ମାଳାବତୀଙ୍କର କଥା ସୁଣି, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପେ ଅପରିଚିତ ଭାବେ ବସିଥିଲେ ଓ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ସେଇ କଥାଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣିଲେ। ସେଇ ସଭାରେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଆଲୋଚନା ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଦେବତାମାନେ ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପୀ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି ପାରିଲେ ନାହିଁ। ତାପରେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୃଦୁ କଥାରେ ଦେବତାମାନେ ଓ ଅନ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି କହିଲେ— “ସେ ଦୁଃଖରେ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ନାଥଙ୍କୁ ଜୀବନ ଦାନ ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କରିଥିଲେ। ଏହି ମାମଲାରେ କ'ଣ ଉଚିତ କାର୍ଯ୍ୟ, କ'ଣ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ କରିବା ଦରକାର?” ସେ ଧର୍ମମୟ ଓ ତେଜସ୍ବିନୀ ମହିଳା ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେବାକୁ ଯାଉଥିଲେ। ତୁମେମାନେ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପରେ ହରିଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସ୍ତୁତି କରିଛ। ଏବେ, ଆକାଶରୁ ଏକ ଦିବ୍ୟ ସ୍ୱର ଶୁଣିଗଲା— “କେଶବ ପରେ ଆସିବେ।” ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ବିଶ୍ୱର ଗୁରୁ ବ୍ରହ୍ମା ନିଜେ କହିଲେ— “ସେ ଯୋଗଦ୍ୱାରା ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଏହା ମୋ ଶାପରେ ହୋଇଥିଲା। ଏହିପରି ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ଭୂମିରେ ରହିଛନ୍ତି। ଏହି ଅବଶିଷ୍ଟ ସମୟରୁ ବହୁତ କମ୍ ସମୟ ବାକି ଅଛି। ମୁଁ ନିଜେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ କୃପାରେ, ତାଙ୍କୁ ଜୀବନ ଦାନ କରିବି। ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମେ କହିଛ, ‘ହରି ଏଠାରେ ଆସିନାହାନ୍ତି’— ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପରବ୍ରହ୍ମ ସ୍ୱେଚ୍ଛାମୟ ଓ ଭକ୍ତଙ୍କ ପ୍ରତି କୃପାମୟ। ‘ବିଷି’ ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ଏବଂ ‘ନୁ’ ଅର୍ଥ ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପ୍ତି। ଯେଉଁଠି ଅଶୁଦ୍ଧ କିମ୍ବା ଶୁଦ୍ଧ, କିମ୍ବା ଯେଉଁଠି କୌଣସି ଅବସ୍ଥା ହେଉ, କାର୍ଯ୍ୟର ଆରମ୍ଭ, ମଧ୍ୟ କିମ୍ବା ଶେଷରେ ଯିଏ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରେ, ସେ ମୁକ୍ତି ପାଏ। ମୁଁ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ବ୍ୟବସ୍ଥାପକ; ହରା ସଂହାରକ। କାଳ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ବିଲୀନ କରେ; ଯମ ପାପୀମାନଙ୍କର ଶାସକ। ସେଇ ପ୍ରକୃତି, ସମସ୍ତଙ୍କ ମୂଳ, ସବୁଠାରୁ ପ୍ରାଚୀନ ଓ ସାର୍ବଭୌମ। ମହେଶ୍ୱର କହିଲେ— “ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନ କରି କିଏ ତାହାର ସାର ଜାଣିଛି? ତୁମେ କାହାର ଶିଷ୍ୟ, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ? ତୁମର ନାମ କ’ଣ, ହେ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ? ତୁମେ ଦେବତାମାନେ ଓ ଆମ ନାଥ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ବ୍ୟଙ୍ଗ କରୁଛ। ଶରୀର ପତନ କଲେ, ଆତ୍ମା ପରମାତ୍ମାରେ ବିଳୀନ ହୁଏ। ଜୀବ, ତାହାର ପ୍ରତିବିମ୍ବ, ମନ, ଜ୍ଞାନ ଓ ଚେତନା; ନିଦ୍ରା, କରୁଣା, ଉନ୍ମାଦ, ଭୋକ, ତ୍ରୁଷ୍ଣା ଓ ପୋଷଣ; ପ୍ରଭୁ ବିଦାୟ ନେବାବେଳେ ଯେ ଶକ୍ତି ଆଗକୁ ବଢିଯାଏ; ଯେବେ ପ୍ରଭୁ ବସିଥାନ୍ତି, ଦେହୀ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ କ୍ଷମ। ବ୍ରହ୍ମା ନିଜେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ବ୍ୟବସ୍ଥାପକ ଓ କାର୍ଯ୍ୟର କାରଣ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ପାଇଁ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ। ଅନେକ ଯୁଗ ଧରି ମୁଁ ହରି ପାଇଁ କଠୋର ତପ କରିଛି। ଏବେ ମୁଁ ପଞ୍ଚମୁଖୀ ହୋଇ ତାଙ୍କ ନାମ ଓ ଗୁଣଗାନ କରେ। ମୋର ନାମ ଓ ଗୁଣ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଲେ ମୃତ୍ୟୁ ମଧ୍ୟ ଦୂରେଇଯାଏ। ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ସଂହାରକ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ମୁଁ ‘ମୃତ୍ୟୁଞ୍ଜୟ’ ଭାବେ ପରିଚିତ। ସମୟ ଆସିଲେ ମୁଁ ବିଲୀନ ହୁଏ ଓ ପୁଣି ପ୍ରକଟ ହୁଏ। ଯିଏ ଗୋଲୋକରେ ଅଛନ୍ତି, ସେଇ ବ୍ୟକ୍ତି ବୈକୁଣ୍ଠ ଓ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପରେ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି। ଏକ ମନ୍ୱନ୍ତର ଗଣନା ହେଉଛି ଏକାତ୍ତରି (୭୧) ଦିବ୍ୟ ଯୁଗର ସମାନ। ଏହିପରି ଶତ ବର୍ଷ ଅର୍ଥାତ୍ ଏଭଳି ଅନେକ ମନ୍ୱନ୍ତର ଦ୍ୱାରା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆୟୁ ଗଣନା ହୁଏ।