गोलोकं निखिलं दृष्ट्वा पुलकांगं ययुः सुराः
संपूर्ण गोलोक पाहून देवांना रोमांच आला, त्यांचे अंग आनंदाने पुलकित झाले,
ददृशुः शतशृंगं च तद्बहिर्विरजानदीम्
त्यांनी शंभर शिखर असलेला पर्वत आणि त्याच्या बाहेर विरजा नदी पाहिली.
वाय्वाधारं च गोलोकं सद्रत्नमयमद्भुतम्
वाऱ्यावर आधारलेलं, रत्नांनी बनलेलं आणि अद्भुत असं गोलोक आहे.
युक्तं सहस्रैः सरसां केवलं मंगलालयम्
त्या ठिकाणी हजारो सरोवरांनी शोभलेलं, केवळ शुभतेचं निवासस्थान आहे.
सुतानं चारुसंगीतं राधाकृष्णगुणान्वितम्
तेथे कन्यांची मनमोहक गाणी, राधा आणि कृष्ण यांच्या गुणांनी भरलेली, सतत ऐकू येतात.
क्षणेन चेतनां प्राप्य ते देवाः कृष्णमानसाः
क्षणातच भानावर येऊन, कृष्णाच्या ध्यानात मग्न झालेले ते देव,
ददृशुर्गोपिकाः सर्वा नानावेषविधायिकाः
त्यांनी सर्व गोपिका वेगवेगळ्या वेशात सजलेल्या पाहिल्या.
काश्चिच्चामरहस्ताश्च करतालकराः पराः
काहींच्या हातात चामर होते, तर काही जणी करताल वाजवत होत्या.
सद्रत्नकिंकिणीजालशब्देन शब्दिता वराः
त्यांपैकी श्रेष्ठ गोपिका रत्नांनी मढवलेल्या पैंजणांच्या छान झंकारात न्हालेल्या होत्या.
पुंवेषनायिकाः काश्चित्काश्चित्तासां च नायिकाः
काही जणी पुरुषवेषात होत्या, तर काही त्यांच्या प्रेयसी होत्या.
काश्चित्संयोगविरताः काश्चिदालिंगने रताः
काही जणी संगापासून दूर राहिलेल्या, तर काही आलिंगनात रममाण झालेल्या होत्या.
प्रगच्छंतः कियद्दूरं ददृशुश्चाश्रमान्बहून्
ते थोडं अंतर चालले आणि त्यांनी अनेक आश्रम पाहिले.
रूपेणैव गुणेनैव वेषेण यौवनेन च
रूप, गुण, वेष आणि तारुण्य यामुळे,
त्रयस्त्रिंशद्वयस्याश्च राधिकायाश्च गोपिकाः
त्र्यस्त्रिंशत पत्न्यांच्या आणि राधिकेच्या गोपिका,
सुशीला च शशिकला यमुना माधवी रती
सुशीला, शशिकला, यमुना, माधवी आणि रती,
चंद्रमुखी च सावित्री गायत्री सुमुखी सुखा
चंद्रमुखी, सावित्री, गायत्री, सुमुखी आणि सुखा,
कालिका कमला दुर्गा भारती च सरस्वती
कालिका, कमला, दुर्गा, भारती आणि सरस्वती,
कृष्णप्रिया सती चैव नंदिनी नंदनेति च
कृष्णप्रिया, सती, नंदिनी आणि नंदा,
अमूल्यरत्नकलशसमूहैः शिखरोज्ज्वलान्
त्यांच्या शिखरांवर अमूल्य रत्नांच्या कलशांचे समूह झळकत होते.
ब्रह्मांडाद्बहिरूर्ध्वं च नास्ति लोकस्तदूर्ध्वकः १८८. तदधश्च जलं ध्वांतमगंतव्यमदृश्यकम्
ब्रह्मांडाच्या बाहेर, वरती त्याहून उच्च असं कोणतंही लोक नाही; आणि खाली काळं, अगम्य आणि न दिसणारं पाणी आहे.
श्रीनारायण उवाच पुनराजग्मू राधायाः प्रधानद्वारमेव च
श्रीनारायण म्हणाले, पुन्हा ते सर्वजण राधेच्या मुख्य दरवाजाजवळ आले.
सद्रत्नमणिनिर्माणं वेदिकायुग्मसंयुतम्
तो दरवाजा उत्तम रत्नांनी बांधलेला होता आणि दोन वेदिकांनी सजलेला होता.
अमूल्यरत्नरचितकपाटेन विभूषितम्
त्याला अमूल्य रत्नांनी बनवलेल्या पाटांनी शोभा आली होती.
रत्नसिंहासनस्थं च रत्नाभरणभूषितम्
तेथे रत्नांनी बनवलेला सिंहासन होता, जो रत्नांच्या दागिन्यांनी सजवलेला होता.
द्वारं चित्रविचित्रेण विचित्रं परमाद्भुतम्
तो दरवाजा विविध सुंदर आणि अद्भुत नक्षीने सजवलेला होता.
तानुवाच द्वारपालो निःशंकं त्रिदशेश्वरान्
दरवाजावर उभा असलेल्या द्वारपालाने निःसंकोचपणे देवताधिपतींना बोलावले.
किंकरान्प्रेषयामास श्रीकृष्णस्थानमेव च
त्याने श्रीकृष्ण जिथे होते तिथे आपले सेवक पाठवले.
द्वारे नियुक्तं ददृशुश्चंद्रभानुं च नारद
दरवाजावर नारदाने चंद्रभानूला उभा असलेला पाहिला.
रत्नसिंहासनस्थं च रत्नभूषणभूषितम् 4.5.
तो रत्नांच्या सिंहासनावर बसला होता आणि रत्नांच्या दागिन्यांनी सजलेला होता.
तं संभाष्य ययुर्देवास्तृतीयं द्वारमुत्तमम्
त्याच्याशी बोलून, देवता तिसऱ्या आणि सर्वोत्तम दरवाजाकडे निघाले.