ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଭୟଭୀତ ଲୋକ ଭୟରୁ ମୁକ୍ତି ପାଉଥିବେ, ଧନ ହରାଇଥିବା ଲୋକ ତାଙ୍କର ଧନ ପୁନଃ ପାଇଥିବେ, ଅଗ୍ନିରେ ଦଗ୍ଧ ହୋଇଥିବା ଲୋକ ଉଦ୍ଧାର ହୋଇଯିବେ, ଏବଂ ସାଗରରେ ଡୁବିଯାଇଥିବା ଲୋକ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରିଥିବେ, ଏମିତି ଅପୂର୍ବ କୃପାର ଉଦାହରଣ ମିଳେ। ଏହି ସମୟରେ, ସୌତି କହିଲେ—ସେ ତାଙ୍କର ପତିଙ୍କ ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ସେ ସମୟୋଚିତ ଭାବେ ତାଙ୍କର ପତିଙ୍କୁ ସେବା କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ପୂର୍ବକ ପୂଜା କରିଥିଲେ। ସେ ଚିରଞ୍ଜୀବୀ ପରମ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଶ୍ରୀସ୍ତୁତି, ପୂଜା, ରକ୍ଷା କବଚ ଏବଂ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଉପାସନା କରିଥିଲେ। ଏହି ମହା ମନ୍ତ୍ର, ଷ୍ଟୁତି ଏବଂ ରିତିବିଧିଗୁଡ଼ିକ ଏକଦା ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିଲା। କିନ୍ତୁ ସମୟ କ୍ରମେ ଏହି ଷ୍ଟୁତି ଏବଂ କବଚ ଭୁଲିଯାଇଯାଇଥିଲା, ତଥାପି କୃପାମୟ ବସିଷ୍ଠ ପୁନଃ ଏହାକୁ ସ୍ମରଣ କରାଇଥିଲେ। ସେ ଏଭଳି ରାଜ୍ୟ ପାଳନ କରିଥିଲେ, ଯାହା କୁବେରଙ୍କ ନିବାସ ପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଥିଲା। ବିଭିନ୍ନ ରୂପର ନାରୀମାନେ ଏଠାରେ ଆସିଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ। ଏହିପରି ଚମତ୍କାର ଦେଖି, ଶୌନକ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ସେ ଦୁଇଜଣ ଦତ୍ତଙ୍କୁ ବିଶେଷ କିଛି ଦେଇଥିଲେ; ଏହି କଥା ଆପଣ ଅବଶ୍ୟ କହିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।” ଶୌନକ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ: “ଦ୍ୱାଦଶାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଏବଂ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀଙ୍କ ରକ୍ଷା କବଚ—ସେମାନେ କ’ଣ ଦେଇଥିଲେ, ମୁଁ ଶୁଣିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକ।” ତେଣୁ ସୌତି କହିଲେ: “ଏହି ମହା ଷ୍ଟୁତି, ମନ୍ତ୍ର ଏବଂ କବଚ ଯାହା ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଏବେ ଶୁଣ। ‘ଓଁ, ରାସମଣ୍ଡଳେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ସ୍ୱାହା।’” ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, ବ୍ରହ୍ମା, ପୁଷ୍କର ତୀରେ କୁମାରଙ୍କୁ ଏହି ହରି ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ମନ୍ତ୍ର ଦେଇଥିଲେ। ବେଦରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ଯେଉଁ ବିଷ୍ଣୁଧ୍ୟାନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ଏବଂ ଶାଶ୍ୱତ, ତାହା ଏଠି ବର୍ଣ୍ଣିତ। ଏହି ଗୁପ୍ତ ରକ୍ଷା କବଚ ସୌତି ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ମୁଖରୁ ଶୁଣିଥିଲେ। ଗୋଲୋକର ରାସମଣ୍ଡଳରେ ବ୍ରହ୍ମା ଏହି ମନ୍ତ୍ର ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ। ତେଠାରେ ବ୍ରହ୍ମା କହିଥିଲେ: “ହେ ପ୍ରଭୁ, କୃପାବଶତଃ ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡପାବନଙ୍କୁ, ମୋତେ, ମହେଶଙ୍କୁ, ଧର୍ମଙ୍କୁ ଏବଂ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଏହି ଗୁପ୍ତ ଉପଦେଶ ଦିଅ। ହେ ଭକ୍ତବତ୍ସଳ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: ‘ମୁଁ ତୁମକୁ ସେଇ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗୁପ୍ତ ଏବଂ ଦୁର୍ଲଭ ଜ୍ଞାନ ଦେବି। ଏହି ମନ୍ତ୍ର କେବଳ ଯୋଗ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଅ; ଏହା ମୋ ପ୍ରାଣ ସମାନ ପ୍ରିୟ। ଏହା ଧାରଣ କରି, ତୁମେ ତିନି ଲୋକର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ହେଉ। ହେ ଧର୍ମ, ଏହା ଧାରଣ କରି କର୍ମର ସାକ୍ଷୀ ହେଉ। ହରି ନିଜେ ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଏବଂ ଏହି କବଚର ପବିତ୍ରକର୍ତ୍ତା। ଏହା ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଏବଂ ମୋକ୍ଷରେ ବ୍ୟବହୃତ ହୁଏ। ଯେଉଁଠାରେ ଏହି ସିଦ୍ଧ କବଚ ଅଛି, ସେ ମୋତେ ସମାନ ହୁଏ। ପ୍ରଣବ ମନ୍ତ୍ର ମୋ ମୁଣ୍ଡକୁ ରକ୍ଷା କରୁ, ରାମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। କୃଷ୍ଣ ମୋ କାନକୁ, ହରି ମୋ ପ୍ରାଣକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ‘ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣାୟ ସ୍ୱାହା’ ଏହି ଷଡଅକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ମୋ କଣ୍ଠକୁ, ‘ନମୋ ଗୋପାଙ୍ଗନେଶାୟ’ ଏହି ଅଷ୍ଟାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ମୋ କନ୍ଧକୁ ରକ୍ଷା କରୁ। ‘ଓଁ, ରାସମଣ୍ଡଳେଶ୍ୱରାୟ ନମଃ, ସ୍ୱାହା।’ ‘ଐଁ କୃଷ୍ଣାୟ ସ୍ୱାହା’ ଦ୍ୱିତୀୟ କାନକୁ ସଦା ରକ୍ଷା କରୁ। ‘ଓଁ ହରୟେ ନମଃ’ ମୋ ପୃଷ୍ଠ ଓ ପାଦକୁ ରକ୍ଷା କରୁ। ପୂର୍ବଦିଗରେ କୃଷ୍ଣ, ଆଗ୍ନେୟରେ ମାଧବ, ପଶ୍ଚିମରେ ଗୋବିନ୍ଦ, ବାୟବ୍ୟରେ ରାଧିକେଶ୍ୱର ମୋତେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ସର୍ବଦା ସର୍ବତ୍ର ପରମ ନାରାୟଣ ମୋତେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ଏହି କବଚ ମୋ ପ୍ରାଣ ସମାନ ଦାନ କରିଛି; ଏହି କବଚ ଧାରଣ କରି, ଅନ୍ୟେ ତାହାର ଅନ୍ଶମାତ୍ର ପ୍ରାପ୍ତିର ଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି।’ ‘ଗୁରୁଙ୍କୁ ବସ୍ତ୍ର, ଗହନା ଏବଂ ଚନ୍ଦନ ଦ୍ୱାରା ଯଥାଯଥ ଭାବେ ପୂଜା କରି, ଏହି ରକ୍ଷା କବଚର କୃପାରେ ଜୀବନ କାଳରେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରିଯାଏ।’ ଏପରି ଭାବେ, ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଗନ୍ଧର୍ବଙ୍କୁ ଯେଉଁ ମନ୍ତ୍ର ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ଯେଉଁ ମନ୍ତ୍ର ମନୁଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ତାହା ଏହି କଥାରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ।