ଏକ ଦିନ, ଏକ ଶାନ୍ତ ଅସେମ୍ବ୍ଲିରେ, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏବଂ ଦେବଗଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆଲୋଚନା ଆରମ୍ଭ ହେଲା । ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିଜ ଦୟାଶୀଳ ଶବ୍ଦରେ ଦେବତାମାନେ ଓ ଦ୍ୱିଜ ଲୋକଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ । ଏହି ସମୟରେ, ଗନ୍ଧର୍ବୀ ମାଲାବତୀ ତାଙ୍କର ଶୋକରେ ବିନ୍ଦ୍ରିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟଜନଙ୍କୁ ଜୀବନ ଦାନ ପାଇଁ ମାଗିଲେ । ଏହି ଦୁଃଖ ଦେଖି ବ୍ରାହ୍ମଣ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ଏହି ମାମଲାରେ ସଠିକ କ୍ରିୟା କ'ଣ, କ'ଣ କରିବା ଉଚିତ?" ମାଲାବତୀ ଏତେ ବିପର୍ୟସ୍ତ ହେଲେ ଯେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ । ସେବେଳେ, ଆକାଶରୁ ଏକ ଶବ୍ଦ ଆସିଲା, "କେଶବ ପରେ ଆସିବେ ।" ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଉଚ୍ଚାରଣ ଶୁଣି ବ୍ରହ୍ମା, ସାକ୍ଷାତ୍ ଜଗତର ଶିକ୍ଷକ, କହିଲେ, "ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟଜନ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଏହା ମୋ ଶାପରେ ଘଟିଥିଲା ।" ଏହି ଦିନଗୁଡିକ ଏକ ଶତ ହଜାର ବର୍ଷ ଚାଲିଥିଲା, ଏବଂ ଏହି ଅବଶିଷ୍ଟ ସମୟରେ କିଛି ଅଂଶ ମାତ୍ର ଅଛି । ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, "ମୁଁ ନିଜେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦୟାରେ ତାଙ୍କୁ ଜୀବନ ଦାନ କରିବି ।" ଏଠାରେ ବ୍ରହ୍ମା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି କହିଲେ, "ତୁମେ କହିଛ, 'ହରି ଏଠାରେ ଆସିନାହିଁ'— କିନ୍ତୁ ଉତ୍ତମ ବ୍ରହ୍ମ, ଭକ୍ତଙ୍କୁ କରୁଣା ଦେଇ, ସ୍ୱଇଚ୍ଛାର ଅବତାର । 'ବିଷି' ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ଏବଂ 'ନୁ' ଅର୍ଥ ସର୍ବତ୍ର ଉପସ୍ଥିତ । ଶୁଦ୍ଧ, ଅଶୁଦ୍ଧ, କିମ୍ବା ଯେକୌଣସି ଅବସ୍ଥାରେ, କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟର ଆରମ୍ଭ, ମଧ୍ୟ, କିମ୍ବା ଶେଷରେ, ଯେଉଁଠି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ, ସେଉଁଠି ଦୟା ଅଛି ।" "ମୁଁ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ବ୍ୟବସ୍ଥାପକ, ହରା ନାଶକ । ସମୟ ଜଗତକୁ ଗଳାଇ ଦିଏ, ଯମ ପାପୀମାନଙ୍କର ନିୟନ୍ତା । ପ୍ରକୃତି, ସମସ୍ତ ଜିନିଷର ମୂଳ ଏବଂ ସାର, ସମସ୍ତ ପୂର୍ବରୁ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରଖିଥିଲା ।" ତାପରେ ମହେଶ୍ୱର କହିଲେ, "ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନ କରି, କିଏ ତାହାର ସାର ଜାଣିଛି? ତୁମେ କାହାର ଶିଷ୍ୟ, ଉତ୍ତମ ଋଷି? ତୁମର ନାମ କ'ଣ, ଦ୍ୱିଜ?" ସେ କହିଲେ, "ତୁମେ ଦେବତା ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁ, ଆମ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଉପହାସ କରୁଛ ।" "ଶରୀର ପତିତ ହେଲେ, ଆତ୍ମା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ୱରୂପକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ । ଜୀବ, ତାହାର ପ୍ରତିବିମ୍ବ, ମନ, ଜ୍ଞାନ, ଚେତନା; ନିଦ୍ରା, କରୁଣା, ଉନ୍ମାଦ, ଭୋକ, ତିଆଁ, ଓ ଉପଚାର— ପ୍ରଭୁ ଚାଲିବା ସମୟରେ ଏହି ଶକ୍ତି ଆଗକୁ ବଢିଯାଏ । ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଭୁ ବସିଥାନ୍ତି, ଶରୀରୀ ଜୀବ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ସକ୍ଷମ ହୋଇଥାଏ ।" ଏହିପରି ଦେବଗଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆଲୋଚନା ଚାଲିଥିଲା, ଏବଂ ମାଲାବତୀଙ୍କ ଦୟା ଓ ଆଶା ଏହି ଦିନ ଗୁଡିକୁ ଅନ୍ତିମ ସାର୍ଥକତାରେ ପହଞ୍ଚାଇଲା ।