ଏବେ ତୁମେ ମନୋଯୋଗରେ ଏହି ଶିଶୁର ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ଜୀବନର କଥା ଶୁଣ। ଗୋପିକା ପୁଅ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଘରେ ଦିନକୁ ଦିନ ବଡ଼ ହେଉଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, କିଛି ବ୍ରାହ୍ମଣ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଘରକୁ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ଗୁପ୍ତଭାବରେ, ଗ୍ରୀଷ୍ମକାଳୀନ ଦିନର ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ନେଇଯାଇ ଆସିଥିଲେ। ସଠିକ ସମୟରେ, ଚାରିଜଣ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଋଷି ଫଳ ଓ କନ୍ଦ ନେଇ ଆସିଥିଲେ। ଚତୁର୍ଥ ଋଷି ଆନନ୍ଦରେ ଏହି ଶିଶୁକୁ କୃଷ୍ଣମନ୍ତ୍ର ଦେଇଥିଲେ। ଏକ ଦିନ, ଶିଶୁର ମାଆ ରାତିରେ ପଥରେ ଚାଲିବା ସମୟରେ, ସେ ଧର୍ମାତ୍ମା ସ୍ତ୍ରୀ ତୁରନ୍ତ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ବୈକୁଣ୍ଠ ରଥରେ ବସି ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଯାଇଥିଲେ। ପରେ, ପ୍ରଭାତରେ, ଶିଶୁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସହ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଘର ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଏହି ଶିଶୁକୁ ଛାଡ଼ି, ତାଙ୍କର ନିଜ ଅବସ୍ଥାନକୁ ଫେରିଗଲେ। ସେଠାରେ, ନୀଳମାଣି ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ବିଷ୍ଣୁମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ଏବଂ, ବଡ଼ ଭୟାନକ ଅରଣ୍ୟରେ, ଏକ ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ଗଛ ତଳେ ବସିଲେ। ଏଠି Shaunaka ପଚାରିଲେ: "ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନ ସମ୍ପର୍କରେ ଆପଣ କହନ୍ତୁ।" Sauti କହିଲେ: "ଏହି ଏକ ବିଶିଷ୍ଟ ବିଶ୍ୱମୂଳ୍ୟ ବିଶ୍ରୁତ ମନ୍ତ୍ର, ଯାହା ବେଦରେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ—ଏହା ବିଶ୍ୱକୁମାରଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମା ଭକ୍ତିଭାବରେ ଦେଇଥିଲେ। ଏହି ମନ୍ତ୍ର: 'ଓଁ, ଶ୍ରୀ, ରସମଣ୍ଡଳ ନାଥଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।' ଏହି ସହିତ, ପୂର୍ବରୁ କହିଥିବା ରକ୍ଷାକବଚ ଓ ମହାସ୍ତୁତି, ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ପ୍ରଭାମଣ୍ଡଳର ଆକାରରେ, ଦଶ ଲକ୍ଷ୍ୟ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ପରି ଚମକୁଥିଲା। ଏହି ଦେବମୂର୍ତ୍ତିକୁ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ନିଜ ହୃଦୟର ଅନ୍ତସ୍ଥଳରେ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି। ସେ ମୂର୍ତ୍ତି ନବମେଘ ରଙ୍ଗର, ପ୍ରଶାନ୍ତ ଶରତ୍କାଳୀନ ପଦ୍ମ ପରି ଆଖି, ମୁକୁତା ମାଳାର ଅଂଶୁମାନ ଦାନ୍ତ ଶ୍ରେଣୀ, କୋଟି ମନ୍ମଥ ରୂପକୁ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିବା ଶୌର୍ୟ ଓ ଲାଳିତ୍ୟର ନିବାସ, ତ୍ରିଭଙ୍ଗ ଭଙ୍ଗୀରେ ଦୁଇଟି ହାତ ଓ ପୀତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିବା, ଗାଲରେ ମଣି ଝୁମକା ରହିଥିବା, ଗୋଡ଼ଠାରୁ ଉପରକୁ ଚମେଲି ମାଳା ପିନ୍ଧି ରହିଥିବା, ଛାତିରେ କୌସ୍ତୁଭ ମଣିର ଚମକ, ଏବଂ ସଦା ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ଥିବା ଭକ୍ତମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଛନ୍ତି। ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା, ନମସ୍କାର ଓ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି। ସେ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ, ସାକ୍ଷୀ ସ୍ୱରୂପ, ଗୁଣରହିତ ଓ ପ୍ରକୃତିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା। ଏହି ଧ୍ୟାନ, ସ୍ତୁତି ଓ କବଚ ତୁମକୁ କୁହିଦେଲି, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ Shaunaka। ଏହି ସମୟରେ, ଶିଶୁ ସେଠି ଧ୍ୟାନରେ ବସି ଥିଲେ, Shaunaka। ସିଦ୍ଧ ମନ୍ତ୍ରର ପ୍ରଭାବରେ ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପୋଷିତ ହେଉଥିଲେ। ମଣିମଞ୍ଚରେ ବସି, ମଣିମୟ ଆଭୂଷଣ ପିନ୍ଧି, ଗୋପ ଓ ଗୋପୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ, ସମସ୍ତେ ପୀତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ, ସେ ସର୍ବୋପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ହଟାତ୍ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲା, ଶିଶୁ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ। ସେ ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦିବା ସମୟରେ, ଆକାଶରୁ ଏକ ଦିବ୍ୟ ସ୍ୱର ଶୁଣିଲେ—"ଏହି ଦେବମୂର୍ତ୍ତି ଏକଥର ଦେଖାଯାଇଥିଲା, ଏବେ ଆଉ ଦେଖିପାରିବୁ ନାହିଁ।" ଏହି ଦେବମୂର୍ତ୍ତି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେବା ପରେ, ଏକ ନୂତନ ଦିବ୍ୟ ଦେହ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା। ଏହି ସ୍ୱର ଶୁଣି, ଶିଶୁ ଶାନ୍ତି ଓ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇ ଚୁପ୍ଚାପ ରହିଲେ।