ଏକ ଉତ୍ତମ ନାରୀ, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଘରେ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ସେଠାରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ନାରୀମାନେ ଏହି ଶୁଭ ପୁଅକୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ପୁଅ ରୂପରେ କାମଦେବା ପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଥିଲେ; ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଚାନ୍ଦ ପେକା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିଲା। ତାଙ୍କର ହାତ ଓ ପା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷଣୀୟ, ଗାଲ ମଧୁର ଓ ଦୃଶ୍ୟରେ ମନକୁ ହରି ଦେଇଥିଲା। ତାଙ୍କର ଦୁଇହାତ ଚଞ୍ଚଳ ଥିଲା, ତାଙ୍କର ଅଂଶୁ ଦେଖି ସେ ମା’ଙ୍କ ଷ୍ଟନ୍ ପାଇଁ କାନ୍ଦୁଥିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ସେ ନାରୀ ଓ ପୁଅକୁ ନିଜ ଶିଶୁ ଭଳି ଜତନ କରିଥିଲେ। ସୌତି କହିଲେ—ସେ ପୁଅ ପୂର୍ବଜନ୍ମ ସ୍ମରଣ କରୁଥିଲେ, ଜ୍ଞାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ, ଏବଂ ପୂର୍ବ ମନ୍ତ୍ର ମନେ ରଖୁଥିଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଯଶ, ନାମ ଓ ଗୁଣ ସଦା ଗାଉଯାଉଛି। ଯେଉଁଠି କୃଷ୍ଣ ସଂପୃକ୍ତ ଶ୍ଲୋକ ଶୁଣିଯାଉଛି, ସେଠି ସେ ପୁଅର ଶରୀର ଧୂଳିରେ ମୁଡ଼ିଯାଉଛି, ଧୂଳି ଅପର୍ଣ୍ଣ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ। ଯଦି କୌଣସି ମା ପୁଅକୁ ଖାଇବାକୁ ଡାକିଥାଏ, ତାହାକୁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବାକୁ ଶୌନକ ଅନୁରୋଧ କଲେ। ସୌତି କହିଲେ—ଜନ୍ମ ସମୟରେ ମା’ ଜଳ ଦେଇନଥିଲେ, ଏହି କାରଣରୁ ସେ 'ନାରଦ' ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲେ। ସେ ଜଳ ଓ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥିଲେ, ଏବଂ ସେ ପୁଅ ଅନ୍ୟ ପୁଅମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ଦେଇଥିଲେ। ନାରଦଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଏହି ପୁଅ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ଶୌନକ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—ନାରଦ ନାମ କେମିତି ଶୁଭ ହେଲା? ସୌତି କହିଲେ—ସେ ପୁଅକୁ କଶ୍ୟପଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ, ଏହି କାରଣରୁ ନାରଦ ନାମ ହେଲା। ଶୌନକ ଅପେକ୍ଷା କଲେ—ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁଅ, ଶୂଦ୍ର ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଇ କିପରି ନାରଦ ନାମ ହେଲା? ସୌତି କହିଲେ—ସେ ତାଙ୍କର କଣ୍ଠକୁ ଜଳ ଦେଇଥିଲେ, ଏହି କାରଣରୁ ନାରଦ ଭାବରେ ସ୍ମରଣ ହେଲେ। ଏହାପରେ ନାରଦଙ୍କ କଣ୍ଠରୁ ଏକ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲା। ଏବେ ଏହି ପୁଅର ଶିଶୁବାସ୍ଥାର କଥା ଆପଣ ମନୋୟୋଗରେ ଶୁଣନ୍ତୁ। ଗୋପିକା ପୁଅ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଘରେ ଦିନକୁ ଦିନ ବଢିବାରେ ଲାଗିଲେ। ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଅନ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଘରକୁ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ ଆସିଥିଲେ, ମଧ୍ୟାହ୍ନ ବେଳର ଗ୍ରୀଷ୍ମ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ନେଇ ଆସିଥିଲେ। ସମୟ ଅନୁସାରେ ଚାରିଜଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷି ଫଳ ଓ କନ୍ଦ ଦେଇଲେ। ଚତୁର୍ଥ ଋଷି ସହର୍ଷରେ ଏହି ପୁଅକୁ କୃଷ୍ଣ ମନ୍ତ୍ର ଦେଇଲେ। ଏକ ଦିନ, ଏହି ପୁଅର ମା ରାତିରେ ପଥରେ ଚାଲୁଥିବା ବେଳେ, ସେ ତୁରନ୍ତ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ବସି ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଚାଲିଗଲେ। ପ୍ରଭାତେ, ପୁଅ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସହିତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଘର ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ପୁଅକୁ ଛାଡ଼ି ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଫେରିଗଲେ। ସେଠି, ନିସ୍ନାନ କରି ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଦିଆ ବିଷ୍ଣୁ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ଏବଂ ଏକ ବଡ଼ ଭୟାନକ ଜଙ୍ଗଲରେ, ଏକ ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ବୃକ୍ଷ ତଳେ ବସିଲେ। ଶୌନକ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ଦିଆ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଧନ ଅପନେ କହିବାକୁ ଉଚିତ। ସୌତି କହିଲେ—ଏହି ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ, ବେଦରେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ ୨୨ ଅକ୍ଷରର ମନ୍ତ୍ର, ବ୍ରହ୍ମା ଭକ୍ତିରେ ବୁଦ୍ଧିମାନ କୁମାରକୁ ଦେଇଥିଲେ—“ଓଁ, ଶ୍ରୀ, ରସମଣ୍ଡଳ ନାଥଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।” ଏହି ମହାସ୍ତୁତି ଏବଂ ପୂର୍ବ ଉଲ୍ଲିଖିତ ରକ୍ଷା କବଚ, ଦଶ ଲକ୍ଷ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିବା ଜ୍ୱଳମାନ ଆଲୋକ ଚକ୍ରରେ ରୂପ ରହିଛି। ବୈଷ୍ଣବମାନେ ଏହି ରୂପକୁ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଚିତ୍ତରେ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି। ଏହି ରୂପ ନବ ପରିବା ମେଘ ପରି, ଚକ୍ଷୁ ପ୍ରଶ୍ନ ଶରତ ପଦ୍ମ ପରି।