ଏହି କଥାରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଛି—ଏକ ଅପରାଧୀ ପାଇଁ ଏଠାରେ କୌଣସି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ନାହିଁ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶତବର୍ଷ ଚାଲିଥାଏ; ସେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ରହିଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କାଳସୂତ୍ରକୁ ଯାଇଥାଏ। ବିଷ୍ଣୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ଗୁରୁ, ପିତା, ଏବଂ ଜ୍ଞାନ ଦାତା। ଏହି ତିନି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ବଚନ ଶୁଣି, ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ: "ହରି ଏଠାକୁ ଆସିନାହାନ୍ତି; ସରସ୍ୱତୀଙ୍କ ବାଣୀ ଆକାଶ ପରି ଶୂନ୍ୟ।" ଏଭଳି ମୁଁ କହିଛି, ମଙ୍ଗଳ ହେଉ। ହେ ପ୍ରଭୁମାନେ, ଧର୍ମ ଓ ଅର୍ଥ ପାଇଁ କଥା କହନ୍ତୁ। ଆପଣମାନେ ଜେଉଁମାନେ ତତ୍ତ୍ୱଦର୍ଶୀ, କହନ୍ତୁ—ବିଷ୍ଣୁ ସବୁଠାରେ, ସଦା ବ୍ୟାପିତ। ଏହା ସିଦ୍ଧ ଯେ, ଅଂଶ ଓ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ, କିମ୍ବା ଆତ୍ମା ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଭେଦ ନାହିଁ। ସେ ଲକ୍ଷ-ଲକ୍ଷ ଜନ୍ମ ପରେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ, ଦୁଷ୍ଟମାନେ ତାଙ୍କୁ କେବେ ପାଇପାରିବେ ନାହିଁ। କ୍ଷୁଦ୍ର ବଡ଼ ସମସ୍ତେ କାହିଁକି ପରମ ପଦ ଆକାଂକ୍ଷା କରନ୍ତି? ସେହି ବିଷ୍ଣୁ ସମସ୍ତ ଜଗତ ପାଇଁ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପରେ ନିବାସ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି। ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ, ଦେବଲୋକ, ଚରାଚର ସମସ୍ତ ଜଗତ—ଏମାନଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା କିଏ ଗଣିପାରିବେ, ହେ ପ୍ରଭୁ? ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଉପରେ ଅଛି ବାଇକୁଣ୍ଠ, ଏହି ହେଉଛି ସତ୍ୟ ଓ ଅଭିଷ୍ଟ ପଦ। ବାଇକୁଣ୍ଠରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ନିତ୍ୟ ସାଙ୍ଗୀ ବିଷ୍ଣୁ ଚାରିଭୁଜା ରୂପେ ଅବସ୍ଥିତ। ଗୋଲୋକରେ ରାଧାଙ୍କ ନିତ୍ୟ ସାଙ୍ଗୀ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଦୁଇଭୁଜା ରୂପେ ଅଛନ୍ତି। ସେ ହେଉଛନ୍ତି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବ୍ରହ୍ମ, ସମସ୍ତ ଜୀବମାନଙ୍କ ଆତ୍ମା। ତାଙ୍କର ତେଜ ବିଲିଅନ୍ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଚକ୍ର ପରି ଅପୂର୍ବ; ସେ ନବ ମେଘ ପରି ଶ୍ୟାମ, ଦୁଇ ଭୁଜା, ଅପ୍ରତିମ ପୀତବସନଧାରୀ। ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ସଦା ଯୁବ, ଶାନ୍ତ, ହସ୍ୟମୟ, ସେ ପ୍ରଭୁ। ମୁଁ ତାଙ୍କର ବଂଶଜ ଓ ଶିଷ୍ୟ, ହେ ବାଳକ। ଶୀଘ୍ର ଗନ୍ଧର୍ବଙ୍କୁ ଜୀବନ୍ତ କର, ହେ ଦେବମାନ୍ୟ, ହେ ଅମରମଣ୍ଡଳର ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏଭଳି କହି, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପେ ସେଠାରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ଏହା ପରେ, ସୂତ କହିଲେ: ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଈଶାନଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତେ ମାଳତୀ ଗଛ ତଳକୁ ଗଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କ କମଣ୍ଡଳୁରୁ ଜଳ ନିର୍ଜୀବ ଦେହରେ ଢାଲିଲେ। ନିଜେ ଶିବ, ଜ୍ଞାନ ଓ ଆନନ୍ଦର ମୂର୍ତ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନ ଦାନ କଲେ। ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେ ଜଠରାଗ୍ନି ଜାଗ୍ରୁତ ହେଲା। ବାୟୁଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜଗତର ପ୍ରାଣ, ଶ୍ୱାସ ଫେରିଲା। ସମସ୍ତ ଅଧିଷ୍ଠାତୃ ଦେବତାମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ହେବାରେ ଦୃଷ୍ଟିଶକ୍ତି ଫେରିଲା। ତଥାପି ଶବ ଉଠିଲା ନାହିଁ, ପୂର୍ବବତ୍ ଅଚେତନ ରହିଲା। ଏବେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଧର୍ମପତ୍ନୀ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ମାଳାବତୀ କହିଲେ: ଯାହା ବିନା ପୃଥିବୀରେ ସମସ୍ତ ଜୀବ ମାନେ ମାତ୍ର ଶବ; ଯିଏ ଅସଙ୍ଗ, ସମସ୍ତଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟର ସାକ୍ଷୀ; ଯିଏ ପ୍ରକୃତିକୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ସମସ୍ତର ଆଧାର, ପରମରୁପରି ପରମ; ଯାହାଙ୍କ ସେବାରେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମା ନିତ୍ୟ ଲିନ; ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଋଷି, ମନୁମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି; ଯିଏ ସାକାର ଓ ନିରାକାର, ପରମ, ସ୍ୱେଚ୍ଛାଧୀନ; ତପସ୍ୟାର ଫଳ, ପ୍ରୟତ୍ନର ବୀଜ, ସମସ୍ତ ତପସ୍ୟାର ଫଳଦାତା; ସମସ୍ତର ଆଧାର, ସମସ୍ତର ବୀଜ, କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଫଳର ମୂଳ; ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଭକ୍ତଙ୍କ ଉଦ୍ଧାର ପାଇଁ ଦୟାବଶତଃ ପ୍ରକାଶିତ; ସେ ତେଜ ଦଶ ମିଲିଅନ୍ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଚକ୍ର ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ଏଭଳି ଉଚ୍ଚ ସ୍ତୁତି ଏବଂ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ରୂପର ବର୍ଣ୍ଣନା ସହ ଏହି କଥା ଏଗେଇଯାଏ।