ସେଠାରେ, ସେ ଯବନ୍ଧ୍ୟାନ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ । ଏହି ଭୟାନକ ଏବଂ ବିସ୍ତୃତ ଅରଣ୍ୟରେ, ଏକ ଅଶ୍ୱଥ ଗଛ ତଳେ ସେ ବସିଥିଲେ । ଏହି ସମୟରେ, ଶୌନକ ମୁନି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ମହାମାନ୍ୟ, ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ପରମ ଧନ ଦିଆଯାଇଛି, ସେହି କଥା ଆପଣ ଆମକୁ କହନ୍ତୁ ।” ତେବେ ସୌତି କହିଲେ, “ଏହି ଦୁର୍ଲଭ ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର ମନ୍ତ୍ର ବିଶ୍ୱେଦରେ ମଧ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ, ବାଇଶି ଅକ୍ଷରର ଏହି ମହାମନ୍ତ୍ର ବ୍ରହ୍ମା ଦେବେ ଭକ୍ତି ସହ କୁମାରଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ—‘ଓଁ ଶ୍ରୀଃ, ରସମଣ୍ଡଳ ପତିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର’ ।” ଏହା ସହିତ, ସୌତି ଏହି ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ପ୍ରଶଂସାମୟ ଷ୍ଟୋତ୍ର ଏବଂ ପୂର୍ବରୁ ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଥିବା ରକ୍ଷାକବଚ ବିଷୟରେ କହିଲେ । ଏହି କବଚ ଦଶ ମିଲିଅନ୍ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଭା ଭଳି ଜ୍ୱଳମାନ ଏକ ଆଭାମଣ୍ଡଳ ଆକାରରେ ଦେଖାଯାଏ । ଏହି ଦେହକୁ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ନିଜ ହୃଦୟର ଗଭୀର ଭାଗରେ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି । ସେଉଁଠି, ଏହି ଦିବ୍ୟ ରୂପ ବର୍ଷାଘନ ରଙ୍ଗର, ଶରତ୍କାଳୀନ ପଦ୍ମ ଦଳର ନୟନ, ମୁକ୍ତାମାଳା ଭଳି ଦନ୍ତପଙ୍କ୍ତି, କୋଟି କାମଦେବଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ମାଧୁର୍ୟରେ ଅତିକ୍ରମ କରେ । ତିନିଭଙ୍ଗ ଭଙ୍ଗୀରେ ଦୁଇ ହାତରେ ଦୂତୀୟ ପୀତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି, ଗଣ୍ଠିରେ ରତ୍ନମାଳା ଏବଂ ମୁଖମଣ୍ଡଳରେ ଦୁଇଟି ରତ୍ନକୁଣ୍ଡଳ ଶୋଭିତ । ଗୋଡ଼ଠାରୁ ଉପରକୁ ଯାଉଥିବା ମଲ୍ଲିକାମାଳା ତାଙ୍କୁ ଅଳଙ୍କୃତ କରେ । ଛାତିରେ କୌସ୍ତୁଭ ମଣି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ । ସେ ସଦା ଯୁବାନ୍ ଗୋପ ଓ ଗୋପୀମାନେ ଘେରି ରହନ୍ତି । ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି, ନମସ୍କାର କରନ୍ତି ଓ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି । ସେ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ, ସାକ୍ଷୀସ୍ୱରୂପ, ଗୁଣରହିତ ଓ ପ୍ରକୃତିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା ପରମ ଦେବତା । ଏହି ଧ୍ୟାନ, ଷ୍ଟୋତ୍ର ଓ କବଚ ଆପଣଙ୍କୁ କୁହିଦେଲି, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ । ସେଉଁଠି ସେ ଶିଶୁ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହେଲେ, ମନ୍ତ୍ରର ସିଦ୍ଧି ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରଭାବିତ ଓ ପୋଷିତ ହେଲେ । ସେ ରତ୍ନସିଂହାସନରେ ବସିଥିଲେ, ରତ୍ନାଭୂଷଣ ପିନ୍ଧିଥିଲେ । ତାଙ୍କୁ ଗୋପ ଓ ଗୋପୀମାନେ ଘେରି ରହିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ପୀତବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି । ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ସର୍ବୋପରି ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଦେବତା ରୂପେ ଅବସ୍ଥିତ । ପରେ, ଦୁଃଖରେ ଆକୁଳ ହୋଇ, ସେ ଶିଶୁ ଧ୍ୟାନରୁ ଉଠିଲେ, ଏବଂ ଏହି ଦେବରୂପ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ । ତେବେ ଆକାଶରୁ ଏକ ଦିବ୍ୟ ସ୍ୱର ସୁନାଗଲା—“ଏହି ଦେବରୂପ ପୂନି ଏବେ ଦେଖାଯିବ ନାହିଁ ।” ଏହି ଦେବରୂପ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେବା ପରେ ଦିବ୍ୟ ଦେହ ଦେଖାଦେଲେ । ଏହା ଶୁଣି ଶିଶୁ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଗଲେ ଓ ଶାନ୍ତ ହେଲେ । ସ୍ୱର୍ଗରେ ଦିବ୍ୟ ଢୋଳ ଶବ୍ଦ ହେଲା ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ପୁଷ୍ପବୃଷ୍ଟି ହେଲା । ତାଙ୍କର ଦେହ, ଚର୍ମ ଓ ଆତ୍ମା ବ୍ରହ୍ମ ସ୍ୱରୂପରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲା । ଯାହାଙ୍କ ଦେହ ନିତ୍ୟ, ସେମାନେ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଦେଖା ଓ ଲୁଚାଇପାରନ୍ତି । ଏହିପରେ, ସୌତି କହିଲେ—ମରୀଚି ଓ ଅନ୍ୟ ମୁନିମାନେ ସହିତ, ସେ ବିଧିଙ୍କ କଣ୍ଠ ଅଞ୍ଚଳରୁ ପ୍ରକଟ ହେଲେ । ଏହି କଣ୍ଠ ଅଞ୍ଚଳରୁ ନାରଦ ନାମକ ଏକ ପୁତ୍ର ମଧ୍ୟ ପ୍ରକଟ ହେଲେ । ଧାତୃଙ୍କ ମନରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ପୁତ୍ର ଏକ ପ୍ରମୁଖ ଋଷି ଥିଲେ । ଧାତୃଙ୍କ ପୁତ୍ର ଅଚାନକ ଦକ୍ଷଙ୍କ ପାଖରେ ଜନ୍ମିଥିଲେ । କର୍ଦମ ନାମ ବେଦରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଉଲ୍ଲେଖିତ, ଯାହା ଛାୟା ଶବ୍ଦରେ ଥିଲା । ମରୀଚି ମଧ୍ୟ ବେଦରେ ଏକ ତେଜସ୍ୱୀ ଭାଗ ଭାବେ ଉଲ୍ଲେଖିତ । ଏହି ବିଭିନ୍ନ ଜନ୍ମରେ ବଳ ଦ୍ୱାରା ବିଭିନ୍ନ ଯଜ୍ଞ ସମ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା ।