ସେ ଏକ ନୂତନ ବର୍ଷା ମେଘ ଭଳି ଗାଢ଼ କଳା, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଶରତ୍କାଳୀନ ପଦ୍ମ ଫୁଲର ଭଳି ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର। ତାଙ୍କର ରୂପ ଏମିତି ମନୋହର ଯେ, ଅନେକ କାମଦେବ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ସୌନ୍ଦର୍ୟକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବେ ନାହିଁ; ସେ ଲୀଳାମୟ ଆକର୍ଷଣର ମୂର୍ତ୍ତି, ଦେଖିଲେ ସମସ୍ତଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ମୋହିତ କରନ୍ତି। ତାଙ୍କର ଦୁଇଟି ହାତ ଅଛି, ଏକ ହାତରେ ମୁରଳୀ ଧରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ତାଙ୍କ ପିନ୍ଧା ହଳଦିଆ ପିତାମ୍ବର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭାଦାୟକ। ବେଳେବେଳେ ସେ ଏକାନ୍ତ ଅରଣ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଗୋପୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥାଆନ୍ତି, ଅନ୍ୟ ସମୟରେ ଗୋପବେଶ ଧରି, ଗୋପପୁଅମାନେ ସହିତ ରହନ୍ତି। ଏମିତି ତିନି ଚାରିଦିଗରେ ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣ ଗୋଧନକୁ ସେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଏବଂ ଶିଶୁ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଖେଳନ୍ତି। ତାଙ୍କର ମୁରଳୀ ଲାଗି ଗୋପୀମାନେ ମୋହିତ ହୁଅନ୍ତି; ଏହି ମାଧୁର୍ୟ ତାଙ୍କର ଅପୂର୍ବ ଲୀଳା। ସେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କର ପ୍ରିୟ, ଚାରିହାତି ସେବକମାନେ ତାଙ୍କୁ ସେବନ୍ତି। ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପରେ ସେ ବିଷ୍ଣୁ ରୂପେ ପ୍ରକଟ ହୁଅନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ପଦ୍ମା ତାଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି। ସେ ନିଜ ଅଂଶରେ ଶିବ ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ମଙ୍ଗଳଦାୟକ ଶିବ ଭାବେ ପ୍ରକାଶ ପାଆନ୍ତି। ସେଉଁଠି ସେ ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ମହାକାୟ ରୂପ, ତାଙ୍କର କେଶରେ ଅନେକ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ବିଶ୍ରାମ କରେ। ସମସ୍ତ ଅବତାର ତାଙ୍କର ଅଂଶ; ସେ ଅବିନାଶୀ ମୂଳବୀଜ। ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଜୀବନ, ପରମ ଆତ୍ମା ଏବଂ ଭଗବାନ। ସେ ଅଦୃଶ୍ୟ, ଅସଙ୍ଗ, ମନ ଓ ଭାଷାର ଅଗୋଚର ତତ୍ତ୍ୱ। ସେ ପାଞ୍ଚମୁଖୀ, ଚତୁର୍ମୁଖୀ, ଗଜମୁଖୀ ଓ ଷଣ୍ମୁଖୀ ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ଯାହାଙ୍କୁ ଶ୍ରୀ ଓ ସରସ୍ୱତୀ ମଧ୍ୟ ନିର୍ବାକ ହୋଇ ପ୍ରଶଂସା କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ଏମିତି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଏଠାରେ ମୁଁ ଏକ ଦୁଃଖିନୀ ନାରୀ ଥିବାବେଳେ କିପରି ପ୍ରଶଂସା କରିପାରିବି? ଭୟରେ ଆକୁଳ ହୋଇ, ମୁଁ ସେଇ କୃପାସାଗରଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର କରେ। ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଅନୁପସ୍ଥିତିରେ, ପରମ ଆତ୍ମା ତାଙ୍କ ପାଇଁ ନିରାକାର ହୋଇଯାନ୍ତି। ସେ ଦେବମଣ୍ଡଳ ଓ ସାମ୍ନାରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ନମସ୍କାର କଲେ। ସେମାନେ ଦମ୍ପତିଙ୍କୁ ଦେଖି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ଦେବତାଙ୍କ ଦୟାରେ ସେ ସାମ୍ନାରେ ନିଜ ଜୀବନ ଫେରାଇଲେ। ଉପବର୍ହଣ ଗନ୍ଧର୍ବ ପୁନି ଗନ୍ଧର୍ବନଗରକୁ ଫେରିଗଲେ। ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଂକୁ ଦାନ ଦେଲେ ଏବଂ ସତୀ ତାଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଦେଲେ। ଏଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ମହାଉତ୍ସବ ହେଲା, ଯେଉଁଠାରେ ହରିନାମ ମାତ୍ର ମଙ୍ଗଳଧ୍ୱନି ହେଉଥିଲା। ହେ ଶୌନକ, ଏ ସବୁ ଘଟଣା ଏବଂ ସ୍ତୁତିରାଜ ସହିତ ତୁମକୁ କୁହିଦେଲି। ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ ହରିଭକ୍ତି ଓ ସେବା ପାଇଥାଏ। ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଓ ମୋକ୍ଷର ଫଳ ଲାଭ କରେ। ଯେଉଁଠି ଜଣେ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଚାହାଁନ୍ତି, ସେ ଭାର୍ଯ୍ୟା ପାଆନ୍ତି; ପୁଅ ଚାହାଁଥିଲେ, ପୁଅ ମିଳେ। ରାଜ୍ୟ ହରାଇଥିଲେ, ପୁନି ରାଜ୍ୟ ମିଳେ; ପ୍ରଜା ହରାଇଥିଲେ, ପ୍ରଜା ମିଳେ। ଭୟକୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ, ଧନ ହରାଇଥିଲେ ଧନ ଫେରେ, ଅଗ୍ନିରେ ପୁଡ଼ିଥିଲେ ଉଦ୍ଧାର ମିଳେ, ସମୁଦ୍ରେ ବୁଡ଼ିଲେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ସୌତି କହିଲେ: ସେ ନିଜ ପତିଙ୍କ ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ। ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ସେ ପତିଙ୍କୁ ସେବା କଲେ ଓ ପୂଜିଲେ। ସେ ପରମପୁରୁଷଙ୍କୁ ମହାସ୍ତୁତି, ପୂଜା, ରକ୍ଷାକବଚ ଓ ମନ୍ତ୍ର ପାଠ କଲେ। ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ଏହି ହରିପୂଜା, ସ୍ତୁତି ଓ ଅନୁଷ୍ଠାନ ବସିଷ୍ଠ ଦେଇଥିଲେ। ସ୍ତୁତି ଓ କବଚ ଭୁଲିଯାଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ବସିଷ୍ଠ, ଯିଏ କୃପାସାଗର, ସେ ଏହାକୁ ପୁନଃ ସ୍ମରଣ କରାଇଲେ। ସେ ଏଭଳି ରାଜ୍ୟ ଶାସନ କଲେ, ଯାହା କୁବେରଙ୍କ ନିବାସ ସମାନ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଥିଲା। ବିଭିନ୍ନ ମହିଳାମାନେ ଏଠାରେ ଆସିଯାଉଥିଲେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ। ଶୌନକ ପଚାରିଲେ: ସେମାନେ ଦତ୍ତକୁ କିଛି ବିଶେଷ ଦେଇଥିଲେ; ଏହା ବିଷୟରେ ଆପଣ କହିପାରିବେ। ଏହା ହେଉଛି ଦ୍ୱାଦଶାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଓ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀଙ୍କ ରକ୍ଷାକବଚ।