧାର ଭଳି, ମୁହଁ ଶରତର ଫୁଲ ଭଳି। କ୍ରୋଧରେ ବିଷ ଭଳି, ଭରସାରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନାଶକାରୀ। ସେମାନେ ଅନୁଶାସନ ହୀନ, ଅତି ଦୁର୍ଦ୍ଧସ।" "ପୁରୁଷଙ୍କର ଚାହିଦା ଅଠ ପ୍ରକାର, ହେ ଜଗତ ଗୁରୁ, ସେ ସର୍ବଦା ଅଟୁଟ। ପୁରୁଷଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଛଅ ପ୍ରକାର, ତାଙ୍କର ନିଶ୍ଚୟ ଦୃଢ଼। ମଳ, ମୂତ୍ର ଏବଂ ପରିଷ୍କାର ହୀନ ଘରରେ ପୁରୁଷ ପାଇଁ କେଉଁ ଖେଳ, କେଉଁ ଆନନ୍ଦ ଅଛି? ଅତି ଆସକ୍ତିରେ ଧନ ହରାଇଯାଏ; ଅତି ଆସକ୍ତିରେ ରୂପ ହରାଯାଏ; ଭରସାରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନାଶ ହୁଏ—ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମହିଳା ସଙ୍ଗରେ କେଉଁ ଆନନ୍ଦ ଅଛି?" "ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୁରୁଷ ଧନୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଏବଂ କ୍ଷମାତା ଅଛି, ମହିଳା ତାଙ୍କୁ ଭଲପାଇଥାନ୍ତି; ଯଦି ସେ ରୋଗୀ, ଦରିଦ୍ର କିମ୍ବା ବୃଦ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି, ମହିଳା ତାଙ୍କୁ ଅପ୍ରିୟ ଭାବରେ ଦେଖନ୍ତି।" "ଏହିପରି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଆତ୍ମାର ଆଗମନ ସଂପର୍କରେ ସମସ୍ତ କଥା କହାଯାଇଛି। ଏବେ ଦୟା କର, ମହାପ୍ରଭୁ, ଏବଂ ଉପଦେଶ ଦିଅ।" ଏପରି କହି, ନାରଦ ନିଜ ପିତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମକୁ ଧରିଲେ। ସେ ହାତ ଜୋଡି, ଗଳା ହେଉଁ ଭାବରେ ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ନମିଲେ। ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମା ଋଷିଙ୍କୁ ହାତ ଧରି, ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ପୁନିପୁନି ଚୁମ୍ବନ କଲେ। ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଆନନ୍ଦ ଭରିଥିବା ବ୍ରହ୍ମା, ଯୋଗୀଙ୍କ ଗୁରୁମାନେ ମଧ୍ୟ ଯାହାଙ୍କୁ ଗୁରୁ ଭାବରେ ଦେଖନ୍ତି, ପୁତ୍ର ବିୟୋଗରେ ବିନ୍ଦୁବାତ ହେଲେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମାୟାରେ ଅଭିଭୂତ ହେଲେ। ଏଉଁବେଳେ, ଶ୍ରୀ ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, “ମୁଁ ଗୋଲୋକକୁ ଯିବି, କୃଷ୍ଣ, ପ୍ରଭୁଙ୍କର ତତ୍ତ୍ୱକୁ ବୁଝିବି।” ସନକ, ସନନ୍ଦ, ଏବଂ ତୃତୀୟ ଜଣେ ସନାତନ—ଏମାନେ ସହ ଯିବା ପ୍ରସ୍ତୁତି ନେଲେ।