ଏକ ଦିନ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶିବଜୀ, ତିନି ଟି ତ୍ରିଶୂଳ ଓ ବଣ୍ଡ ଧାରଣ କରି, ହାତରେ ମାଳା ଧରିଥିବା, ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉପରେ ଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୂପେ ପ୍ରକାଶ ପାଇଥିଲେ । ସେ ମୃତ୍ୟୁଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଉଦ୍ଧାରକ, ମୃତ୍ୟୁକୁ ଜୟ କରିଥିବା ମହାଦେବ ଶିବ । ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଓ ଦୃଷ୍ଟି ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ମନମୋହନ ଥିଲା । ସେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କରି ହାତ ଜୋଡି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ । ମହାଦେବ କହିଲେ, “ଯେଉଁଠାରେ ଅଜୟ ଅଛନ୍ତି, ବିଜୟ ଓ ବରଦାନ ଦେବାରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ସେଇଁକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ । ସେ ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବତା, ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ନାୟକ ଓ ଏହାର କାରଣ । ସେ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ରକ୍ଷା କରିଥିବା, ବିନାଶ କରିଥିବା, ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ରୂପରେ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା । ତାଙ୍କର ଦେହ ଅପାର ତେଜର ମୂର୍ତ୍ତି, ସମସ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାର ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏବଂ ସେ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି, ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାନୁସାରେ ତିଁଠି ରହିଲେ ।” ଏହି ଭାବରେ ଯେଉଁଠି ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ରଚିତ ଏହି ସ୍ତୁତି ନିୟମିତ ଓ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରେ, ସେଉଁଠି ତାଙ୍କର ମିତ୍ର, ଧନ ଓ ଶ୍ରୀ ସଦା ବୃଦ୍ଧି ପାଏ । ଏହିପରି ଭାବରେ ବ୍ରହ୍ମବୈବର୍ତ୍ତ ପୁରାଣରେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରଚିତ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସ୍ତୁତି ଦେଖାଯାଏ । ଏହା ପରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନାଭିର କମଳରୁ ଧଳା ବସ୍ତ୍ର, ଧଳା ଦାନ୍ତ, ଧଳା କେଶ ଓ ଚାରିଟିଏ ମୁଣ୍ଡ ଥିବା ବ୍ରହ୍ମା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ । ସେ ତପସ୍ୟାର ଫଳ ଦେବାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସମସ୍ତ ଧନ ଦାତା । ସେ ଚାରି ବେଦର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ବେଦର ମୂଳ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ନାୟକ । ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ହାତ ଜୋଡି ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ । ସେ ଅବ୍ୟକ୍ତ, ଅବିନାଶୀ, ବ୍ୟକ୍ତ ଓ ଗୋପାଳକ ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି । ସେ ବୟସରେ ଯୁବକ, ଶାନ୍ତ, ଗୋପୀମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷଣୀୟ । ବୃନ୍ଦାବନ ଅଟବୁଡ଼ି ନିକଟରେ ରାସମଣ୍ଡଳରେ ବସିଛନ୍ତି । ବ୍ରହ୍ମା ଏହିପରି କଥା କହି, ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କରି, ମଣିମୟ ସିଂହାସନରେ ବସିଥିବା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଏକ ବର ଦେଲେ । ଯେଉଁଠି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ରଚିତ ଏହି ସ୍ତୁତି ପ୍ରଭାତେ ଉଠି ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଥାଏ, ସେଉଁଠି ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ଜନ୍ମ ନେଉଛି ଓ ସନ୍ତାନ-ନାତି ଓ ଧନ-ଧାନ୍ୟ ବୃଦ୍ଧି ହୁଏ । ବ୍ରହ୍ମବୈବର୍ତ୍ତରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସ୍ତୁତି ଏଭଳି ଦେଖାଯାଏ । ଏହା ପରେ, ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ଚେଷ୍ଟଠାରୁ ଏକ ଦିବ୍ୟ ପୁରୁଷ ପ୍ରକାଶ ପାଇଲେ । ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ସାକ୍ଷୀ, ସମସ୍ତ ଜନ୍ମ ଓ କାର୍ଯ୍ୟର ଜ୍ଞାନୀ । ଧର୍ମର ଜ୍ଞାନ ରେ ନିପୁଣ, ସେ ନିଜେ ଧର୍ମ ଓ ଧର୍ମର ପ୍ରଦାତା । ସେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଶଷ୍ଟାଙ୍ଗ ପ୍ରଣାମ କରି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ । ଏହିପରି ଧର୍ମ କହିଲେ, “କୃଷ୍ଣ, ବିଷ୍ଣୁ, ବାସୁଦେବ, ପରମାତ୍ମା, ପ୍ରଭୁ, ଗୋପମାନଙ୍କର ନାୟକ, ଗୋପୀମାନଙ୍କର ନାୟକ, ଗୋମାତାଙ୍କର ରକ୍ଷକ, ପ୍ରବଳ, ଗୋମାତା, ଗୋପ, ଗୋପୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ପରମ ପୁରୁଷ ।” ଏହିପରି କହି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଣିମୟ ସିଂହାସନରୁ ଉଠିଲେ । ଧର୍ମଙ୍କ ମୁଖରୁ ଉଚ୍ଚାରିତ ଏହି ୨୪ଟି ନାମ, ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ ହରିଙ୍କ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ ନିଶ୍ଚିତ ଚିହ୍ନିତ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ । ଧର୍ମ ସଦା ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରେ, ଅଧର୍ମ ପ୍ରତି କୌଣସି ଆସକ୍ତି ନାହିଁ । ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ସମସ୍ତ ପାପ ଭୟରେ ପଳାଇଯାଏ । ଏହିପରି ବ୍ରହ୍ମବୈବର୍ତ୍ତରେ ଧର୍ମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସ୍ତୁତି ପରେ ଧର୍ମଙ୍କ ବାମ ଦିଗରୁ ଏକ କନ୍ୟା ପ୍ରକାଶ ପାଇଲେ । ପରେ, ସେ ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରୁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ । ତାଙ୍କର ତେଜ ଦଶ ଲକ୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ସମାନ, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଶରତ୍କାଳୀନ ପଦ୍ମ ଭଳି । ସେ ମଧୁର ହସି, ଅପୂର୍ବ ଦନ୍ତ, କଳାବର୍ଣ୍ଣ ଓ ସମସ୍ତ ରୂପବତୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ । ସେ ବାଣୀ ଦେବୀ, କବିମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଦେବୀ । ସେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ ପ୍ରଥମେ ଆନନ୍ଦରେ ଗୀତ ଗାଇଲେ । ସେ ପ୍ରତ୍ୟେକ କଳ୍ପ ଓ ଯୁଗର କୃତ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଗାଇଲେ । ସରସ୍ୱତୀ କହିଲେ, “ମଣିମୟ ସିଂହାସନରେ ବସିଥିବା, ମଣିମୟ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ...