ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, “ଯୋଗବଳରେ ସେ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଏହା ମୋର ଶାପର ଫଳରେ ହେଇଥିଲା। ଏହିପରି, ଏକ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୀର୍ଘ କାଳଅବଧି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ପୃଥିବୀରେ ଅବସ୍ଥାନ କରିଥିଲେ। ଏହି ଅବଶିଷ୍ଟ ସମୟରେ, ହେ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ, ବହୁତ କମ୍ ସମୟ ବାକି ରହିଛି। ମୁଁ ନିଜେ, ଭଗବାନ୍ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ କୃପାରେ, ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ଜୀବନ ଦାନ କରିବି। ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମେ କହିଥିଲ, ‘ହରି ଏଠାରେ ଆସିନାହାନ୍ତି’— ଏହା ଠିକ୍ ନୁହେଁ। ପରମବ୍ରହ୍ମା ସ୍ୱେଚ୍ଛାମୟ ଏବଂ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପାଇଁ କୃପାର ମୂର୍ତ୍ତି। ‘ବିଷି’ ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ସର୍ବବ୍ୟାପୀତ୍ୱ, ଏବଂ ‘ନୁ’ ଅର୍ଥ ହେଉଛି ସମସ୍ତଠାରେ ସ୍ଥିତି। ଯେଉଁଠି ଅଶୁଚି ବା ଶୁଚି, କିମ୍ବା ଯେକୌଣସି ଅବସ୍ଥାରେ ହେଉ, କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟର ଆରମ୍ଭ, ମଧ୍ୟ ବା ଶେଷରେ ଯେଉଁଠି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ, ସେଠି ସେ ଉପସ୍ଥିତ ଅଟୁଟ। ମୁଁ ସଂସାରର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ବ୍ୟବସ୍ଥାପକ, ଏବଂ ହରା ସଂହାରକ। କାଳ ସଂସାରକୁ ଲୟ କରେ, ଯମ ପାପୀମାନଙ୍କ ଉପରେ ଶାସନ କରନ୍ତି। ସମସ୍ତ ଜଗତର ମୂଳ ଯେଉଁ ପ୍ରକୃତି, ସେ ସବୁଠାରୁ ପୁରୁଣା ଏବଂ ସମସ୍ତର ସାର୍। ତାପରେ ମହେଶ୍ୱର କହିଲେ, “ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନ କରି, କିଏ ତାହାର ସାର୍ ଜାଣିଛି? ହେ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ, ତୁମେ କାହାର ଶିଷ୍ୟ? ତୁମ ନାମ କ’ଣ? ତୁମେ ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ଆମ ପ୍ରଭୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କାହିଁକି ଉପହାସ କରୁଛ? ଦେହ ପତିତ ହେଲେ ଆତ୍ମା ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରବେଶ କରେ। ଜୀବ, ତାହାର ପ୍ରତିବିମ୍ବ, ମନ, ଜ୍ଞାନ ଏବଂ ଚେତନା; ନିଦ୍ରା, କରୁଣା, ଉନ୍ମାଦ, ଭୋକ, ତିରିଷ୍ଣା, ଓ ଆହାର; ଯେଉଁ ଶକ୍ତି ଭଗବାନ୍ ବିଦାୟ ନେବା ସମୟରେ ଅଗ୍ରଗତି କରେ; ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଭୁ ଅନ୍ତର୍ବସ୍ଥାନ କରନ୍ତି, ଦେହୀ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ସମର୍ଥ ହୁଏ। ବ୍ରହ୍ମା ସଂସାରର ବ୍ୟବସ୍ଥାପକ ଏବଂ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର କାରଣ। ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଲକ୍ଷ ଦମ୍ପତି ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ। ଅନେକ ଯୁଗ ଧରି ମୁଁ ହରିଙ୍କ ପାଇଁ କଠୋର ତପସ୍ୟା କରିଛି। ଏବେ ମୁଁ ପଞ୍ଚମୁଖୀ ହୋଇ ତାଙ୍କର ନାମ ଓ ଗୁଣଗାନ କରେ। ମୋର ନାମ ଓ ଗୁଣଗାନ ଦ୍ୱାରା, ମୃତ୍ୟୁ ମଧ୍ୟ ମୋଠାରୁ ଦୂରେଇଯାଏ। ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ସଂହାରକ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ମୁଁ ମୃତ୍ୟୁଞ୍ଜୟ ଭାବରେ ପରିଚିତ। ଯଥାସମୟରେ ମୁଁ ଲୟ ହୁଏ, ଆଉ ପୁନି ପ୍ରକାଶ ପାଏ। ଯିଏ ଗୋଲୋକରେ, ସେ ଏହି ଭାବେ ବୈକୁଣ୍ଠ ଓ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପରେ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି। ଏକ ମନ୍ବନ୍ତର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଏକାଉନସଠି ଦିବ୍ୟ ଯୁଗ। ଏହା ହେଉଛି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଜୀବନର ମାନ, ଯିଏ ଏମିତି ଶତବର୍ଷ ଜୀବନ୍ତ। ସମସ୍ତ ଅଂଶମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ମୁଁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ପରମାତ୍ମା ଅଂଶ। ଏପରି କଥା କହି, ଶଙ୍କର ସେଠାରେ ନିରବ ହେଇଗଲେ, ହେ ଶୌନକ। ତାପରେ ଧର୍ମ କହିଲେ, “ସମସ୍ତ ଜୀବର ଅନ୍ତର୍ଯ୍ୟାମୀ, ସେ ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅପ୍ରକାଶ ଓ ପୁଣ୍ୟବାନଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରକାଶ। ଏଠି ଆଉ ଏହି କଥା ହେଉଛି— ବିଷ୍ଣୁ ଏହି ସଭାକୁ ଆସିନାହାନ୍ତି। ଯେଉଁଠି ବଡ଼ ନିନ୍ଦା ହୁଏ, ସେଠି ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ତାହା ଶୁଣନ୍ତି ନାହିଁ। ଦେବତାମାନେ ଯେତେବେଳେ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି, ସେଠି ଜ୍ଞାନୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ମନେ କରନ୍ତି। ଯିଏ ଚେତନାରେ ବା ଅଚେତନାରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନିନ୍ଦା କରେ, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆୟୁଷ୍ୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୁମ୍ଭୀପାକ ନରକରେ ପଚାଯିବ। ଯଦି କୌଣସି ଜୀବ ଏହିପରି ନିନ୍ଦା ଶୁଣେ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ନରକକୁ ଯାଇଥାଏ। କିମ୍ବା ଯଦି ସେ ଏହାକୁ ଅସତ୍ୟ ବୋଲି ମନେ କରେ ବା ଅବହେଳା କରେ, ସେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଫଳକୁ ଭୋଗିବ।