ମାଳାବତୀ କହିଲେ—“ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବିନା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ କେବଳ ମୃତଦେହ ଭଳି ଅସାର, ସେ ହେଉଛନ୍ତି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅଲିପ୍ତ ଏବଂ ସାକ୍ଷୀ। ସେଉଁଥିରେ ପ୍ରକୃତିର ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଛି, ସେ ସମସ୍ତର ଆଧାର, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଉପରେ ଥିବା ପରମ ପ୍ରଭୁ। ସେଠାରେ ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ସେବାରେ ନିରତ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଋଷି, ଏବଂ ମନୁମାନେ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି। ସେ ଦେବତା ରୂପୀ ଓ ଅରୂପୀ, ସ୍ୱେଚ୍ଛାଧୀନ ପରମେଶ୍ୱର; ତାଙ୍କ ସେବା ହେଉଛି ସମସ୍ତ ତପସ୍ୟାର ଫଳ, ତପସ୍ୟାର ମୂଳ, ତଥା ତପସ୍ୟାର ଫଳଦାତା। ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଧାର, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ମୂଳ ଓ ଫଳ, ତାଙ୍କ ଦେହ ସ୍ୱୟଂ-ପ୍ରଭାମୟ—ଭକ୍ତଙ୍କ ଉଦ୍ଧାର ପାଇଁ କୃପାବଶତଃ ଏହି ରୂପ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ଆଭା ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ଚକ୍ରାକାର ଆଲୋକ ବଳୟ ଭଳି, ଦଶ ମିଳିଅନ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସହିତ ଦୀପ୍ତିମାନ। ସେ ନବମେଘ ଭଳି କଳା, ତାଙ୍କ ନୟନ ଶରତ ପଦ୍ମ ଭଳି ଅତି ଶୋଭାମୟ। ଅନେକ କାମଦେବଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଯାହାର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରେ, ଲୀଳାମୟ ମାଧୁର୍ଯ୍ୟର ନିବାସ, ଦୃଷ୍ଟିକୁ ମନୋହର କରିଥିବା ଏହି ପ୍ରଭୁ ଦୁଇ ହାତରେ ବାଂଶୀ ଧରିଥିବା, ପୀତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିବା ଏବଂ ଗୋପୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଛନ୍ତି, କେବେ କେବେ ଏକାନ୍ତ ଅରଣ୍ୟରେ। କେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ଗୋପବେଶରେ ଦେଖାଯାଏ, ଗୋପବାଳକମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହନ୍ତି। ସେ ଚିଲ୍ଲା ପିଲାର ରୂପେ କାମଧେନୁମାନେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ମଧୁର ବାଂଶୀ ଧ୍ୱନିରେ ଗୋପୀମାନେ ମୋହିତ ହୋଇଯାନ୍ତି। ସେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଚାରିହାତି ସେବକମାନେ ତାଙ୍କୁ ସେବା କରନ୍ତି। ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପରେ ସେ ବିଷ୍ଣୁ ରୂପେ ପଦ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ। ଶିବଙ୍କ ରୂପ ଧାରଣ କରି ମଙ୍ଗଳଦାତା ହେବା ସହିତ, ନିଜ ଅଂଶରେ ଶିବ ଭାବରେ ପ୍ରକାଶ ପାଆନ୍ତି। ସେ ଅପାର ବିଶ୍ୱର ମହାରୂପ, ଯାହାର କେଶରେ ଅନେକ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ। ସେ ନାନା ଅବତାର ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଅବତାରର ଶାଶ୍ୱତ ମୂଳ। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ଜୀବନ, ପରମ ଆତ୍ମା, ପ୍ରଭୁ ସେଇଁ। ସେ ଅଲିପ୍ତ ଓ ଅଗୋଚର, ମନ-ବାଣୀର ଗୋଚର ନୁହେଁ। ସେ ପଞ୍ଚମୁଖୀ, ଚତୁର୍ମୁଖୀ, ହସ୍ତୀମୁଖୀ, ଷଣ୍ଣାନନ ରୂପରେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରକାଶିତ। ଯାହାଙ୍କୁ ଶ୍ରୀ ଓ ସରସ୍ୱତୀ ମଧ୍ୟ ବିବର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ସ୍ତୁତି କରିପାରୁନାହାନ୍ତି। ଏପରି ପରମ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଏଠାରେ ମୁଁ ଏକ ଦୁଃଖିନୀ ନାରୀ କିପରି ସ୍ତୁତି କରିବି? ଭୟରେ ଅତିବ୍ୟାକୁଳ ହୋଇ, ମୁଁ ପୁନଃପୁନଃ କୃପାସାଗର ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି। ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଅନୁପସ୍ଥିତିରେ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ପରମ ଆତ୍ମା ଅରୂପ ହୋଇଯାନ୍ତି। ସେ ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ସାମ୍ନାରେ ଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ଦେବତାମାନେ ଏହି ଦମ୍ପତିଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ଦେବତାଙ୍କର କୃପାରେ ସେ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ପୁଣି ଜୀବନ ଲାଭ କଲେ। ଉପବର୍ହଣ ଗନ୍ଧର୍ବ ଆଉଥରେ ଗନ୍ଧର୍ବନଗରକୁ ଫେରିଗଲେ। ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଦାନ ଦେଲେ ଏବଂ ସତୀ ତାଙ୍କୁ ଭୋଜନ କରାଇଲେ। ଏଠାରେ ବିବିଧ ପ୍ରକାରର ମହାଉତ୍ସବ ହେଲା, ଯେଉଁଠାରେ ହରିଙ୍କ ନାମ ମାତ୍ର ଶୁଭ ଧ୍ୱନି ହେଉଥିଲା। ଏହି ସମସ୍ତ କଥା, ହେ ଶୌନକ, ତୁମକୁ ରାଜା ଷ୍ଟୁତି ସହିତ କହିଦେଲି। ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ ଜଣେ ହରିଙ୍କ ଭକ୍ତି ଓ ସେବା ଅବଶ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ସେ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଓ ମୋକ୍ଷ ର ଫଳ ନିଶ୍ଚିତ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଯେଉଁଠି ଜଣେ ଜନାନୀ ଚାହାନ୍ତି, ସେ ଜନାନୀ ପାଆନ୍ତି; ପୁଅ ଚାହାନ୍ତି, ସେ ପୁଅ ପାଆନ୍ତି। ରାଜ୍ୟ ହରାଇଥିବା ଲୋକ ରାଜ୍ୟ ପୁଣି ପାଆନ୍ତି; ପ୍ରଜା ହରାଇଥିବା ପୁଣି ପ୍ରଜା ପାଆନ୍ତି।