ବ୍ରହ୍ମୱୈବର୍ତ୍ତ ପୁରାଣରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଛି—ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରଚିତ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କବିତା, ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ହୃଦୟରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। କୃଷ୍ଣ ସମସ୍ତ ଜୀବ ଓ କୃତ୍ୟର ସାକ୍ଷୀ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜାଣିଥିବା, ଧର୍ମର ଜ୍ଞାନରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେଉଁଠି ଧର୍ମ ନିଜେ, ଧର୍ମରେ ନିଶ୍ଛଳ ଓ ଧର୍ମଦାତା। ଏହି ପରମ ଧର୍ମରୂପ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଧର୍ମ ଶିର ନମାଇ ଭୂମିରେ ଶୟନ କଲେ। ଧର୍ମ କହିଲେ: "କୃଷ୍ଣ! ବିଷ୍ଣୁ! ଭଗବାନ୍ ଭାସୁଦେବ! ପରମାତ୍ମା! ଗୋପମାନଙ୍କ ନାୟକ, ଗୋପୀମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ଗୋମାତାଙ୍କ ରକ୍ଷକ, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ଧାମ। ତୁମେ ଗୋମାତା, ଗୋପ, ଓ ଗୋପୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ଥିତ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା ପରମ ପୁରୁଷ।" ଏହିପରି କହି, ଧର୍ମ ମଣିମଞ୍ଚରୁ ଉଠି ନିଜ ମୁଖରୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ୨୪ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଲେ। ମୃତ୍ୟୁବେଳେ ଯେଉଁଠି ହରିନାମ ଉଚ୍ଚାରିତ ହୁଏ, ସେଠି ନିଶ୍ଚୟ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ମିଳେ। ଧର୍ମ ସଦା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରେ, ଅଧର୍ମରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆସକ୍ତି ନାହିଁ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ସମସ୍ତ ପାପ ଭୟରେ ପଳାଇଯାଏ। ଏଭଳି ଧର୍ମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି ହେବା ପରେ, ଧର୍ମଙ୍କ ବାମପାଖରେ ଏକ କନ୍ୟା ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ସେ ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରୁ ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ଶୋଭା ଦଶ ମିଳି ଚନ୍ଦ୍ରର ପ୍ରଭା ସମାନ, ଶରଦ ରାତିର ଖିଳିଥିବା ପଦ୍ମପରି ତାଙ୍କ ନୟନ, ମୃଦୁ ହସ, ଶୁଭ୍ର ଦନ୍ତ, ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ, ସମସ୍ତ ସୁନ୍ଦରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେ ସବୁଠୁ ଅତିଶୟ ସୁନ୍ଦରୀ। ସେ ବାଣୀ ଦେବୀ, କବିମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଦେବୀ। ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଉଭୟ ହୋଇ, ସେ ଆନନ୍ଦରେ ଗୀତ ଗାଇଲେ। ସେ ପ୍ରତ୍ୟେକ କଳ୍ପ ଓ ଯୁଗର କୃଷ୍ଣଙ୍କ କୃତ୍ୟ ଗାଇଲେ। ସରସ୍ୱତୀ କହିଲେ: "ମଣିମଞ୍ଚରେ ବସିଥିବା, ମଣିମୟ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ, ତିନି ରାସ ନୃତ୍ୟର ନାୟକ, ରାସ ରାନୀଙ୍କ ପ୍ରଭୁ। ରାସ ନୃତ୍ୟରେ କ୍ଳାନ୍ତ ହୋଇ, ରାସର ଆନନ୍ଦରେ ଲୀନ।" ଏପରି କହି, ସେ ଅନନ୍ଦିତ ମୁହଁରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ ଓ ତାହାଠାରେ ବସି ରହିଲେ। ଯିଏ ଏହି ବାଣୀ ରଚିତ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସ୍ତୁତି ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳେ ପଢ଼ିଥାଏ, ତାଙ୍କୁ ଶୁଭ ଫଳ ମିଳେ। ଏହି ସମୟରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମନରୁ ଏହି ସ୍ତୁତି ଉଦ୍ଭବ ହେଲା। ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିବା, ହସୁଥିବା, ସଦା ଯୁବତୀ, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ୱର୍ଗ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଓ ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ରାଜ୍ୟ ଶ୍ରୀ ଭାବେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସେ ହରିଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ କଲେ। ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ କହିଲେ: "ମୁଁ ସତ୍ୟର ଆଧାର, ସତ୍ୟବିଦ୍, ଓ ସତ୍ୟର ମୂଳ ଭାବରେ ଥିବା ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ।" ଏହିପରି କହି, ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ସେ ସୁବିଧାଜନକ ଆସନରେ ବସିଲେ। ପରେ, ସେ ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ମନରୁ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ରୂପ ପିଘଲିଥିବା ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପରି, ଦଶ ମିଳି ସୂର୍ଯ୍ୟର ପ୍ରଭା ସମାନ। ସେ ଲାଲ ଅମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିବା, ମଣିମୟ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ। ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ ଦେବତା କୃଷ୍ଣ ନିଜେ। ସେଇ ଚରମ ଜଗତ୍ଜନନୀ, ତାଙ୍କ ନିଜ ଶକ୍ତିର ମୂର୍ତ୍ତି। ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା, ପଦ୍ମ, ଅକ୍ଷମାଳା, କମଣ୍ଡଳୁ, ନାରାୟଣାସ୍ତ୍ର, ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର, ରୁଦ୍ରାସ୍ତ୍ର, ପଶୁପତିଆସ୍ତ୍ର—ଏହା ସବୁ ନେଇ, ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ କରି, ଆନନ୍ଦରେ ସ୍ତୁତି କଲେ। ପ୍ରକୃତି କହିଲେ: "ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିରେ ଯୁକ୍ତ ଏହି ବିଶ୍ୱ ମୋ ଦ୍ୱାରା ଅବସ୍ଥିତ, ଶକ୍ତିରେ ବ୍ୟାପ୍ତ। ତୁମେ ଏହାକୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଛ, ଏହା ସ୍ୱାଧୀନ ନୁହେଁ; କେବଳ ତୁମେ ଜଗତର ପ୍ରଭୁ। ସୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ତୁମେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସଂହାର ପାଇଁ ତୁମେ ନାଶକ, ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଏକ ଚକ୍ଷୁପ୍ରକ୍ଷେପରେ ସଂହାର ହୋଇଯାଏ। ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମର ଅପାର ଶକ୍ତିକୁ କିଏ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବ?" ଏଭଳି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ ଆଲୋକରେ ଏକ ଏକ କ୍ରମରେ ଧର୍ମ, ବାଣୀ, ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ପ୍ରକୃତି ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ନିଜ ନିଜ ଗୁଣ ଓ କୃତ୍ୟରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ମହିମା ଗାଇଲେ।