ଏକ ସମୟର କଥା, ମହାନ ରାଜା ଏକ ସତ୍ପୁରୁଷ ଭାବେ ଅପାର ଦାନ କରିଥିଲେ। ସେ ଏକ ଲକ୍ଷ ପକ୍ଷୀ—ପରାବତ ଏବଂ ଏକ ଶତ ପଖାଳି ପକ୍ଷୀ ଦାନ କଲେ। ଏହା ସହିତ, ସେ ହଜାରଟି ଗ୍ରାମ ଏବଂ ଶତ ଶତ ସହର ଦାନ କଲେ। ଏହି ଦାନର ସୀମା କେବଳ ଏଉଁଠି ନ ଥିଲା; ସେ ଏକ ଶତ କୋଟି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମୁଦ୍ରା ଏବଂ ହଜାରଟି ମହାମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନ ଦାନ କଲେ। ସେ ଅସଂଖ୍ୟ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପାତ୍ର ଏବଂ ଭୂଷଣ ମଧ୍ୟ ଦାନ କରିଦେଲେ। ଏହି ପ୍ରକାର ସମସ୍ତ ଧନ, ରାଜ୍ୟ ଓ ସମ୍ପତ୍ତି ଦାନ କରି, ରାଜା ହୃଦୟରେ ବାହ୍ୟ ଓ ଅନ୍ତରେ ହରିଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ଆନନ୍ଦ ଉପରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରି, ଗୋପାଳକ ଭାବେ ତାଙ୍କର ମନ ତୃପ୍ତି ପାଇଁ ବଦରୀକାଶ୍ରମକୁ ଯାଇଥିଲେ। ଶୁଭ୍ର ଗଙ୍ଗା ତଟରେ ସେ ଏକ ମାସ ଧରି ତପସ୍ୟା କଲେ। ତା'ପରେ ବୈଦୁର୍ୟମଣି ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଦିବ୍ୟ ରଥ ଉପରେ ବେସି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ କୃପାରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ। ସେଠାରେ ହରିଙ୍କର ଚରଣସେବା ଲାଭ କରି, ହରିଙ୍କର ଦାସ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ପତି ବିଦାୟ ନେବା ସମୟରେ କଳାବତୀ ଭାରି କ୍ଷୁବ୍ଧ ହୋଇ କାନ୍ଦିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କୁ "ମା" ବୋଲି କହି, ଆନନ୍ଦରେ ନେଇଗଲେ। ସେ ଧର୍ମପରାୟଣା ନାରୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଘରେ ଏକ ଉତ୍ତମ ପୁଅଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ଏହି ଶିଶୁ ଜନ୍ମ ସମୟରେ ସମସ୍ତ ନାରୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ୟ ହେଲେ। ସେ ଶିଶୁ କାମଦେବ ଠାରୁ ଅଧିକ ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ର ଠାରୁ ଅଧିକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମୁହଁ ଥିଲା। ତାଙ୍କର ହାତ ଓ ପାଉଁ ଆକର୍ଷକ, ଗାଲ ମନୋହର, ଦେଖିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲା। ଶିଶୁ ତାଙ୍କର ଦୁଇ ହାତ ଆନନ୍ଦରେ ନଡ଼େଇ, ମାଆଙ୍କର ଦୁଧ ପାଇଁ କାନ୍ଦୁଥିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ସେ ନାରୀ ଓ ତାଙ୍କର ପୁଅକୁ ନିଜ ସନ୍ତାନ ଭାବେ ଦେଖି, ଚିରକାଳ ଦୟା କରିଥିଲେ। ଏହି ଶିଶୁ ପୂର୍ବଜନ୍ମ ଜ୍ଞାନ ସମ୍ପନ୍ନ ଥିଲେ, ସେ ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର ମନ୍ତ୍ରମାନ୍ତ୍ରାଦି ସ୍ମରଣ କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ମନେ ସଦା କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଗୁଣ, ନାମ ଓ ମହିମା ଗାନ ହେଉଥିଲା। ଯେଉଁଠି କୃଷ୍ଣ ସଂପୃକ୍ତ ଶ୍ଲୋକ ଶୁଣାଯାଏ, ସେଠି ସେ ଶିଶୁ ପୂରା ଶରୀର ଧୂଳିରେ ଢାକି ନେଉଥିଲେ ଓ ଧୂଳିକୁ ଅର୍ପଣ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିଲେ। ଯଦି ଏକ ମାଆ ତାଙ୍କୁ ଖାଇବାକୁ ଡାକୁଥିଲେ, ତେବେ ଏହି ନାମର ଅର୍ଥ ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଲା। ଶୌନକ ମୁନି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—ଏହି ନାମର ଅର୍ଥ କି? ସୌତି କହିଲେ—ଜନ୍ମ ସମୟରେ ମାଆ ଜଳ ଦେଇନଥିଲେ, ଏହି କାରଣରୁ ତାଙ୍କୁ 'ନାରଦ' ବୋଲାଯାଏ। ସେ ଜଳ ଓ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥିଲେ, ଏହି ଶିଶୁ ଅନ୍ୟ ଶିଶୁମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦେଇଥିଲେ। କେବଳ ନାରଦଙ୍କ ଶକ୍ତିରୁ ଏହି ଶିଶୁର ଜନ୍ମ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ନାମ 'ନାରଦ' କିପରି ହେଲା ତାହା ଶୌନକ ପୁନି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ସୌତି କହିଲେ—ସେ କଶ୍ୟପଙ୍କୁ ପୁଅ ଦେଇଥିଲେ, ଏହି କାରଣରୁ ତାଙ୍କୁ 'ନାରଦ' କୁହାଯାଏ। ଆଉ ଏକ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତରରେ ସୌତି କହିଲେ—ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ, ଶୂଦ୍ର ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ହେଲେ ମଧ୍ୟ କିପରି 'ନାରଦ' ବୋଲାଯାଏ? କାରଣ, ସେ ତାଙ୍କର କଣ୍ଠକୁ ଜଳ ଦେଇଥିଲେ, ଏହି କାରଣରୁ ସେ 'ନାରଦ' ଭାବରେ ସ୍ମରଣ କରାଯାନ୍ତି। ପରେ, ନାରଦଙ୍କ କଣ୍ଠରୁ ଏକ ଶିଶୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଏବେ ଏହି ଶିଶୁର ଶିଶୁକାଳର କଥା ଶୁଣ। ସେ ଗୋପିକା ପୁଅ ଦିନକୁ ଦିନ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଘରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲେ। ଏହି ସମୟରେ କିଛି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଲୁଚିଚୁପି ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଦିନର ମଧ୍ୟାନ୍ହ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ନେଇ ଆସିଥିଲେ। ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ଚାରିଜଣ ପ୍ରମୁଖ ଋଷି ଫଳ ଓ କନ୍ଦ ନେଇ ଆସିଥିଲେ। ଚତୁର୍ଥ ଋଷି ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣମନ୍ତ୍ର ଦେଲେ। ଏକ ଦିନ, ଶିଶୁର ମାଆ ରାତିରେ ରାସ୍ତାରେ ଚାଲୁଥିବା ବେଳେ, ସେ ଧର୍ମପରାୟଣା ନାରୀ ତୁରନ୍ତ ଦିବ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁ ରଥରେ ବସି ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଚଲିଗଲେ। ପ୍ରଭାତେ, ଶିଶୁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ସହିତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଘର ଛାଡ଼ି ଚଲିଗଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଏହି ଶିଶୁକୁ ଛାଡ଼ି, ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ପୁନି ଫେରିଗଲେ।