ଏହିପରି ଦୃଶ୍ୟରେ, ସୁନ୍ଦର ଦାନ୍ତମାଳା ଏକ ମୁକ୍ତାମାଳିକା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ତାଙ୍କର ରୂପ ଏତେ ଅପୂର୍ବ ଥିଲା ଯେ, କୋଟି କାମଦେବଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରିଯାଉଥିଲେ। ଲାଳିତ୍ୟ ଓ କ୍ରୀଡାମୟ ମାଧୁର୍ୟର ନିବାସ ଥିଲେ ସେ। ତିନିଭଙ୍ଗ ଭାବରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅବସ୍ଥାରେ, ଦୁଇଟି ହାତ, ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିବା ଏହି ଦିବ୍ୟ ମୂର୍ତ୍ତି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଗଲାରେ ମଲ୍ଲିକା ଫୁଲର ମାଳା, ଗାଳରେ ମଣିମୟ କୁଣ୍ଡଳ ଶୋଭା ପାଉଥିଲା। ଛାତିରେ କୌସ୍ତୁଭ ମଣିର ଅଦ୍ଭୁତ ଚମକ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେ ସଦା ଯୁବ ଏବଂ ଅମର ଦେହଧାରୀ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚାରିପାଖରେ ଘେରି ରହିଥିଲେ। ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ସେଉଁଠି ଉପାସନା, ପ୍ରଣାମ ଓ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ। ସେ ନିର୍ଲେପ, ସାକ୍ଷୀ ଭାବରେ, ଗୁଣର ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱରେ ଓ ପ୍ରକୃତିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲେ। ଏହି ଧ୍ୟାନ, ସ୍ତୋତ୍ର ଓ କବଚ ତୁମକୁ କହାଯାଇଛି, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏହି ସମୟରେ, ସେଇ ବାଳକ ସେଉଁଠି ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ହୋଇ ରହିଲେ, ହେ ଶୌନକ। ସିଦ୍ଧ ମନ୍ତ୍ରର ପ୍ରଭାବରେ ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପୋଷିତ ହେଲେ। ମଣିମୟ ସିଂହାସନରେ ବସି, ମଣିମୟ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ଗୋପ ଓ ଗୋପୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘେରି ରହିଥିଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ହଳଦିଆ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସେଉଁଠି ସେଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା ପରମ ଦେବ। କିନ୍ତୁ, ଏହି ଦିବ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ବାଳକ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଚୁପ ହେଲେ, କାରଣ ସେ ଆଉ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏବେ ଆକାଶରୁ ଏକ ସ୍ୱର ଶୁଣିଲେ, ଯାହା ବାଳକଙ୍କୁ କହିଲା—"ଏହି ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଏକଥର ଦେଖାଯିବା ପରେ, ପୁନି ଏବେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିବ ନାହିଁ।" ଏହା ପରେ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହେଲା। ଏହା ଶୁଣି ବାଳକ ଖୁସିରେ ଅପ୍ଲୁତ ହେଲେ ଓ ଶାନ୍ତ ହେଲେ। ତାଲ ଦୁନିଆରେ ଦିବ୍ୟ ଢୋଳ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଦେବଲୋକରୁ ପୁଷ୍ପବୃଷ୍ଟି ହେଇଲା। ଏହି ବାଳକଙ୍କର ଦେହ, ଚର୍ମ ଓ ଆତ୍ମା ବ୍ରହ୍ମ ରୂପରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲା। ଯେଉଁମାନେ ନିତ୍ୟ ଦେହଧାରୀ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଇଚ୍ଛାକୁ ଅନୁସାରି ଦର୍ଶନ ଓ ଅନ୍ତର୍ଧାନ ଘଟେ। ଏହିପରି ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ପରେ, ସୌତି କହିଲେ—ମାରୀଚି ଓ ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନେ ସହିତ, ସେ ଗଳାଠାରୁ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ। ଭିଧିଙ୍କର କଣ୍ଠଦେଶରୁ ନାରଦ ନାମକ ଋଷି ମଧ୍ୟ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ। ଧାତୃଙ୍କ ମନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ପୁଅ ଏକ ପ୍ରମୁଖ ମୁନି ଥିଲେ। ଧାତୃଙ୍କ ପାଖରେ ଦକ୍ଷଙ୍କ ପାର୍ଶ୍ୱରୁ ଏହି ପୁଅ ହଠାତ୍ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କଲେ। କର୍ଦ୍ଦମଙ୍କ ବିଷୟରେ ବେଦରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଉଲ୍ଲେଖ ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଚାୟା ଶବ୍ଦ ଆସିଛି। ମାରୀଚିଙ୍କୁ ବେଦରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାର ଏକ ଭାଗ ଭାବେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଇଛି। ବଲା ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ ଏକ ବୃହତ୍ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ, ଏବେ ସେ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି। ଧାତୃଙ୍କ ପ୍ରଧାନ ଅଙ୍ଗରୁ ଏକ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଭୃଗୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ତେଜସ୍ବୀ, ଅଗ୍ନି ନୁହଁନ୍ତି, ହେ ଶୌନକ। ଶିଶୁ ଅବସ୍ଥାରେ ଲାଲ ଚର୍ମ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ତେଜ଼ରେ ତୁରନ୍ତ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ହଂସମାନେ, ଯାହାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ, ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଯୋଗୀମାନେ ସଦା ରହନ୍ତି। ଏହି ପୁଅ ଏକ ଶିଷ୍ୟ ଭାବେ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ହୋଇ ତୁରନ୍ତ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ପୁଲସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ଦୀର୍ଘ ଉପାସନା ଓ ତପସ୍ୟା ବେଦରେ ଏଯାଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଉଲ୍ଲେଖ ଅଛି। ପୁଲହଙ୍କ ଏକ ନିଜସ୍ୱ ତପୋଗୁଚ୍ଛ ଥିଲା, ପୁଲସ୍ତ୍ୟ ଓ ତାଙ୍କର ପୁଅ ଏହାକୁ ଏକ ସମୂହ ତପସ୍ୟାର ରୂପ ଦେଇଥିଲେ। ଏହି ତପସ୍ୟା ତିନିପ୍ରକାର ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ତିନି ରୂପରେ ଚଳିଥିଲା। ପଞ୍ଚଟି ଅଗ୍ନିଶିଖା ପରି କେଶ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଅନ୍ୟ ଜନ୍ମରେ ସେ ଅନ୍ତଃକରଣରେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିଥିଲେ। ଏପରି ଭାବେ, ଦିବ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ଓ ପୂର୍ବଜନ୍ମର ଦେବତାମାନଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତି ଏହି ଚର୍ଚ୍ଚାରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା।