ଏହି ସ୍ତୋତ୍ରରେ ଶିବଙ୍କ ରୂପ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହୋଇଛି। ତାଙ୍କର ଦେହ ହିମ, ଚନ୍ଦନ, ମଲ୍ଲିକା ଫୁଲ, ଚନ୍ଦ୍ରମା, କମଳ ଏବଂ ପଦ୍ମ ଫୁଲ ପରି ଧଳା ଏବଂ ଶୁଭ୍ର। ସେ ନିଜେ ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ବିଭିନ୍ନ ବସ୍ତୁ ଅନୁଯାୟୀ ତାଙ୍କର ଆକୃତି ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୁଏ। କେବଳ ପବନ ରୂପେ ନୁହେଁ, ସେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ରୂପେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରକଟିତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହି ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରଭୁ ଭକ୍ତଙ୍କର ପ୍ରାଣ, ଭକ୍ତି ଥିଲେ ତାଙ୍କୁ କୃପା କରିବାକୁ ସଦା ପ୍ରସ୍ତୁତ। ସେ ଅସୀମ, ଅବାରିତ, ଯାହାକୁ କଥା କିମ୍ବା ମନ ଧରିପାରିବେନି। ତାଙ୍କର ହାତରେ ତ୍ରିଶୂଳ ଓ ଶୂଳ ରହିଛି, ସେ ହସୁଛନ୍ତି ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଶୋଭା ପାଉଛି। ଏହି ରାଜା ଷ୍ଟୋତ୍ରକୁ ବାଣ ନାମକ ଏକ ସ୍ୱୟଂନିୟନ୍ତ୍ରିତ ମହାପୁରୁଷ ପ୍ରତିଦିନ ପାଠ କରୁଥିଲେ। ଏହି ସ୍ତୋତ୍ରକୁ ପୂର୍ବରୁ ବସିଷ୍ଠ ମୁନି ଏକ ଗନ୍ଧର୍ବଙ୍କୁ ଦାନ କରିଥିଲେ। ଯେ କେହି ଭକ୍ତି ସହିତ ଏହି ମହାଗୁଣବାନ୍ ବନ୍ଧନରହିତ ଷ୍ଟୋତ୍ର ପାଠ କରିବେ, ସେ ଅନେକ ଫଳ ଲାଭ କରିପାରିବେ। ଯେଉଁ ଲୋକଙ୍କ ପୁଅ ନାହିଁ, ସେ ଏହି ଷ୍ଟୋତ୍ର ଏକ ବର୍ଷ ଶ୍ରବଣ କଲେ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ସନ୍ତାନ ପାଇବେ। ଯେଉଁମାନେ କୁଷ୍ଠ ରୋଗ କିମ୍ବା ଭୟଙ୍କର ବେଦନାରେ ପୀଡ଼ିତ, ସେମାନେ ଏହା ଏକ ବର୍ଷ ଶୁଣିଲେ ସୁସ୍ଥ ହେବେ। ଯେଉଁଠି ଲୋକ ଦଣ୍ଡିତ ହୋଇ କାରାଗାରରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଷ୍ଟୋତ୍ର ଶ୍ରବଣ କଲେ ମନରେ ସନ୍ତୋଷ ଆସିବ ନାହିଁ। ଯେଉଁ ରାଜା ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ହରାଇଛନ୍ତି, ସେ ଏକ ମାସ ଭକ୍ତି ସହିତ ଶ୍ରବଣ କଲେ ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ପୁନଃ ପାଇବେ। ଯେଉଁ ଭକ୍ତ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଏହି ଷ୍ଟୋତ୍ର ଏକ ବର୍ଷ ଶୁଣିବେ, କ୍ଷୟ ରୋଗ ମୁକ୍ତ ହେବେ। ଯେଉଁ ଲୋକ ନିୟମିତ ଭାବେ ଏହି ରାଜା ଷ୍ଟୋତ୍ର ଶ୍ରବଣ କରିବେ, ସେମାନେ କେବେ ଆତ୍ମୀୟ ବିୟୋଗ ଭୋଗିବେ ନାହିଁ। ଯେଉଁ ନିୟମିତ ଓ ଭକ୍ତିଶୀଳ ଲୋକ ଏକ ମାସ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଏହି ଷ୍ଟୋତ୍ର ଶୁଣିବେ, ସେମାନେ ମହାମୂଢ଼ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଜ୍ଞାନୀ ହେବେ। ଯେଉଁ ଲୋକ କର୍ମଦୁଃଖ କିମ୍ବା ଦରିଦ୍ରତାରେ ପୀଡ଼ିତ, ଏକ ମାସ ଭକ୍ତି ସହିତ ଶ୍ରବଣ କଲେ, ସେମାନେ ଏହି ଜଗତରେ ସୁଖ ଭୋଗ କରିବେ ଓ ଦୁର୍ଲଭ କୀର୍ତ୍ତି ଲାଭ କରିବେ। ଶେଷରେ, ସେ ଉଚ୍ଚ ଗଣର ଉପସ୍ଥିତି ହେବେ ଓ ଶଙ୍କରଙ୍କ ସେବା କରିବେ। ଏହିପରେ, ସୂତ ମୁନି କହିଲେ—ସେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ ଏକାନ୍ତ ଅରଣ୍ୟରେ ଅବଶିଷ୍ଟ ସମୟ କାଟିଲେ। ଗନ୍ଧର୍ବ ରାଜା ତାଙ୍କ ପୁଅ, ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ ଆନନ୍ଦ କରିଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟକୁ କୁବେରଙ୍କ ନିବାସ ପରି ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ। ସମୟ ଅନୁସାରେ, ଗଙ୍ଗା ତଟର ମନୋହର ସ୍ଥାନରେ, ଶିବଙ୍କ ଭକ୍ତ ଓ ପୁଅଙ୍କର ବିଷ୍ଣୁ ସେବା ଦ୍ୱାରା ଶିବଙ୍କ କୃପା ଲାଗି, ଉପବର୍ହଣ ନାମକ ଗନ୍ଧର୍ବ ତାଙ୍କ ପିତାମାତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶାପ ଦ୍ୱାରା, ଶେଷରେ ସେ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କଲେ। ମାଳାବତୀ ପୁଷ୍କର କ୍ଷେତ୍ରର ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ପରେ, ମନୁବଂଶଜ ଶୃଞ୍ଜୟଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ଗର୍ଭରେ ଉପବର୍ହଣ ଗନ୍ଧର୍ବ ପୁନଃ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ସେ ମୋର ସ୍ୱାମୀ ହେଲେ। ତାହାପରେ ଶୌନକ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—ସେ କେମିତି ଜନ୍ମ ନେଲେ? ଦୟାକରି ଆମକୁ କହନ୍ତୁ। ବ୍ୟାସପୁତ୍ର ସୂତ କହିଲେ—ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ କଳାବତୀ ସନ୍ତାନହୀନ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସ୍ୱାମୀଭକ୍ତି ଥିଲେ। ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଦୋଷରେ ସେ ବନ୍ଧ୍ୟା ଥିଲେ, ଏବଂ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଆଜ୍ଞାନୁସାରେ ସମୟ ଅନ୍ତେ ସେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ। ସେ ଏମିତି ବ୍ରହ୍ମତେଜସ୍ୱୀ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ, ଯାହା ଗ୍ରୀଷ୍ମ ମାସର ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦ୍ୱିପ୍ରଭା। ଧ୍ୟାନ ଶେଷରେ, ସେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଭକ୍ତିରେ ଏକାଗ୍ର ଥିବା ମୁନି ଦେଖିଲେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ନାରୀ, ଯାହାର ଚମ୍ପକ ଫୁଲ ଭଳି ଚାମରା ଏବଂ ଶରତ କମଳ ଭଳି ଚକ୍ଷୁ। ତାଙ୍କର ପ୍ରସ୍ଥ ଓ ନିତମ୍ଭ ଭରିଥିଲା, ତାଙ୍କର ଉରୁ ଓ ସ୍ତନ ଭରିଥିଲା। ସେ ଏକ ମୁନି ରୂପ ଧାରଣ କରି ମଦନବାଣରେ ପୀଡ଼ିତ ହେଇଥିଲେ, ଫୋଟା ସିନ୍ଧୁର ଲଗାଇଥିଲେ ଏବଂ ଚକଚକେ କାଜଳରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ।