ଧର୍ମ ସଦା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରେ; ତାଙ୍କର ଅନ୍ୟାୟ ପ୍ରତି କୌଣସି ଆସକ୍ତି ନାହିଁ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ସମସ୍ତ ପାପ ଭୟରେ ପଳାଇଯାନ୍ତି। ବ୍ରହ୍ମୱୈୱର୍ତ୍ତ ପୁରାଣରେ, ଧର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବା ପରେ, ଧର୍ମଙ୍କର ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱରୁ ଏକ କନ୍ୟା ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ପରେ ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମାଙ୍କର ସାମ୍ନାରୁ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ସେ ଦଶ ଲକ୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଚନ୍ଦ୍ରର ପ୍ରଭା ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଶରତ ଋତୁରେ ଖିଲିଥିବା ପଦ୍ମ ଭଳି। ମଧୁର ହସ, ରମ୍ୟ ଦନ୍ତ, କଳାବର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ସମସ୍ତ ରମଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେ ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ସେ ବାଣୀ ଦେବୀ, କବିମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଦେବୀ। ସେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ, ପ୍ରଥମେ ଆନନ୍ଦରେ ଗାଇଲେ। ସେ ପ୍ରତି କଳ୍ପ ଏବଂ ପ୍ରତି ଯୁଗର କୃତ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଗାଇଲେ। ସରସ୍ୱତୀ କହିଲେ: ରତ୍ନାସନରେ ବସି, ରତ୍ନ ଭୂଷଣରେ ଭୂଷିତ, ରସ ନୃତ୍ୟର ନାୟକ, ରସର ନୃତ୍ୟକାର, ରସର ରାଣୀଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁ। ରସ ନୃତ୍ୟର କ୍ଲାନ୍ତିରେ, ସେ ରସର ଆନନ୍ଦରେ ଲୀନ ହୁଅନ୍ତି। ଏଭଳି କହି, ନମସ୍କାର କରି, ସେ ଆନନ୍ଦିତ ମୁହଁରେ ତିଆରି ରହିଲେ। ଯେଉଁଠାରେ ବାଣୀ ଦେବୀର ଏହି ସ୍ତୁତି ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳେ ଉଠି ପଠିବେ, ସେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ମନରୁ ପ୍ରକଟ ହୋଇଥିବା ବ୍ରହ୍ମୱୈୱର୍ତ୍ତ ପୁରାଣର ସ୍ତୁତି। ସେ ପୀତବସନଧାରୀ, ହସିଥିବା, ସଦା ଯୁବତୀ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ୱର୍ଗର ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଏବଂ ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରାଜଲକ୍ଷ୍ମୀ। ସେ ହରିଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମା, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ ଦେଖାଗଲେ। ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ କହିଲେ: ମୁଁ ସତ୍ୟର ଆଧାର, ସତ୍ୟର ଜ୍ଞାତା, ସତ୍ୟର ମୂଳ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ। ଏଥିରେ କହି ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ସେ ସୁବିଧାଜନକ ଆସନରେ ବସିଲେ। ତାପରେ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମାଙ୍କର ମନରୁ ସେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ରଙ୍ଗ ଗଳିଥିବା ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଭଳି ଚମକେ, ଦଶ ଲକ୍ଷ ସୂର୍ଯ୍ୟର ପ୍ରଭା ସମାନ। ସେ ଲାଲ ବସନ ପିନ୍ଧି, ରତ୍ନ ଭୂଷଣରେ ଭୂଷିତ। ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଭୁ ନିଜେ ଅଧିପତି। ସେ ଜଗତ୍ ଜନନୀ, ତାଙ୍କର ନିଜ ଶକ୍ତିର ରୂପ। ସେ ଶଙ୍ଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା, ପଦ୍ମ, ମାଳା, କମଣ୍ଡଳୁ ଧାରଣ କରିଥିଲେ; ନାରାୟଣ ଅସ୍ତ୍ର, ବ୍ରହ୍ମା ଅସ୍ତ୍ର, ରୁଦ୍ର ଅସ୍ତ୍ର, ପାଶୁପତ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଆନନ୍ଦରେ ସ୍ତୁତି କଲେ। ପ୍ରକୃତି କହିଲେ: ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ସହିତ ଏହି ବିଶ୍ୱ ମୋ ଦ୍ୱାରା ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରଖିଛି, ଶକ୍ତିରେ ବ୍ୟାପ୍ତ। ତୁମେ ତାହାକୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଛ, ଏହା ସ୍ୱାଧୀନ ନୁହେଁ; ତୁମେ ଜଗତର ଏକମାତ୍ର ପ୍ରଭୁ। ସୃଷ୍ଟିରେ ତୁମେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପ୍ରଳୟରେ ତୁମେ ବିନାଶକର୍ତ୍ତା; ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁର ଏକ ଝପକାରେ ପ୍ରଳୟ ଆସିଯାଏ। ମହାପ୍ରଭୁ, କିଏ ତୁମେ ଅପାର ଶକ୍ତିକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବ? ସମସ୍ତ ଚଳାଚଳ ଏବଂ ଅଚଳ ଜୀବ, ବ୍ରହ୍ମା ଆଦି ଦେବତାମାନେ, ସେଇ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମା ପ୍ରଭୁକୁ ନମସ୍କାର କରେ। ସେ ସର୍ବାଧିକ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସର୍ବାଧିକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସଦା ଆନନ୍ଦମୟ। ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିପାରିନାହାନ୍ତି। ବେଦ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିପାରିନାହାନ୍ତି। ଏଭଳି କହି, ଦୁର୍ଗା ରତ୍ନସିଂହାସନରେ ବସି, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଇଥିବା ସ୍ତୁତି ଶେଷ କଲେ। ଦୁର୍ଗା ତାଙ୍କ ଘର ଛାଡ଼ି ଯାଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ କେବେ ତାହାରୁ ବିଦାୟ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ। ସୌତି କହିଲେ: ଏକ ଦେବୀ, ଶୁଦ୍ଧ କ୍ରିଷ୍ଟାଲ ଭଳି ଚମକେ, ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ଅଦ୍ୱିତୀୟ। ସେ ଧଳା ବସନ ପିନ୍ଧି, ସମସ୍ତ ଭୂଷଣରେ ଭୂଷିତ। ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ନିତ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ, ସ୍ତୁତି କଲେ।