ଏଠାରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଘଟଣା ଘଟିଲା—ଦେବମାନ୍ୟ ବାଦ୍ୟ ଶୁନାଯିବାରେ ଅସମ୍ଭବ ହେଲା, କିନ୍ତୁ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଫୁଲର ବୃଷ୍ଟି ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ, ଯିଏ ତାଙ୍କର ଦେହ, ଚର୍ମ ଓ ଆତ୍ମାକୁ ବ୍ରହ୍ମର ରୂପରେ ଏକାତ୍ମ କରିଦେଲେ, ସେ ଅମୃତ ଦେହଧାରୀ ଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ପ୍ରକାଶ ଓ ଗୁପ୍ତି ଘଟିଥାଏ। ସୌତି କହିଲେ—ମାରୀଚି ଓ ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନେ ସହିତ, ସେ ଜଣେ ଗର୍ଭରୁ ନୁହେଁ, ବରଞ୍ଚ ବିଧିଙ୍କ ଗଳାଠାରୁ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ଏହି ଗଳାଠାରୁ ନାରଦ ନାମକ ଏକ ଦିବ୍ୟ ପୁରୁଷ ଉଦ୍ଭବିତ ହେଲେ। ଧାତୃଙ୍କ ମନରୁ ଯିଏ ପୁତ୍ର ହିସାବରେ ଜନ୍ମିଥିଲେ, ସେ ଏକ ମହାନ ଋଷି। ଧାତୃଙ୍କ ପାଖରେ ଏକାଏକି ଡକ୍ଷଙ୍କ ସହିତ ଏହି ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ନେଲେ। ବେଦରେ କର୍ଦ୍ଦମଙ୍କ ବିଷୟରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଉଲ୍ଲେଖ ଅଛି—ସେ ଛାୟା ଶବ୍ଦରେ ଦର୍ଶିତ। ମାରୀଚିଙ୍କୁ ବେଦରେ ତେଜର ବିଭାଗ ଭାବରେ ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଇଛି। ଏହି ସମୟରେ, ବଲ ତାଙ୍କ ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ ଏକ ବିଶେଷ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଧାତୃଙ୍କ ପ୍ରଧାନ ଅଙ୍ଗରୁ ଏକ ଶିଶୁ ଜନ୍ମିଥିଲେ। ଏହି ଶିଶୁ ଭୃଗୁ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ତେଜସ୍ବୀ ଓ ଏଠାରେ ଅଗ୍ନି ନୁହେଁ, ସେ ଭୃଗୁ ଉପସ୍ଥିତ। ଏହି ଶିଶୁ ତୁରନ୍ତ ଜନ୍ମି, ଲାଲ ରଙ୍ଗର ଚର୍ମ ଓ ଅତି ତେଜ ନିୟୋଗରେ ଦେଖାଦେଲେ। ହଂସମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ଚାହାନ୍ତି, ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଯୋଗୀମାନେ ସଦା ରହନ୍ତି। ଏହି ଶିଶୁ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଓ ଶିଷ୍ୟ ଭାବେ ତୁରନ୍ତ ଜନ୍ମିଥିଲେ। ପୁଲସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ଅବିରତ ପ୍ରୟାସ ଓ ତପସ୍ୟା ବେଦରେ ଏଯାଏଁ ଉଲ୍ଲେଖିତ। ପୁଲହ ଏହି ଶିଶୁ ସହିତ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ତପସ୍ୟା ଦଳ ଗଠନ କଲେ; ପୁଲସ୍ତ୍ୟ ଏହି ଶିଶୁ ସହିତ ତପସ୍ୟା ସମୁଦାୟର ରୂପ ନେଲେ। ଏହି ତିନି ଗୁଣ ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ତିନି ରୂପରେ ଏହି କ୍ରିୟା ସଞ୍ଚାଳିତ ହୁଏ। ମୁଣ୍ଡରେ ପାଞ୍ଚ ଚୁଲ ଅଗ୍ନିର ଜିହ୍ୱା ପରି ଦେଖାଯାଏ। ଅନ୍ୟ ଜନ୍ମରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ। ସେ ନିଜେ ତପସ୍ୟା ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଅନୁପ୍ରେରଣା ଦେନ୍ତି। ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏହି ଶିଶୁ ସଦା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। କ୍ରୋଧ ସମୟରେ ଯେଉଁମାନେ ଉଦ୍ଭବିତ ହେଲେ, ସେମାନେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଏଗାରୋଟି ରୂପ ଭାବେ ସ୍ମରଣୀୟ। ଶୌନକ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—ହେ ମହାମୁନି, ଆପଣ ପୁରାଣର ସାର ଜାଣନ୍ତି, ମୋର ସନ୍ଦେହ ନିବୃତ୍ତି କରନ୍ତୁ। ସୌତି କହିଲେ—ସେଇ ରୁଦ୍ରମାନେ ତାମସିକ ଗୁଣ ଧାରଣ କରିଥିବା, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଓ ଅବଶ କରିବାକୁ କଷ୍ଟକର। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କାଳାଗ୍ନିରୁଦ୍ର ବିନାଶକ ଏବଂ ଶଙ୍କରଙ୍କ ଅଂଶଧାରୀ। ଅନ୍ୟମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶ, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଶଙ୍କର ତାଙ୍କର ଦୁଇଟି ପ୍ରଧାନ ଅଂଶ। ରୁଦ୍ର ସମୟରେ ଜନ୍ମିଥିଲେ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; କିପରି ସେ ଭୁଲିଯାନ୍ତି, ଦ୍ୱିଜ? ସନକ, ସନନ୍ଦ, ଏବଂ ତୃତୀୟ ସନାତନ—ସନକ ଓ ସନନ୍ଦ ଆନନ୍ଦର ଚିହ୍ନ। ସନାତନ ଓ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ନିତ୍ୟ; କୃଷ୍ଣ ସ୍ୱୟଂ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ। ସନତଙ୍କୁ ନିତ୍ୟ କୁହାଯାଏ, କୁମାର ଶିଶୁତ୍ୱର ଚିହ୍ନ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତି ଏଭଳି ଘଟିଥିଲା। ପୁନି ସୌତି କହିଲେ—ସେ ନାରଦଙ୍କୁ ଜଗତ ସୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ପଠାଇଲେ। ଯେଉଁ କାମ୍ୟ, ସତ୍ୟ, ବେଦର ସାର, ଏବଂ ଶେଷରେ ଶୁଭ ଦେଇଥାଏ, ସେଇ କାର୍ଯ୍ୟ। ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ—ଜ୍ଞାନର ଦୀପର ଶିଖା ଅଜ୍ଞାନର ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରେ। ସେ ପ୍ରାଚୀନମାନେ ଯେଉଁମାନେ ପୂଜ୍ୟ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମହାଗୁରୁ ଓ ପ୍ରଜାପତି। "ମୁଁ ତୁମ ପିତା, ହେ ପୁତ୍ର, ଜ୍ଞାନ ଦାତା ଓ ତୁମର ରକ୍ଷକ। ଯେ ଶିଷ୍ୟ ଗୁରୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ମାନେ, ସେ ପୁତ୍ର ଓ ଶିଷ୍ୟ ଦୁହେଁ। ସେ ଶିକ୍ଷିତ, ସେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ସେ ନିରାପଦ, ସେ ଧର୍ମିକ।" ଏଭଳି ଦିବ୍ୟ ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ଉପଦେଶ ଏହି ପୁରାତନ କଥାରେ ଉଦ୍ବୋଧିତ ହେଲା।