ଏହି ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଅଂଶମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପରମାତ୍ମା ରୂପ ଅଟୁଟ ଅଛି, ଏହିପରି କହି ଶଙ୍କର ଶାନ୍ତ ହେଲେ, ହେ ଶୌନକ। ତାପରେ ଧର୍ମ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ କହିଲେ: ସେଉଁଠି ଜଣେ ଅନ୍ତର୍ୟାମୀ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା, ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରକଟ ଓ ଅପ୍ରକଟ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି। ଏଠି ଏହି କଥା ମଧ୍ୟ ଉଠିଲା, ବିଷ୍ଣୁ ଏହି ସଭାକୁ ଆସିନାହାନ୍ତି। ଯେଉଁଠି ଦୁର୍ନାମ ହୁଏ, ସେଠାରେ ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ଏହାକୁ ଶୁଣନ୍ତି ନାହିଁ। ଦେବମାନେ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଉପରେ ଦୁର୍ନାମ କରୁଥିବା କଥା ଶୁଣି, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି। ଯେଉଁଠି କେହି ଚାହେଁ କି ଅଚାହେଁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନିନ୍ଦା କରେ, ସେ କୁମ୍ଭୀପାକ ନରକରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆୟୁ ଯାଉଁଯାଉଁ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପଚାଯାଏ। ଏହିପରି ଦୁର୍ନାମ ଯଦି କେହି ଶୁଣେ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ନରକକୁ ଯାଏ। କିମ୍ବା ଯଦି ଏହାକୁ ଅସତ୍ୟ ବୋଲି ଭାବେ କିମ୍ବା ଅପେକ୍ଷା କରେ, ତେବେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶତବର୍ଷ ଯାଏଁ ତାହାର ମୋଚନ ନାହିଁ; ସେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଥିଲେଯାଏଁ କାଳସୂତ୍ର ନରକରେ ରହିଥାଏ। ବିଷ୍ଣୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ଗୁରୁ, ପିତା, ଓ ଜ୍ଞାନଦାତା। ଏହି ତିନି ମହାବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ: ‘ହରି ଏଠି ଆସିନାହାନ୍ତି; ସରସ୍ୱତୀଙ୍କ କଥା ଶୂନ୍ୟ, ଆକାଶ ପରି।’ ଏପରି ମୁଁ କହିଛି; ସୁଭ ହେଉ। ହେ ପ୍ରଭୁମାନେ, ଧର୍ମ ଓ ଅର୍ଥ ପାଇଁ କଥା କହନ୍ତୁ। ଆପଣମାନେ ଜଣାନ୍ତୁ: ବିଷ୍ଣୁ ସର୍ବଦା ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ। ଅଂଶ ଓ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମଧ୍ୟରେ, ଆତ୍ମା ମଧ୍ୟରେ କିଛି ଭେଦ ନାହିଁ। ସେ ଲକ୍ଷ ଜନ୍ମ ପରେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ, ଦୁଷ୍ଟମାନେ ତାଙ୍କୁ ପାଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ। କ୍ଷୁଦ୍ର ବଡ଼ ସମସ୍ତେ କାହିଁକି ପରମ ପଦ ଅଭିଲାଷା କରନ୍ତି? ସେଇ ବିଷ୍ଣୁ, ଯିଏ ଭୋକ୍ତା ଓ ସମସ୍ତ ଜଗତର ସ୍ଥାନ ସ୍ୱେତଦ୍ବୀପରେ ରଚନା କରିଛନ୍ତି। ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ, ଦେବଲୋକ, ଚର ଅଚର ସମସ୍ତ ତାଙ୍କ ଅନ୍ତର୍ଗତ। ଦେବତାମାନେ ଓ ଲୋକମାନେ କେଉଁଠି ତାଙ୍କର ସଂଖ୍ୟା ଗଣନା କରିପାରିବେ, ହେ ପ୍ରଭୁ? ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଉପରେ ଅଛି ଏକ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ସତ୍ୟ ଭୂମି, ବୈକୁଣ୍ଠ, ଯାହାକୁ ସମସ୍ତେ ଅଭିଲାଷା କରନ୍ତି। ବୈକୁଣ୍ଠରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ନିତ୍ୟ ସାଙ୍ଗିନୀ ଚାରିଭୁଜା ବିଷ୍ଣୁ ବିରାଜମାନ। ଗୋଲୋକରେ ରାଧାଙ୍କ ନିତ୍ୟ ସାଙ୍ଗିନୀ କୃଷ୍ଣ ଦୁଇଭୁଜା ରୂପେ ବସିଛନ୍ତି। ସେଇ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବ୍ରହ୍ମ, ସମସ୍ତ ଦେହୀମାନଙ୍କ ଆତ୍ମା। ତାଙ୍କର ତେଜ ଅନେକ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପରି ଏକ ଅଣ୍ଡଳ ଆଲୋକ ରୂପେ ଚମକେ। ସେ ନବମେଘ ପରି ଶ୍ୟାମ, ଦୁଇଭୁଜା, ପୀତାମ୍ବର ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଯୁବ, ସଦା ଶାନ୍ତ, ମଧୁର ହାସ୍ୟରେ ଅଲଙ୍କୃତ, ସେଇ ପ୍ରଭୁ। ମୁଁ ତାଙ୍କ ବଂଶରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ, ହେ ବାଳକ। ଏବେ, ହେ ଦେବମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ହେ ଅମୃତମୟ ମୁଖ୍ୟ, ତୁରନ୍ତ ଗନ୍ଧର୍ବଙ୍କୁ ଜୀବନ୍ତ କର। ଏପରି କହି, ଜନାର୍ଦନ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପେ ତାଁଠି ପ୍ରକଟିତ ହେଲେ। ସୂତ କହିଲେ: ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଈଶାନଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତେ ମାଲତୀ ଗଛ ତଳକୁ ଗଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କ କମଣ୍ଡଳୁରୁ ଜଳ ନିଏ ମୃତଦେହରେ ଢାଲିଲେ। ଶିବ, ଜ୍ଞାନ ଓ ଆନନ୍ଦର ମୂର୍ତ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନ ଦାନ କଲେ। ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ଜଠରାଗ୍ନି ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ବାୟୁ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜଗତର ପ୍ରାଣ, ତାଙ୍କ ସାନିଧ୍ୟରେ ପ୍ରାଣ ଫେରିଲା। ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ ଦୃଷ୍ଟିଶକ୍ତି ଫେରିଲା। ତଥାପି, ମୃତଦେହ ଉଠିଲା ନାହିଁ, ସେ ପୂର୍ବବତ୍ ଅଚେତନ ରହିଗଲା। ତେବେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ଏକ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ନାରୀ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।